menu

Wolf Alice - Blue Weekend (2021)

mijn stem
3,87 (149)
149 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Dirty Hit

  1. The Beach (2:35)
  2. Delicious Things (5:04)
  3. Lipstick on the Glass (4:07)
  4. Smile (3:16)
  5. Safe from Heartbreak (If You Never Fall in Love) (2:32)
  6. How Can I Make It OK? (4:47)
  7. Play the Greatest Hits (2:27)
  8. Feeling Myself (4:43)
  9. The Last Man on Earth (4:21)
  10. No Hard Feelings (2:35)
  11. The Beach II (3:39)
totale tijdsduur: 40:06
zoeken in:

avatar van RockAround
4,0
Gisterenavond stelden ze de eerste single voor op de BBC. Een dromerig nummer dat je meeneemt op reis en me reikhalzend laat uitkijken naar dit nieuwe album. Dat namen ze trouwens op in Brussel. Toen de groep op weg naar de opnamestudio een bos passeerde, zeiden ze 'Next blue weekend, we really need to visit that.' En de titel was geboren.

avatar van VladTheImpaler
4,0
geplaatst:
Tweede single; Wolf Alice - Smile
Wat een heerlijke knaller

avatar van RockAround
4,0
geplaatst:
Smile is voor mij wat te veel een tussendoortje. Maar ten huize Wolf Alice smaken ook de tussendoortjes lekker.


avatar van VladTheImpaler
4,0
geplaatst:
Fijn nummer, maar een beetje rare keuze om deze als single uit te brengen.

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Smile vind ik een geweldig nummer, maar de rustige nummers (single 1 en 3) stellen toch wel een beetje teleur. Tot nu toe wordt het niveau van Bros of Don't Delete The Kisses niet gehaald. No Hard Feelings is een beetje inspiratieloos met zo'n standaard akkoordenschemaatje.

avatar van coldwarkids
2,5
geplaatst:
No Hard Feelings is het beste wat tot dusver is uitgebracht. De rest is ver van goed en vrij inspiratieloos.

3,0
geplaatst:
Ik wist niet wie 'Wolf Alice' was, tot ik het nummer 'The Last man On Earth' hoorde. Ik was meteen overtuigd. Helaas, stelde de 2de single 'Smile' me dan weer teleur. Iedereen heeft uiteraard zijn eigen smaak, maar het eerste nummer is voor mij de favoriet. De laatste single 'No Hard Feelings' hangt er ergens tussen. Het is oké, maar niet zo memorabel. Ik ben benieuwd of het album in zijn geheel, mijn mening kan aanpassen. Voorlopig een '3'.

avatar van Poles Apart
geplaatst:
jeremiejeremiejeremie schreef:
Ik wist niet wie 'Wolf Alice' was, tot ik het nummer 'The Last man On Earth' hoorde. Ik was meteen overtuigd. Helaas, stelde de 2de single 'Smile' me dan weer teleur. Iedereen heeft uiteraard zijn eigen smaak, maar het eerste nummer is voor mij de favoriet. De laatste single 'No Hard Feelings' hangt er ergens tussen. Het is oké, maar niet zo memorabel. Ik ben benieuwd of het album in zijn geheel, mijn mening kan aanpassen. Voorlopig een '3'.

Je mag pas stemmen als je het hele album beluisterd hebt.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Poles Apart schreef:
(quote)

Je mag pas stemmen als je het hele album beluisterd hebt.


En dan kom je hoger uit dan een 3


avatar van Grizzly Bear
4,0
geplaatst:
Op metacritic al 4 tienen en tot nu toe het beste album van 2021. Verbaast mij wel, want ik was niet superenthousiast door de singles, maar wie weet valt het allemaal op zn plaats.

Wat een releasedag: met Japanese Breakfast, Rostam en deze!

avatar van joko150
4,0
geplaatst:
Sterk album hoor, alle praise voor de band dat ze zulke goeie reviews krijgen, ik vind ik het wel bijzonder
dat dit nu al zo'n hoog gemiddelde krijgt op (aoty, metacritic) aangezien de vorige 2 albums net zo goed zijn al dan niet beter.

avatar van Jeanne d’Arc
5,0
geplaatst:
Dit album bevalt mij wel. Rustige nummers worden afgewisseld met stevige tracks. Verder vind ik ze - hoewel voorzichtig- experimenteler dan op voorgaande albums. Gelukkig behouden ze ook de punk invloeden in bepaalde tracks. Minpunten vind ik de galmende productie in sommige tracks en de wel heel zachte zang van Ellie in met name het begin van het album. Ik denk echter dat er nog veel groei potentie inzit. Ik kan mij vinden in de recensie van The Guardian.

avatar van Rudi S
4,5
geplaatst:
Dit vind ik na een paar rondjes toch wel een heel erg fijn album.
Na het komende blauwe weekend maar eens een beoordeling geven als het album goed en wel geland is.

avatar van luigifort
geplaatst:
Wat vind je van de hoes?

avatar van RockAround
4,0
geplaatst:
Erg fijn klinkt het allemaal wel, maar ik ben een tikje teleurgesteld dat het toch allemaal wat minder is dan My Love Is Cool en Visions Of A Life. Net iets te veel galm en synthesizers, zoals hierboven al is opgemerkt. En ik heb het gevoel dat de groep hier niet helemaal tot het uiterste gaat.

avatar van AstroStart
5,0
geplaatst:
Na de eerste paar luisterbeurten: absoluut niet teleurgesteld. Het niveau is nog steeds zeer hoog. De galm en de synthesizers kan ik wel waarderen, zoals bij Delicious Things en Lipstick On The Glass. Ook fijn dat er af en toe ouderwets gas wordt gegeven, zoals bij Smile en Play The Greatest Hits. Beide voortreffelijke nummers. Alleen Safe From Heartbreak en No Hard Feelings vind ik lichtgewichten en vallen een beetje uit de toon.

avatar van SébastienY
4,0
geplaatst:
Toch duidelijk wat meer My Bloody Valentine dan de eerste twee worpen. Dat vind ik alleszins niet erg, maar snap wel dat shoegaze niet voor iedereen gegeven is. En valt me nu pas op, maar de zangpartijen doet me soms wat denken aan Cocteau Twins.

4*.

avatar van RockAround
4,0
geplaatst:
Ik deel hier graag ook mijn recensie op Luminous Dash:

In hun eigen Engeland wordt al maanden uitgekeken naar de nieuwe plaat van Wolf Alice, terwijl Belgische fans elke keer opnieuw moeten uitleggen hoe die favoriete groep van hen nu weer heet. Misschien verandert dat wel met deze derde plaat, Blue Weekend. Misschien was het wel om een Belgische doorbraak te forceren dat de groep in Brussel neerstreek om dit album op te nemen, maar dat betwijfel ik. In elk geval: Wolf Alice is de groep rond zangeres Ellie Rowsell, die met My Love Is Cool en Visions Of A Life al twee albums afleverde die de perfecte balans vonden tussen roes en extase, tussen rammen en dromen.

Blue Weekend begint redelijk onopvallend. Pas in het tweede nummer, Delicious Things, laat de groep in haar ziel kijken. Ellie zingt dit verhaal over een nachtelijke odyssee in de Hollywood Hills zo breekbaar alsof ze het enkel in jouw oor fluistert. Ook Lipstick On The Glass heeft die bezwerende, hypnotiserende kracht. Toch ontbreekt er iets in vergelijking met de vorige albums. Deze plaat is gelikter dan zijn voorgangers, met meer synthesizers en meer galm.

Natuurlijk is er nog plaats voor scherpe randjes. Smile was even slikken bij de eerste kennismaking, met die psychedelische intro, vettige dreunen en Ellie die een poging lijkt te ondernemen om te rappen. Hier valt het echter wel op z’n plaats. Dat onverwachte is immers net wat je van Wolf Alice moet verwachten. Ook op Play The Greatest Hits trekken ze alle registers open. Gitaren beuken erop los, Ellie schreeuwt zich de longen uit het lijf en er is plaats voor die typische portie mafheid waar het viertal zo van houdt. Je zou bijna vergeten dat het diezelfde groep is die meteen daarna met Feeling Myself een sensueel, bluesy nummer aflevert. Tegelijk bevat de plaat ook tussendoortjes als Safe From Heartbreak (if you never fall in love) en No Hard Feelings, die te veel op veilig spelen om echt te beklijven.

Op How Can I Make It OK? klinkt de groep op haar jarentachtigst. Met de perfecte dosis weemoed in haar stem zingt Ellie “To live in fear isn’t to live at all”. Pas tegen het einde lijkt het nummer open te barsten, en toch gaat de groep hier niet volledig op het gaspedaal staan. Of toch niet zoals ze dat deden op Don’t Delete The Kisses. Krijgen we wanneer weiden weer in festivalterreinen transformeren wel de complete extase te horen die dit nummer verdient?

Daarna is het tijd voor The Last Man On Earth, het pronkstuk van de plaat. We zweven mee naar stranden waar nog nooit iemand een voet gezet heeft, naar eilanden die nog geen naam hebben gekregen. Hier is Wolf Alice op haar fascinerendst en wordt elk potentieel tot op de bodem benut. Ook op afsluiter The Beach II laten de vier horen wat ze in hun mars hebben. Gek genoeg klinkt dit slotakkoord veel meer als een beginpunt. Dit had de prikkelende opener van de plaat moeten zijn. Probeer het maar eens, om meteen nadat de laatste noten weggestorven zijn weer Delicious Things af te spelen.

David Bowie zei ooit dat de sfeer van de stad waar je een album opneemt, het geluid ervan ook bepaalt. Wolf Alice was nog maar net neergestreken in Brussel om Blue Weekend in te blikken toen de wereld in lockdown ging. Heeft het daarmee te maken dat de groep op deze plaat niet helemaal tot het uiterste lijkt te gaan? Of komt het doordat er toch niets anders te doen was, ze dan maar alle tijd staken in het polijsten van de nummers? Blue Weekend is een album geworden dat alle juiste ingrediënten bevat, en toch niet meteen overdondert bij de eerste luisterbeurten. Misschien moeten we nog even wachten voor de puzzelstukjes op hun plaats vallen. Tot we Wolf Alice weer live aan het werk kunnen zien, en niet elk weekend meer blue hoeft te zijn.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Het is februari 2013 als Wolf Alice de debuutsingle Fluffy lanceert. Er wordt sterk teruggegrepen naar die energieke indierock periode welke halverwege de jaren negentig de grunge op een zijspoor zet. De rol van vrouwelijke boegbeelden wordt groter en invloedrijker. Rockchicks is de oneerbiedige benaming waarmee de vrijgevochten muzikanten worden gestigmatiseerd, terwijl ze juist een gelijkwaardige status als hun mannelijke collega’s verdienen.

Die aangename mix van stevige rock en hemelse zangpartijen inspireren zangeres Ellie Rowsell en gitarist Joff Oddie om hun akoestische basis om te zetten in steviger werk. Nadat bassist Theo Ellis en drummer Joel Amey zich bij het duo gevoegd hebben verschijnt in 2015 My Love Is Cool onder de Wolf Alice vlag, twee jaar gevolgd door het met de Mercury Prize beloonde Visions Of A Life.

Op de nieuwe plaat is Ellie Rowsell nog net zo boos als op de schreeuwerige (maar wel lekkere) frustratiesong Yuk Foo. De ogenschijnlijke mooie tijd in Los Angeles blijkt achteraf toch een verloren deprimerend Blue Weekend te zijn. Een gedurfde sfeer welke van Wolf Alice vraagt om in genuanceerde accentwisselingen ook de postpunk kant te laten zien.

De winst zit hem in de opbouw, het gericht naar een climax toewerken. Verfijning met hier en daar nog een heerlijke noise uitspatting. Een doorstart welke waarschijnlijk niet door iedereen begrepen wordt, maar wat wel een mooi volwassen geheel oplevert. Doordat er meer geïnvesteerd wordt in het creëren van een intieme sfeer komen de stevigere uitschieters veel confronterender binnen.

Delicious Things is Hollywood, de Amerikaanse Droom, de roem, de zelfdestructie en het machtsmisbruik. De nasleep van het #MeToo gebeuren heeft ervoor gezorgd dat de uit Londen afkomstige zangeres zich hier ook publiekelijk over uitspreekt. Een statement welke ze hier keurig verpakt in een semi romantische song om vervolgens die omlijsting bij de elektro grunge van Smile weer totaal kapot te scheuren.

Deze aantrekkingskracht van de glamour weegt ze af tegen de misselijkmakende mannencultuur. Door zich eerlijk uit te spreken over de verleidingen die op haar pad komen, groeit ze wel in haar kracht. Het is dus veel meer dan het beschuldigende wijzende vingertje, maar tevens een aanklacht tegen de verdorven maatschappij die ook van haar bezit neemt. Geen kwetsbaar tenger vrouwtje dus, maar een brok aan eerlijke zelfreflectie en zelfverzekerdheid.

Het paradijselijke The Beach heeft het zomerse van de gelijknamige film uit 2000. Ook daar verstoort de dreiging het gelukzalige beeld, en ontaard het in een heftig explosief einde. Het strand staat hier voor de perfecte vluchtplek om tot rust te komen, de twijfel weg te nemen en het verdriet en de heimwee naar thuis te verwerken. Dagdromen met de dreampop Lipstick on the Glass en het folky No Hard Feelings, ontwaken met de keiharde feministische noisepunk van Play the Greatest Hits.

Er wordt geflirt met soulfunk in het doorruisende verdrinkende Feeling Myself om vervolgens te verdwijnen in misschien wel de prachtigste Wolf Alice track die er ooit gemaakt is; The Last Man on Earth. Een breekbare episch kunststukje die aangeeft waar Ellie Rowsell en haar mannen in deze fase toe in staat zijn. Dramatisch, bijna kerstachtig verlichtend, maar vooral bloedmooi.

Wolf Alice - Blue Weekend | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van Mausie
4,5
geplaatst:
Vierde single How Can I Make It OK? is wat mij betreft de sterkste single, die mijn hoop voor een sterk album weer heeft aangewakkerd.

avatar van WoNa
4,5
geplaatst:
Het album is nog jong, maar heel voorzichtig durf ik de noemer meesterwerk toch wel tevoorschijn te halen. Vanaf de eerste beluistering (en twee singles) was het gewoon raak. Verbaasd ben ik wel een beetje. De eerste plaat was aardig, maar toch gewoon een van de vele aardige Britse bandjes. Niets bijzonders. De tweede was een stevige sprong voorwaarts en de liveshow in Paradiso verpletterend goed. Dat maakte de verwachtingen wel wat gespannen. Die zijn meer dan waargemaakt.

De band ging in zee met top producer Markus Dravs, dat las ik pas na beluistering, maar tot op heden als de man zich bemoeide met topbands, raakte mijn interesse al snel achterop. Hier niet. Ondanks dat Blue Weekend geregeld een arena sound meekrijgt, blijft het spannend. Ellie Rowsell zingt beter dan ooit. Haar verschillende klankkleuren komen allemaal aan bod en nog wel binnen nummers in de verschillende harmonies en background vocals. Het is ook meer haar album dan ooit te voren, bedenk ik mij.

Er wordt met grote en grove kleuren geschilderd, vegen synthesizers liggen over songs heen, zonder details uit het oog te verliezen. Alles om de luisteraar in de sfeer van Blue Weekend te brengen, hetgeen moeiteloos lukt. Een enkele keer wordt deze opgeschrikt van een punkrock song, die prima variatie biedt.

Een reuzenstap noemt met dit en met Blue Weekend zet Wolf Alice die schijnbaar moeiteloos. Pracht album.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van henrie9
4,5
geplaatst:
Onthaalden we ze daar nog, Wechter, The Slope, kleinste podium, 35 minuten, laaiend!... Maar hoho, zal nu met deze nieuwe niet een heel klein beetje stof zijn opgewaaid daar in de fanclub? Zeer mogelijk, de wilde grungegitaar is op hun derde op zijn retour en vervangen door een weidsere, meer rustige, meer coherente, meer eigen synth-atmosferische sound. Waaronder al die tal van stijlen die ze gebruiken dan toch wonderwel op hun pootjes vallen. Hoe dan ook WA gaf eerder, op hun tweede, al aan zich van kritiek geen donder aan te trekken, consequent zijn eigen ambitieuze weg te gaan. Het legt ze alvast geen windeieren. Met deze keer enkel topnummers! Songs, melodie, harmonie, alles geduldig opgepoetst en bij deze klaar voor de nieuwe tijd en een nieuwe, veel grotere schare fans. Maar hoho, de assertiviteit, de bijtend agressieve rockinstelling en wees gerust, ook de gitaren, ze zijn allemaal gebleven, luister naar 'Smile' of 'Play The Greatest Hits'. Weliswaar gedoseerder nu. Het is vooral Ellie, coole frontvrouw, die zich meer uitgesproken openbaart als epische, verleidelijke popzangeres, ene van vlees en bloed gelukkig, zo gegroeid in diepgang en met eerlijke openheid over haar persoonlijk levensverhaal.
Valt te betwijfelen of met deze meesterlijk dynamische plaat, die muzikale vervoering van het ene intimistische tot het andere ruigere uiterste brengt, er van 't illustere Blue Weekend nog iets in huis komt. Namen ze alles wel op in België, het bos daar voor hun blauwe weekendje ooit behoort voortaan tot de legende. WA kent sindsdien zijn momentum en op het hoogtepunt lonken hen na corona alleen maar grote podia. Wolf Alice, Werchter 2022, we'll be there for you!

5,0
geplaatst:
Ik was in eerste instantie niet onder de indruk van de eerste twee singles , maar heb het album nu een aantal keren beluisterd. Een geweldig album!! De eerstgenoemde singles passen goed in het geheel en krijgen een positieve herwaardering.

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wolf Alice - Blue Weekend - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Wolf Alice - Blue Weekend
Wolf Alice klinkt op haar derde album wat dromeriger en minder stevig dan op de twee voorgangers, maar de prachtig ingekleurde songs zijn stuk voor stuk van hoog niveau

Blue Weekend van Wolf Alice wordt de afgelopen week ontvangen met superlatieven of krijgt er stevig van langs. Dat laatste heeft vooral te maken met het nieuwe geluid van de band, dat wat toegankelijker en minder stevig klinkt. Het pakt wat mij betreft geweldig uit, want de songs op album nummer drie zijn stuk voor stuk sterk, terwijl de dromerige en fraai geproduceerde klanken de stem van frontvrouw Ellie Rowsell nog wat verder optillen. Wolf Alice is wat mij betreft zichzelf gebleven, maar slaat een net wat andere weg in. Het is even slikken voor de liefhebber van het stevigere werk van de band, maar er valt nog steeds heel veel te genieten op Blue Weekend.

Blue Weekend is alweer het derde album van de Britse band Wolf Alice. De vorige twee albums van de band, My Love Is Cool uit 2015 en Visions Of A Life uit 2017, vond ik erg goed, waardoor mijn verwachtingen ten opzichte van het derde album van de band uit Londen hooggespannen waren.

De eerste recensies van Blue Weekend zijn of heel positief of behoorlijk negatief. Ik kon mezelf direct bij eerste beluistering in het kamp van de positivo’s scharen en dat is bij herhaalde beluistering zeker niet veranderd. Wolf Alice blijft gelukkig een band die zich niet laat beperken tot één genre en het blijft verder een band die zowel met aanstekelijke als met avontuurlijke songs uit de voeten kan.

Vergeleken met de vorige twee albums van de band slaat Wolf Alice op Blue Weekend wel een andere weg is. Er is absoluut minder ruimte voor stevige rock op het nieuwe album van de Britse band, terwijl muziek met een wat dromerig karakter flink aan terrein heeft gewonnen. Critici die beweren dat Wolf Alice de stevige rock van het vorige album heeft verruild voor gezapige droompop hebben het wat mij betreft echter bij het verkeerde eind. Wolf Alice put nog altijd uit de archieven van de shoegaze, maar de scherpe kantjes zijn er in de meeste tracks wat af. Wolf Alice is voor mij echter nog steeds een rockband, alleen een wat minder stevige, al gaat de band in twee songs nog behoorlijk los en komt zelf de punky kant van de band weer naar boven.

Zelf hou ik wel van het dromerige geluid op Blue Weekend. Het is een geluid waarin de vaak in meerdere lagen opgenomen stem van frontvrouw Ellie Rowsell net wat beter tot zijn recht komt en het is bovendien een geluid dat goed past bij de mooie zomer die hopelijk voor ons ligt.

Vergeleken met de vorige albums van de band is de rol van de producer wat gegroeid. Blue Weekend is geproduceerd door Markus Dravs, die eerder werkte The Arcade Fire, Coldplay en Mumford & Sons. Hij heeft het derde album van Wolf Alice voorzien van een groots en meeslepend geluid, waarin zowel ruimte is voor mooie en dromerige passages als voor gestapelde lagen van geluid. Het kleurt allemaal prachtig bij de stem van Ellie Roswell, die nog beter is gaan zingen en hier en daar zelfs een vleugje Kate Bush laat horen.

Het past ook uitstekend bij de songs van de Britse band, die nog net wat zelfverzekerder klinken. Het nieuwe geluid van Wolf Alice is een geluid dat in theorie al snel over the top is, maar op Blue Weekend vliegt de Britse band wat mij betreft nergens uit de bocht. Ik noemde Blue Weekend hierboven groots en meeslepend, maar Wolf Alice is ook nog altijd een avontuurlijk klinkende band die allerlei invloeden uit het verleden combineert in een eigentijds geluid.

Hier en daar schuift Wolf Alice wat op richting pop, maar ook de wat meer ingetogen en net wat lichtvoetiger klinkende tracks op het album zijn van een prima niveau, zeker als hier en daar ook nog de folkie in Ellie Roswell opduikt. Natuurlijk heb ik makkelijk praten als iemand die niet vies is van pop en een dromerig geluid prefereert boven een bak herrie, maar daar sta ik vast niet alleen in. Wolf Alice gaat absoluut fans verliezen met dit derde album, maar het gaat er waarschijnlijk nog veel meer winnen. Ik heb na Blue Weekend ook de eerste twee albums van Wolf Alice nog een paar keer beluisterd, maar ik vind het derde album van de band echt de beste van het stel. Erwin Zijleman

avatar van coldwarkids
2,5
geplaatst:
Lipstick On The Glass

avatar van JB7x
4,5
geplaatst:
Wat een prachtig melancholisch album. Na de eerste luisterbeurt alleen maar op repeat gehad. Met als hoogtepunt Delicious Things. Dat refrein is hemels!

avatar van Rudi S
4,5
geplaatst:
The Last Man on Earth .
Maar wat is dit toch een prachtig verslavend album, op dit moment voor mij het mooiste album van dit jaar, dit mag nog wel een hebben.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:39 uur

geplaatst: vandaag om 16:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.