Amorphis - Silent Waters (2007)

Imposant, zeer gevariëerd album. Bruut beukende songs worden afgewisseld met meer ingetogen nummers, allemaal zeer de moeite waard. Hier en daar folk-elementen die mooi passen binnen de sfeer van het geheel. Vooral de zang is erg goed. De plaat is daarnaast ook uitstekend geproduceerd. Ik ga met terugwerkende kracht alle albums van deze band maar eens ontdekken, denk ik zo.

De nieuwe Amorphis deed mij mezelf afvragen waarom ik eigenlijk niet meer van de band kende. Dus ben ik de discografie maar eens gaan (her)ontdekken, althans terug tot en met Far From The Sun. En met dat album als uitzondering klinken ze allemaal eigenlijk verdacht gelijk: elk album is ongeveer hetzelfde trucje, zij het met wat meer grunts hier, wat meer rustpunten daar, afhankelijk van welke plaat je pakt. Het is wat mij betreft toch nog steeds Silent Waters waarop alle typische Amorphis-elementen (althans van de laatste tien jaar) het beste samenkomen. Het heeft de perfecte balans tussen hard en zacht, de meest uitgebalanceerde tracklist, de hoogste kwaliteit songwriting, reken je bonustrack The Sign niet mee dan is ieder nummer sterk.

Ik ga alles nog wel een paar keer meer beluisteren, maar Silent Waters blijft dus mijn favoriet.

Een wat zuinige 4 sterren hier, want dit album kan nog wel eens uitgroeien tot een favoriet. Hier is duidelijk dat Amorphis de albumgerichte aanpak laat varen en weer echt op de liedjes mikt. En ergens is het alsnog wel een albumplaat, want het is weer een conceptalbum. Punt is dat ik stukken herken en van elkaar kan onderscheiden. Alleen daarom is het al een goed album en het is een heel goed album geworden, omdat ook dit werk weer bevlogen is. Ergens heb ik de indruk dat het er altijd wel in gezeten heeft bij Amorphis, maar dat het er hier eindelijk weer goed uit komt. Prachtig spel, bevlogen, emotioneel en meeslepend. Lekker stevig album ook.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Privilege Of Evil
7. Eclipse
8. Am Universum
9. The Karelian Isthmus
10. Far From The Sun

Een album dat ik veel vaker al had moeten aanzetten. Eclipse was een uitstekende comeback, maar Silent Waters voelt completer en afwisselender. Mysterieuzer. Folkloristischer. Het concept over Lemminkäinen werkt fantastisch, helemaal omdat er zoveel prachtigs over de bizarre verhaalloop van deze bard/krijger te vertellen is. Qua sfeer is er weer wat van Elegy te horen, maar dan met betere productie en matige songs zijn nergens te vinden. Het stevige Towards And Against en het melodieuze Enigma springen er het meeste uit, maar dat zegt meer over de kwaliteit van het geheel dan dat zij echt per se heel veel beter zijn. Topplaat!

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Eclipse
5. Tuonela
6. Tales From The Thousand Lakes
7. Am Universum
8. Privilege Of Evil
9. Far From The Sun
10. The Karelian Isthmus