Bob Dylan - 1970 (2021)

Columbia is er toch weer in geslaagd de laatste roestige blikken met opnametapes van lente en zomer 1970 open te krijgen en de inhoud aan de wereld mede te delen. (De geromantiseerde versie van het verhaal). Eerst in heel beperkte oplage, eigenlijk puur als juridische constructie om de rechten op het materiaal te behouden en, toen er toch wel grote belangstelling voor bleek te zijn, vanaf februari wereldwijd voor de handel.

Terecht is dit dan ook niet deel zoveel in de Bootleg Series, want dat is net teveel eer. Bovendien hadden we al Bob Dylan - Another Self Portrait (1969-1971) (2013). Het zal niet verbazen dat het materiaal op '1970' hier naadloos op aansluit en je kunt ze in je platenkast het best naast elkaar zetten.

Nu heb ik al heel lang een voorliefde voor het album Bob Dylan - New Morning (1970). Niet het meest spannende werk van Dylan, maar ik luister er graag naar. Een fijn album dat past in de introspectieve sfeer van 1970: nostalgie in plaats van protest, de singer-songwriter die achter zijn piano over heel gewone dagelijkse dingen zingt.

De rebel, protestzanger, spreekbuis van een generatie, wereldverbeteraar, die profetisch orakelende Bob was verzeild geraakt in de knusse en veilige sfeer van het gezinsleven. Huisvader Bob had vroeger in de jaren '60 wel zijn wilde tijd gehad, o jee ja. Maar optreden deed hij al een paar jaar niet meer, behalve dat familie-uitstapje naar het eiland Wight dan. Liever speelde hij met de kinderen, las wat in de bijbel en speelde op zijn gitaar. En ook de drugs had hij niet nodig. Hij zag er goed uit en zijn stem klonk beter dan ooit. Niets leek de idylle te verstoren.

En die sfeer haalde misschien niet het meest bevlogen werk naar boven, maar wel het best beluisterbare. Bob Dylan was een liedjeszanger zonder pretenties geworden. En met net zoveel plezier zong hij liedjes van anderen als hij daar zin in had. Zijn stem had niets meer van dat gekwelde uit voorgaande jaren. Ontspannen en speels. En zo ging hij de studio in. Niet om iets groots neer te zetten, maar om fijn muziek te maken. En dat proef je zo overduidelijk op deze opnames. Zo ontspannen is hij ook in de sessies met George Harrison. Het eindresultaat lijkt hier van weinig belang, het mooie moment des te meer.

De focus op dit verzamelwerk ligt op de nummers Sign on the Window, Went to See the Gypsy en If Not for You: de kern van New Morning. Anders, maar zeker niet slechter dan de definitieve albumversies. Nodig om al deze outtakes in bezit te hebben? Nou nee. Bedenk wel dat dit album alleen nu in fysieke vorm wordt uitgebracht, 'zolang de voorraad strekt'. Streamen is niet mogelijk.

Ach, het is niet wereldschokkend, maar allemaal wel bijzonder aardig en het klinkt zo heel veel beter dan de overgeproduceerde platgeslagen rotzooi die de popindustrie in overvloed heeft voortgebracht. Eenvoudig, een verademing.