Motorpsycho - Kingdom of Oblivion (2021)

Zoals de laatste jaren gewoonlijk, brengt ook Kingdom of Oblivion een enorme overdosis aan muzikale informatie. Dat maakt het ook vrijwel onmogelijk om een echt afgewogen oordeel te vellen over de plaat. Het is ook geen plaat die ik even opzet als mijn vriendin ook in de huiskamer zit of als ik andere dingen moet doen. Privé en afgezonderd, dat zijn Motorpsycho momenten.

De eerste indruk is monumentaal, overdonderend om vervolgens in elkaar te donderen en die andere kant van de band groots uit te lichten, de West Coast jazzy pop kant. De bass van Saether klnkt af en toe als die van Jack Cassidy op het lange, trippy, hippy stuk op 'After Bathing At Baxter's'.

Mijn tweede indruk is dat de trilogie qua hoesart duidelijk voorbij is. De kunst op deze, hoe raar ook, mag er zeker zijn overigens. Muzikaal is de breuk op het eerste gehoor minimaal. Opnieuw klinkt de band super gemotiveerd en geïnspireerd en lijkt alles wel uit een idee gehaald te zijn wat er in zit. Ook de jonge hond in de band, Tomas Järmyr, jaagt vanachter zijn drums de twee veteranen weer op tot dat zij grote hoogten bereiken. Ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat hij hetzelfde heeft gedaan voor Motorpsycho als dat Joppe Molenaar heeft gedaan voor Bettie Serveert: peper in de reet gestopt, ook bij zichzelf en gaan.

De tijd zal leren hoe goed Kingdom of Oblivion echt is, maar de eerste kennismaking smaakt naar heel veel meer.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Noorse band Motorpsycho heeft over inspiratie kennelijk niet te klagen, want een half jaar nadat het een lijvige trilogie voltooide liggen er al weer 70 geweldige minuten muziek op je te wachten

Laat Kingdom Of Oblivion van Motorpsycho uit de speakers komen en je krijgt de geschiedenis van in ieder geval de rockmuziek uit de jaren 70 in een notendop gepresenteerd. Dat deed de band ook al op de prachtige Gullvåg trilogie, maar de inspiratie was nog niet op kennelijk. Ook Kingdom Of Oblivion neemt je mee terug naar de psychedelische rock, hardrock, jazzrock en symfonische rock uit de jaren 70, maar de Noorse band legt dit keer net wat andere accenten en voegt er ook dit keer veel van zichzelf aan toe. Kingdom Of Oblivion gaat van fluisterzacht naar behoorlijk hard en houdt je met gemak 70 minuten op het puntje van je stoel. Wat een band.

Mijn review op Zware Metalen

Het is inmiddels dertig jaar geleden sinds het debuutalbum Lobotomizer van de Noorse band Motorpsycho uitkwam. Waar veel bands dan inmiddels wel gesetteld zijn met hun bandgeluid, blijft Motorpsycho zichzelf met elk album ontwikkelen. Begonnen als een hardrockband verkende de band vele genres in hun zucht om zich te blijven vernieuwen. En na al die jaren blijkt van een verminderde inspiratie nog zeker geen sprake, want nog geen acht maanden na het geweldige dubbelalbum The All Is One is er alweer een opvolger.

Met Kingdom Of Oblivion, alweer het 26ste studio-album, wilde de band een ouderwetse hardrockplaat maken. Met het openingsnummer The Waning voegt de band gelijk de daad bij het woord. De stuwende basriff waarmee het nummer begint doet sterk denken aan Children Of The Grave en ook Hole In The Sky komt als referentie voorbij. Het zal niet de laatste keer zijn dat deze plaat sterke herinneringen aan de eerste zes platen van de grootvaders van de heavy metal oproept. The United Debased ademt de sfeer van Vol. 4 en wat te denken van het elf minuten durende The Transmutation Of Cosmoctopus Lurker! Deze track laat zich omschrijven als King Crimson dat een stonernummer speelt. Hoogtepunt van dit album!

Maar Motorpsycho zou Motorpsycho niet zijn als er ook op deze plaat geen uitstapjes naar andere genres worden gemaakt. Op Lady May en The Hunt grijpt de band kortstondig terug naar folkrock in de traditie van respectievelijk Crosby, Stills, Nash & Young en Led Zeppelin. Nummers als The Watcher (Hawkwind), Dreamkiller en At Empire’s End zijn weer meer psychedelisch van aard. Zo is Kingdom Of Oblivion boven alles toch ook vooral weer een typisch Motorpsycho-album geworden waarin de luisteraar in zeventig minuten op een geweldige trip langs diverse genres wordt meegenomen.

Score:

91/100

Geen slecht album, maar het doet me ook niet heel erg veel. Vanwege de wat wollige productie luistert het wel fijn weg al vallen daardoor wel de details wat weg en klinkt het ook vrij vlak en ingetogen. Het progressieve karakter van de voorganger is nagenoeg weg en op alleen psychedelica en een dromerige sfeer redt dit album het niet. Wel een mooie hoes hoor.



Nieuwe eindstand:
1. Here Be Monsters vol II
2. The All Is One
3. Heavy Metal Fruit
4. Here Be Monsters
5. Angels And Daemons At Play
6. Little Lucid Moments
7. Behind The Sun
8. Phanerothyme
9. Trust Us
10. The Tower
11. Kingdom Of Oblivion
12. Still Life With Eggplant
13. Black Hole/Black Canvas
14. Blissard
15. It's A Love Cult
16. Lobotomizer
17. Child Of The Future
18. Let Them Eat Cake
19. 8 Soothing Songs For Ruud
20. Barracuda
21. The Crucible
22. Demon Box
23. Timothy's Monster