Benny the Butcher & Harry Fraud - The Plugs I Met 2 (2021)

Track me in and out of court, Harvey Weinstein

Fijne muziekjes staan er op dit album, JM weet echt dingen.

Je zou het eerste deel es moeten checken, die is straight up 5 mics!

Tijdens het sporten 2 maal van voor naar achteren geluisterd en in die hoedanigheid een prima plaatje, maar echt heel goed wordt het nergens. Er wordt wederom gekozen voor een super commercieel geluid en Benny’s houdbaarheid is tegenwoordig als kip buiten de koelkast. Zijn catchphrase ‘The Butcher is coming..’ wekt bij mij ondertussen al evenveel irritatie op als Westside Gunn’s add-libs en het enige voordeel van de gastartiesten is dat je een welkome break krijgt van Benny, maar zoals al eerder vermoed een enorme stap terug met die van deel 1. Overall prima om een keertje op te zetten, maar niks gehoord wat uitnodigt dit veel vaker te willen luisteren.

Ik wil dit heel graag goed vinden, omdat ik toch wel redelijk fan ben van beide hoofdrolspelers. Harry Fraud heeft voorheen zelfs matige rappers als Wiz Khalifa, Riff Raff en een Smoke DZA met een specifieke stijl toch altijd goed weten te begeleiden. Benny doet altijd z'n ding, real talk met niet al te moeilijke rhymes.

Op een aantal tracks vind ik dusver de combinatie van 2 stijlen toch een beetje tegenvallen. Eigenlijk vind ik vooral de tracks zonder gastrappers nog wel goed te doen. De rest is het allemaal net niet.

Niet al te moeilijke rhymes? Op dit album heb je wellicht gelijk, maar normaal gesproken heeft Benny een hele degelijke binnenrijm en veel multies zoals we het kennen van G Rap. Wel gebruikt hij steeds meer voorspelbare woorden voor zijn eindrijm. Space mountain en take counseling zijn niet de meest voordehand liggende woorden, maar dat soort dingen deed hij dus wel op TT3. De rijmschema op Scarface vs Sosa is heel dik en Crown for Kings mag er ook wezen.

Het is een oké album, maar het gaat steeds meer de slechte kant op. TT3, Plugs1 en een Butcher on Steroids zijn allen stukken beter. Openingsnummer en No Instructions zijn wel vet, maar daar blijft het bij. Benny klinkt solo vaak beter.

Burden of Proof klonk wat meer industrieel en gelikter, maar kende nog aardig wat hoogtepunten hoewel het niet in de buurt komt van zijn eerdere werk was het goed afgemixt. Welke amateur is verantwoordelijk geweest voor het mixen van dit werk. Ik ga toch voor een 2.5* als eindbeoordeling. Gezien het feit dat goed geluid heel belangrijk is voor mij.

Vind Benny op deze prima, producties redelijk, de featurings allemaal superkarig, al wil ik eens per jaar nog wel een nieuwe verse van Fat Joe horen. Denk dat overall de gastbijdragen toch wel te veel gaan hinderen om er over een tijdje nog van te kunnen genieten.

Het was moeilijk om het eerste deel te evenaren.

Toen naar boven kwam dat deze EP volledig geproduceerd ging worden door Harry Fraud hield ik mijn hart vast, kende wel wat van hem maar was nooit helemaal onder de indruk. Wat was ik verkeerd, na deze EP heb ik andere projecten van Harry (her)ontdekt en hij kan zijn run netjes meten met die van The Alchemist.

Geen zwak nummer op te bespeuren, Benny en Harry leveren met elke track een geweldig genot af. Benny rapt de prachtige beats helemaal aan flarden, deze sound ligt hem beter dan die van Hit-Boy.

Bij letterlijk elke gastartiest had ik eerst mijn bedenkingen voor ik aan het album begon maar net zoals de producer doen ze het allemaal voortreffelijk. Ze voelen niet misplaatst en zelfs French Montana is oké op Longevity.

Het zijn Benny the Butcher en Harry Fraud naar mijn mening gelukt om het eerste deel eer aan te doen.
Tot nu toe gaat het dit jaar voor mij tussen deze, Lloyd Banks en Yelawolf (& Caskey) al neig ik het meeste naar deze EP.

Topwerk dit!

Dikke 4*.