Motorpsycho - Kingdom of Oblivion (2021)

Alweer een nieuw album, fucking hel wat een band blijft dit toch ook eh, ben eigenlijk nog steeds bezig om die laatste plaat te doorgronden.

Ja zeg dat wel. Ik was net een aantal cd's aan het bestellen en eigenlijk stond daar ook "Here Be Monsters " van Motorpsycho bij . Tot ik besefte dat hun nieuwe plaat volgende maand al uitkomt. En ik ga daar eerst op wachten, want als deze zo goed is als hun laatste worp, dan koop ik die toch wel eerst.
Tja Wat een luxeprobleem hé

Eerste alinea uit online recensie via Google Translate:

Sta-link

Gezien de copyright waarschuwing die ik in eerste instantie kreeg nav quoten van de hele recensie, post ik nu enkel de eerste alinea. De rest zoek je maar lekker zelf uit

Eerste single; kort en bondig, niet slecht maar ook niet echt heel spannend.

Die nieuwe single is viessssssss Patrick, zou onze naar Peru verbannen Joran zeggen

Wel, ik had niet verwacht de postbode deze ochtend al aan m'n voordeur te zien staan met dit plaatje in z'n handen. Straks maar eens aandachtig luisteren, heb er zin in! Anderen die 'm al ontvangen hebben?

Hier is ie ook al binnen!

Ja, hier ook binnen. Lekker vroeg, netjes van Stickman! Sowieso een fijn label.

Best wel een lugubere hoes.

Blijkbaar betrekking op de "opiaten-epidemie". Dit had de maker van het beeld op de hoes erover te zeggen (Google Translate uit het Noors):

"And a little more complementary info about the cover. Because where the last three studio albums have been adorned with paintings by Håkon Gullvåg, this time the immediately unmistakable pencil line by Sverre Malling is in front. We got a quick comment from Malling: I received a request from Motorpsycho to draw a record cover for the album. The title cut, "Kingdom of Oblivion", is about the opiate epidemic. After getting acquainted with the pictorial associations, I suggested a recent drawing that I thought could fit . And when vocalist Bent and Håvard Gjelseth (graphic designer, also known for extensive work with Crispin GloverRecords, journ.anm.) Saw this drawing, they found both a relation to, and an extension of the title. By drawing both the logo and the record title by hand, the result was also a composition more directly related to the record."

Bron: Kingdom of Oblivion « Camp Motorpsycho - motorpsycho.fix.no

En hoe klinkt de plaat?

Zoals de laatste jaren gewoonlijk, brengt ook Kingdom of Oblivion een enorme overdosis aan muzikale informatie. Dat maakt het ook vrijwel onmogelijk om een echt afgewogen oordeel te vellen over de plaat. Het is ook geen plaat die ik even opzet als mijn vriendin ook in de huiskamer zit of als ik andere dingen moet doen. Privé en afgezonderd, dat zijn Motorpsycho momenten.

De eerste indruk is monumentaal, overdonderend om vervolgens in elkaar te donderen en die andere kant van de band groots uit te lichten, de West Coast jazzy pop kant. De bass van Saether klnkt af en toe als die van Jack Cassidy op het lange, trippy, hippy stuk op 'After Bathing At Baxter's'.

Mijn tweede indruk is dat de trilogie qua hoesart duidelijk voorbij is. De kunst op deze, hoe raar ook, mag er zeker zijn overigens. Muzikaal is de breuk op het eerste gehoor minimaal. Opnieuw klinkt de band super gemotiveerd en geïnspireerd en lijkt alles wel uit een idee gehaald te zijn wat er in zit. Ook de jonge hond in de band, Tomas Järmyr, jaagt vanachter zijn drums de twee veteranen weer op tot dat zij grote hoogten bereiken. Ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat hij hetzelfde heeft gedaan voor Motorpsycho als dat Joppe Molenaar heeft gedaan voor Bettie Serveert: peper in de reet gestopt, ook bij zichzelf en gaan.

De tijd zal leren hoe goed Kingdom of Oblivion echt is, maar de eerste kennismaking smaakt naar heel veel meer.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Staat weer als een huis. In de lijn van de laatste albums, complex, eclectisch, heavy en dan weer heel lichtvoetig. Wat ik helaas blijf houden is de matige productie. Het onderscheid tussen de verschillende instrumenten is te klein. Ik mis helderheid en eruit knallende gitaarsolo’s. Hans Magnus speelt ze wel, maar je moet je oor erop leggen. Hetzelfde euvel wat live nog wel eens wil gebeuren.

Herkenbaar, ik ben over het algemeen ook vrij gevoelig voor productiekwaliteit, echter voor mij voor deze specifieke stijl muziek niet storend; sterker: het lijkt een beetje onderdeel van hun overall sound signature.

Al met al weer een interessant album. Blij dat ik ze met hun vorige album The All Is One heb "ontdekt"; beetje laat welliswaar...

Ik vind hem wel weer tamelijk briljant. Voorlopig 4.5 *

De band pas ontdekt met het album "All is one" en dat album koester ik. Een muziek richting waar ik me al heel lang niet.meer in verdiept had en dat smaakt naar meer. Dit album wil nog niet beklijven ondanks de virtuositeit. Het staat inderdaad weer als een huis, maar ik herken ook de mindere opname kwaliteit, voor zover ik dat kan beoordelen met Spotify. Voorlopig koester ik het vorige album en geef ik tussendoor deze af en toe een kans.

Ik vind het toch wel weer een tof album hoor! Wat minder prog, wat meer psych/folk vergeleken de voorgaande trilogie. Het "ademt" allemaal wat meer en het voelt wat minder geforceerd. Alleen die Hawkwind/Mötorhead-cover The Watcher al. Zoiets heb ik in jaren niet meer van de band gehoord.

Als ik het goed heb, zijn dit allemaal overblijfselen uit voorgaande opnamesessies. Hierdoor voelt het album af en toe wat samengeraapt, maar daar stoor ik me eigenlijk niet aan. Heeft wel weer wat, zo'n ecletisch album.

Hoogtepuntjes voor mij tot nu toe zijn de The United Debased (die versnelling aan het eind!), Dreamkiller, At Empire's End en The Hunt. Gaan we nog wel vaak draaien deze!

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Noorse band Motorpsycho heeft over inspiratie kennelijk niet te klagen, want een half jaar nadat het een lijvige trilogie voltooide liggen er al weer 70 geweldige minuten muziek op je te wachten

Laat Kingdom Of Oblivion van Motorpsycho uit de speakers komen en je krijgt de geschiedenis van in ieder geval de rockmuziek uit de jaren 70 in een notendop gepresenteerd. Dat deed de band ook al op de prachtige Gullvåg trilogie, maar de inspiratie was nog niet op kennelijk. Ook Kingdom Of Oblivion neemt je mee terug naar de psychedelische rock, hardrock, jazzrock en symfonische rock uit de jaren 70, maar de Noorse band legt dit keer net wat andere accenten en voegt er ook dit keer veel van zichzelf aan toe. Kingdom Of Oblivion gaat van fluisterzacht naar behoorlijk hard en houdt je met gemak 70 minuten op het puntje van je stoel. Wat een band.

Oerdegelijk, maar ik ben bang dat deze in het rijtje Motorpsycho-platen komt die me weinig doen (Child Of the Future, Still Life With Eggplant, Behind the Sun, The Crucible). Er gebeurt veel, er wordt goed gemusiceerd, maar het meeste glijdt langs me heen. Het is me allemaal weer eens te veel doorgeslagen naar de prog-kant. Ik wacht gewoon weer op de volgende.

Grappig dat je dat zegt, ik vind juist het proggehalte een stuk lager dan op de voorgaande albums.

Dit album begint met twee heerlijke tracks, heavy en psychedelisch maar toch zijn het liedjes, erg fijn.
The Watcher, van Hawkwind overigens, heeft zelfs een Demonbox-periode vibe, vind het een leuke cover maar wordt wel een skipmomentje.
At Empire's End hoor ik ook weer het geluid van hoe het ooit was, ik vind het een geweldige track. Mooi die Pink Floyd piano.

De kortere tracks weerhouden mij er wederom van om een hogere score uit te delen, deze zijn mij toch te niemandallerig.

Ah die stonden ook wel op Trust Us Behalve dat hoor ik ook de space/psych sound van dat album hier wel in terug.

Trust Us klopt als album, Kingdom of Oblivion niet echt, niet dat dat vreselijk is natuurlijk.

Je zou het bijna normaal gaan vinden; elk jaar een meesterwerk. Verveeld geen moment deze plaat; ga ik dit jaar waarschijnlijk nog vaak op teruggrijpen óf er moet weer een nieuwe release komen. The Transmutation of Cosmoctopus Lurker is qua titel en inhoud misschien voor mij wel de song van het jaar tot op heden.

En die cover; idd luguber, maar oh zo goed en mooi. Alleen daarvoor al de moeite om hem op vinyl te kopen.

In veel nummers hoor je het zelfde krachtige riff terug, doet me soms denken aan Rockin in the Free World.
Constant album.

Mijn review op Zware Metalen

Het is inmiddels dertig jaar geleden sinds het debuutalbum Lobotomizer van de Noorse band Motorpsycho uitkwam. Waar veel bands dan inmiddels wel gesetteld zijn met hun bandgeluid, blijft Motorpsycho zichzelf met elk album ontwikkelen. Begonnen als een hardrockband verkende de band vele genres in hun zucht om zich te blijven vernieuwen. En na al die jaren blijkt van een verminderde inspiratie nog zeker geen sprake, want nog geen acht maanden na het geweldige dubbelalbum The All Is One is er alweer een opvolger.

Met Kingdom Of Oblivion, alweer het 26ste studio-album, wilde de band een ouderwetse hardrockplaat maken. Met het openingsnummer The Waning voegt de band gelijk de daad bij het woord. De stuwende basriff waarmee het nummer begint doet sterk denken aan Children Of The Grave en ook Hole In The Sky komt als referentie voorbij. Het zal niet de laatste keer zijn dat deze plaat sterke herinneringen aan de eerste zes platen van de grootvaders van de heavy metal oproept. The United Debased ademt de sfeer van Vol. 4 en wat te denken van het elf minuten durende The Transmutation Of Cosmoctopus Lurker! Deze track laat zich omschrijven als King Crimson dat een stonernummer speelt. Hoogtepunt van dit album!

Maar Motorpsycho zou Motorpsycho niet zijn als er ook op deze plaat geen uitstapjes naar andere genres worden gemaakt. Op Lady May en The Hunt grijpt de band kortstondig terug naar folkrock in de traditie van respectievelijk Crosby, Stills, Nash & Young en Led Zeppelin. Nummers als The Watcher (Hawkwind), Dreamkiller en At Empire’s End zijn weer meer psychedelisch van aard. Zo is Kingdom Of Oblivion boven alles toch ook vooral weer een typisch Motorpsycho-album geworden waarin de luisteraar in zeventig minuten op een geweldige trip langs diverse genres wordt meegenomen.

Score:

91/100

Geen slecht album, maar het doet me ook niet heel erg veel. Vanwege de wat wollige productie luistert het wel fijn weg al vallen daardoor wel de details wat weg en klinkt het ook vrij vlak en ingetogen. Het progressieve karakter van de voorganger is nagenoeg weg en op alleen psychedelica en een dromerige sfeer redt dit album het niet. Wel een mooie hoes hoor.



Nieuwe eindstand:
1. Here Be Monsters vol II
2. The All Is One
3. Heavy Metal Fruit
4. Here Be Monsters
5. Angels And Daemons At Play
6. Little Lucid Moments
7. Behind The Sun
8. Phanerothyme
9. Trust Us
10. The Tower
11. Kingdom Of Oblivion
12. Still Life With Eggplant
13. Black Hole/Black Canvas
14. Blissard
15. It's A Love Cult
16. Lobotomizer
17. Child Of The Future
18. Let Them Eat Cake
19. 8 Soothing Songs For Ruud
20. Barracuda
21. The Crucible
22. Demon Box
23. Timothy's Monster

Toe maar, twee maal Here Be Monsters?

Deel 1 en 2....

Björn ironside op de cover ?