Crowded House - Dreamers Are Waiting (2021)

Nou ja, met zo'n hoes levensgroot geprojecteerd op je 65 inch tv hoef je nu ook niet bepaald blij te zijn.

*scherm in de spaarstand zet*

Smaken verschillen, maar typografisch is dit natuurlijk wel weer rampzalig. Overigens zie ik de laatste tijd wel meer verschrikkelijke hoezen.

Maar inderdaad... het gaat om de muziek - al kan een mooi hoesontwerp mij soms wel over de streep trekken om een fysiek exemplaar in huis te halen en dan het liefst zo groot mogelijk. Over de nieuwe Crowded House kan ik eigenlijk maar heel kort zijn: aardig en dan met name naar het einde toe, maar ook hier gaat dit plaatje verder geen potten breken.

Ik zie dat Crowded House veel teweegbrengt hier! Crowded House is een van mijn favoriete bands, waardoor ik dit album alleen al geweldig nieuws vind! Mooi dat de band weer terug van weg geweest is!

Op deze plaat hebben originele bandleden Neil Finn en Nick Seymour weer de handen ineen geslagen, dit keer met de zoons van Neil, Elroy en Liam Finn erbij en met oud-producent Mitchel Froom (producer van Crowded House, Temple of Low Men en Woodface + deze) op de keyboards erbij. Toffe bezetting dus! Lijkt me ook vooral prachtig voor Neil (en de rest eigenlijk ook) om (weer) met deze mannen te spelen!

Het album zelf vind ik tot dusver echter wat matig. Al moet gezegd worden dat ik de albums van Crowded House over het algemeen erg goed vind. In dat aspect valt deze nog wat tegen. Niet slecht, maar iets te over geproduceerd, wat ik al eerder las, en de stem van Neil Finn (welke ik in de jaren 80 en 90 prachtig vond) is de laatste jaren niet meer wat het geweest is. Desondanks zitten er best wat lekkere nummers bij: Playing With Fire, To The Island en Start Of Something bijvoorbeeld. De meesten zijn echter wat te gewoontjes, niet memorabel.

Eindelijk het langverwachte album van Crowded House en deze valt na een draaibeurt zeker niet tegen. Met name kant 2 kent erg sterke nummers. Het is af en toe wat gewaagd en de sound doet niet altijd specifiek CH actig aan, maar het geheel is een evenwichtige plaat, die zeker nog beter wordt na wat draaibeurten.

CH is al 36 jaar een huis van vertrouwen. Tal van grote muzieknamen verworden mettertijd tot huizen van verval, maar CH blijft ondanks alles en ook na meer dan 10 jaar stilte mooi zichzelf. Founding father Neil Finn's is nog steeds de motor, misschien vond ie precies in zijn touren laatst met Fleetwood Mac de drive voor een heropstart van CH. Zijn voor CH zo  karakteristieke stemgeluid leidt nog steeds de dans. 'The house' is nu bovendien ook nog letterlijk meer 'crowded', nu nog twee Finn's, Neil's 2 zonen, er mee introkken, zij ook als songschrijvers. Vooruitziende jongen dus, Neil. Hier in alle geval andermaal 'n aangename luisterplaat vol korte songs, catchy oorwurmpjes met harmonietjes om, koptelefoon op, te ontdekken en zalig door te luisteren. Ook de nieuwelingen kwijten zich voortreffelijk van hun schrijfkunsten. De songs als vanouds zacht melancholisch, met als echte CH-topper 'To The Island', nostalgische mijmering over homeland Nieuw Zeeland. Her en der schijnen Neil's twijfels over de prestaties van zijn generatie door. Het hilarische 'Whatever You Want' zet dan weer de Amerikaanse politiek van de laatste jaren goed te kakken. Sprankelende albums als dit verdienen het volle licht onder de muziekzon. CH did it again!

Crowded House werd opgericht uit de resten van Split Enz. Deze geweldige Nieuw Zeelandse band was de groep van onder andere de broers Neil en Tim Finn. Ze scoorden in Nederland 2 Top 40 hits, de prachtige beklemmende ballad “I HOPE I NEVER” in 1981 en de klassieker “MESSAGE TO MY GIRL” in 1984.
Dat was ook ongeveer het jaar van het einde van de band. Neil Finn en Paul Hester, die de laatste jaren bij Split Enz de drummer was, richtten in 1985 Crowded House op, samen met bassist Nick Seymour. Met het debuutalbum “CROWDED HOUSE”, dat in 1986 verscheen, maakte het trio duidelijk waar ze voor stonden: ambachtelijk Beatleske popliedjes met af en toe een puntige rocker. De klassieker “DON’T DREAM IT’S OVER” van dat debuutalbum werd in Nederland een top 10 hit en zorgde ervoor dat de naam van de band gevestigd werd. “TEMPLE OF LOW MEN” in 1988, het weergaloze “WOODFACE” (met Tim Finn tijdelijk in de band) uit 1991 en “TOGETHER ALONE” uit 1993 maakten het eerste deel van de carrière van Crowded House vol.
Een hiaat van 14 jaar volgde, maar in 2007 verscheen het mooie come-back album “TIME ON EARTH”. “INTRIGUER” was de opvolger in 2010, waarna het opnieuw stil werd. In de periode richting hun come-back pleegde Paul Hester in 2005 zelfmoord. Hij was al als drummer vervangen na “TOGETHER AGAIN” door Peter Jones, die in 2012 overleed. Groot was mijn verbazing toen begin dit jaar bekend werd gemaakt dat Crowded House met een zevende album zou komen.
De line-up is tegenwoordig Neil Finn als zanger, gitarist en toetsenist, Nick Seymour nog steeds als bassist, Mitchell Froom, ook bekend producer als toetsenist en de 2 zoons van Neil, Liam (gitaar, toetsen en zang) en Elroy (drums en gitaar). “DREAMERS ARE WAITING” is een typische Crowded House plaat geworden, waar weer heel veel aandacht is besteedt aan de samenzang, die bijtijds hemels klinkt. In bijna 42 minuten komen 12 prachtige liedjes aan je voorbij, die laten horen dat de stem van Neil, ondanks zijn 63 jaar en jarenlang zingen nog steeds van grote schoonheid is en nog steeds de klank en kracht heeft als bij het debuut van Crowded House.
“BAD TIMES GOOD” opent het album en in dit nummer wordt meteen duidelijk dat samenzang weer een prominente plaats inneemt op “DREAMERS ARE WAITING”. Prachtige zang dus, rustige melodie, prima start. Met “PLAYING WITH FIRE” gaat het tempo omhoog met een pakkend ritme, “TO THE ISLAND” is opnieuw een uptempo nummer met ingetogen zang in de coupletten, “SWEET TOOTH” vind ik één van de meest pakkende liedjes op het album. Mooie melodie en een aanstekelijk refrein, een wat vreemd tussenstuk gevolgd door een solo. “WHATEVER YOU WANT” is ook weer uptempo en een fijn liedje, “SHOW ME THE WAY” is een ballad met mooie vocale arrangementen, “GOODNIGHT EVERYONE” heeft een lekker ritme, is op een bepaalde manier spannend van opbouw en is één van de hoogtepunten van het album. Met het jazzy “TOO GOOD FOR THIS WORLD” gaat het tempo weer iets naar beneden, “START OF SOMETHING” is een weer een vocaal hoogtepuntje. Midtempo en zeer melodisch. “REAL LIFE WOMAN” is ook weer midtempo met mooi gitaarwerk, “LOVE ISN’T HARD AT ALL” is een puntige rocker met prachtige samenzang en met “DEEPER DOWN” komt het album met een midtempo track tot stilstand.
Na 11 jaar is het wat mij betreft weer genieten van een prachtig Crowded House album. De zang is het hoogtepunt, de productie prima en de songs zijn ook van een hoog niveau. Hopelijk hoeven niet weer 11 jaar te wachten op een vervolg, want dit smaakt naar meer.

Begin jaren '90 begon ik met echt muziek luisteren en zo werd Crowded House één van de eerste bands waar ik liefde voor ontwikkelde, want het was de tijd van Woodface. Heerlijke popliedjes die op het eerste oor gemakkelijk in het gehoor lagen, maar 'stiekem' veel knapper in elkaar zaten dan verwacht. Together Alone blijft voor mij het meest magistraal album met meerdere pareltjes, maar die pareltjes zijn door de gehele carrière van Neil Finn in de diverse samenwerkingen of solo-albums te vinden.

Ook ik was wat terughoudend met enthousiasme bij de aankondiging van een nieuw Crowded House-album, zeker toen het eerste materiaal naar buiten kwam. Typerend voor Crowded House (anders dan bijvoorbeeld de solo-albums) was dat ik het meteen lekker vond klinken en er op een bepaalde manier vrolijk van wordt. Meerdere keren luisteren zorgde er voor dat ik dan pas door kreeg hoe goed het in elkaar zat. Maar ik vond het vaak meteen goed.

Dat is, net als blijkbaar ook bij meerdere anderen, bij dit album anders. De eerste twee keer luisteren werd ik niet bepaald enthousiast, vond het wat gelijkmatig en miste de frisheid en de mooie melodieën. Toch wel typische begrippen wat mij betreft voor de muziek van Crowded House. Maar om er maar eens een cliché bij te halen, dit is een typische groeiplaat. Hoe langer en vaker ik luister, hoe meer ik toch steeds weer betoverd door de mooie stem van Neil, de fijne sfeer, ik er nu wel de afwisseling in hoor, die me eerder niet op viel en de melodie die weer prachtig in dienst van het liedje staat (of andersom, wat u maar wil) en raak ik steeds meer onder de indruk.

Een typische Crowded House-plaat vind ik het nog steeds niet, een erg mooie plaat wel.