Crowded House - Dreamers Are Waiting (2021)

Album staat in de pre-order, al moet ik eerlijk toegeven dat de twee nieuwe nummers ‘To the Island’ en ‘Whatever You Want’ me nog niet echt overtuigen.

Natuurlijk snap ik dat Neil het leuk vindt om muziek te maken met zijn zoons Liam en Elroy, maar persoonlijk vind ik het jammer dat Neil er voor heeft gekozen om wederom de bezetting te wijzigen. Waarom niet gewoon doorgaan met de bezetting van 2006-2010 met Mark Hart en Matt Sherrod. Sowieso vreemd dat Mark Hart er niet bij is. Hij was officieel lid vanaf 1993.

Heb de singles gisteren gehoord en idd, niet al te best dit.. En wat een vreselijk goedkope hoes ook, ben beter gewend van deze band.

Op de hoes staat Dreamers are Waiting Bonk

Ja, zo heet het album ook. Niet ‘Dreams’.

Ja jongens, was wat te snel en onoplettend met invullen. Had het zelf ook al gezien, maar toen had ik al op toevoegen gedrukt . De vraag om verbetering ligt al bij de crew.

Lelijkste albumhoes van het jaar? Doet echt pijn aan mijn ogen.

Zo ver wil ik nog niet gaan, maar fraai is anders... Ik vind het lettertype van de titel nog wel aardig passen bij een beetje Ali Baba-achtige sfeer die de hoes uitstraalt. Maar de letters van de groepsnaam passen hier totaal niet bij...

Ik ben van de eerste twee vrijgegeven songs evenmin onder de indruk. En dat zeg ik als groot fan van de band. Hopelijk komt het nog goed...

Kitscherige hoes, is dit ook weer een schilderij van Seymour?

Vind het eerste, Lindsey Buckingham-achtige, nummer nog wel aardig, het nieuwe 'To the Island' vind ik niks.

Finn lijkt te veel naar Stevie Nicks te hebben geluisterd, de manier waarop Hart aan de kant gezet geworden is doet denken aan de recente Fleetwood Mac soap met Buckingham.

De eerste twee vrij gegeven songs lijken eerder bestemd voor een soloalbum van Finn dan voor een plaat van Crowded House. Als dit een voorbode is voor wat komen gaat houd ik mijn hart vast. Vanuit solo perspectief is Neil niet vies van experimenten, soms levert dat uitstekende nummers op en een andere keer is het wisselvalligheid troef. To the Island en Whatever You Want vormen in mijn ogen twee zwakke composities, totaal geen pakkende invalshoek, fraaie zanglijnen of een hemelse melodie, allemaal elementen die ik graag terug wil horen in een Crowded House plaat. Nu is het maar afwachten, wellicht de verwachtingen maar naar beneden bijstellen.

Ik zal dan maar als eerste hier een positieve noot zetten. To the Island vind ik nu eens een zeer goed popnummer. Is toch niet omdat het niet perfect past als een Crowded House nummer dat het slecht is. Refrein vind ik wel degelijk zeer melodieus en catchy, is direct een oorwurm. Met toevoeging van die tussenzang bij de 2e keer dat de melodie komt kan ik niet anders dan hier vrolijk van worden.
Voor mij mag gans het album zo zijn.
Het andere nummer vind ik eerder matig, iets te geforceerd en chaotisch.

En daar is dan toch een echte Crowded House song . Nieuwe single ‘Playing With Fire’ heeft het geluid dat ik wil horen van deze band. Zo net voor de releasedatum van het album stemt me dat weer wat positiever

Haha, die hoes! Als die representatief is voor de inhoud weet ik dat ik dit album alleen ga draaien als ik zware diarree wil verdrijven.
Maar serieus, nooit wat aan gevonden deze band. Vond het echt zeiknummers altijd. Gaat ook nooit meer goed komen denk ik.

Snap niet waarom je reageert als je er toch al nooit wat hebt aangevonden.

De hoes stond pontificaal in beeld toen ik MuMe opende dus ja, dan ga ik even een kijkje nemen.
Maar ga gerust luisteren en trek je niks aan van mijn gezever. De hoes is en blijft evenwel tenenkrommend slecht.

On topic: Ik heb toch even de moeite genomen om de 3 vrijgegeven singles (Playing with Fire, To The Island en Whatever You Want) te beluisteren, maar ik kan er niet veel mee. Playing with Fire is nog wel aardig maar ik vind die refreintjes bijna lullig klinken. Te nietszeggend. Ik heb daar gewoon niks mee. Sorry. Hoop dat de fans evenwel op hun wenken bediend worden.

Serieuze kanshebber voor lelijkste albumhoes van het jaar. Vooral ook die combi van totaal niet passende lettertypes: Oosters meets Sci-Fi

Enkele nummers voor het eerst beluisterd maar daar kan ik geen enthousiasme voor opbrengen.
En dat terwijl Crowded House voor mij altijd een zekerheidje is ( of in ieder geval was ).

Neil Finn on the return of Crowded House: ‘I am ultimately very optimistic about the world’.

Nog enkele dagen en voor een nieuwe Crowded House plaat ben ik altijd wel te porren, wat mij betreft behoort Neil tot de 'groten' in het gilde der songwriters. Echter de eerste drie nummers trekken maar matig de aandacht. Nog negen songs te gaan maar als de eerste klap een daalder waard is (of hoort te zijn) heb ik mijn twijfels over het resterende songmateriaal.

De hoes oogt als een Russische Muslimgauze bootleg

Beter als deze hoes uit jawel 1965 Eddie Mack - Eddie Mack (1965)

Ja knap gedaan hè, zeldzaam lelijk.
Je vraagt je af hoe ze erbij gekomen zijn.

Ik las net dat Tim Finn heeft meegeschreven aan "Too Good for This World". Liam Finn schreef #6 en #7.

Als er na 11 jaar een nieuw album uitkomt van Crowded House, dan is dat voor mij iets om eens goed voor te gaan zitten. Dus in mijn luie stoel met een kop hoorde koffie zat ik er helemaal klaar voor vanochtend vroeg.

Het album voelt over-geproduceerd. In zo goed als elk nummer te veel geluidjes en effectjes die na een nummer of drie behoorlijk storend beginnen te worden. Daarnaast wordt de zang ook nog eens overschaduwd door deze manier van produceren waardoor het geheel wat dof en droog klinkt.

Met een andere manier van produceren had dit best een aardig album kunnen zijn, maar nu verdwijnt het in de onderste regionen van het - gelukkig - rijke Crowded House oeuvre.

Tijd voor een kop verse koffie. Weet je wat: ik neem er eens een lekker stuk chocolate cake bij!

Grappig dat users zich hier zo vaak druk maken over een albumhoes.

En de muziek vervolgens op spotify luisteren

Nou ja, met zo'n hoes levensgroot geprojecteerd op je 65 inch tv hoef je nu ook niet bepaald blij te zijn.

*scherm in de spaarstand zet*

Smaken verschillen, maar typografisch is dit natuurlijk wel weer rampzalig. Overigens zie ik de laatste tijd wel meer verschrikkelijke hoezen.

Maar inderdaad... het gaat om de muziek - al kan een mooi hoesontwerp mij soms wel over de streep trekken om een fysiek exemplaar in huis te halen en dan het liefst zo groot mogelijk. Over de nieuwe Crowded House kan ik eigenlijk maar heel kort zijn: aardig en dan met name naar het einde toe, maar ook hier gaat dit plaatje verder geen potten breken.

Ach ja vroeger toen ik nog jong was kocht je LP's waar je naar uitkeek.
Misschien had het nieuwe album wel een klaphoes met de foto van onze held op de voorkant.
Bij een hard rock of prog album liever een tekening uit vervlogen tijden of fantasy.
En later bij die metalbands uit Scandinavië liever beschilderde mannen in bossen.
Met de CD (postzegelafbeelding) werd het al minder interessant en met streamming boeit de " hoes " mij nog nauwelijks eigenlijk.

Geen enkel liedje van 4 minuten of langer!!!
(Ja, ik hoor het jullie denken, 'lekker belangrijk').

Ik zie dat Crowded House veel teweegbrengt hier! Crowded House is een van mijn favoriete bands, waardoor ik dit album alleen al geweldig nieuws vind! Mooi dat de band weer terug van weg geweest is!

Op deze plaat hebben originele bandleden Neil Finn en Nick Seymour weer de handen ineen geslagen, dit keer met de zoons van Neil, Elroy en Liam Finn erbij en met oud-producent Mitchel Froom (producer van Crowded House, Temple of Low Men en Woodface + deze) op de keyboards erbij. Toffe bezetting dus! Lijkt me ook vooral prachtig voor Neil (en de rest eigenlijk ook) om (weer) met deze mannen te spelen!

Het album zelf vind ik tot dusver echter wat matig. Al moet gezegd worden dat ik de albums van Crowded House over het algemeen erg goed vind. In dat aspect valt deze nog wat tegen. Niet slecht, maar iets te over geproduceerd, wat ik al eerder las, en de stem van Neil Finn (welke ik in de jaren 80 en 90 prachtig vond) is de laatste jaren niet meer wat het geweest is. Desondanks zitten er best wat lekkere nummers bij: Playing With Fire, To The Island en Start Of Something bijvoorbeeld. De meesten zijn echter wat te gewoontjes, niet memorabel.

Hier volgt de meest overbodige post op dit mooie forum; ik ben het namelijk met vele sprekers hierboven eens:
- de hoes lijkt op een profielwerkstuk-kaft van een stel 5-havo-leerlingen. Dat lettertype mensen....
- de productie is (ver) beneden par....
- de liedjes op zich mwâh (en dat ze onder de vier minuten klokken vind ik bij CH ook een minpunt. Hun hoogtepunten zijn wmb de nummers die net even iets meer op- en afbouwen)....
Zag de hoes prominent op de voorpagina, ben meteen naar Spotify gesneld, maar helaas niet bijster enthousiast geraakt. Jammer.