múm - Go Go Smear the Poison Ivy, Let Your Crooked Hands Be Holy (2007)

Ik ben benieuwd, maar múm is múm niet meer met die twee nieuwe meisjes.
Heel jammer, ik zal wel proberen zo onpartijdig mogelijk te luisteren tegen de tijd dat (eindelijk) 24 september is.

Zijn de zusjes nu allebei weg? Jammer zeg!

Ik weet nog goed dat ik múm's album Finally We Are No one kocht: dromerige electro-pop waar ik indertijd best wel even weg van was.
Indertijd, want inmiddels zijn er niet veel bandjes uit het genre overeind weten te blijven staan bij mij.
Toch kon ik mijn nieuwsgierigheid naar dit nieuwe album niet bedwingen.
Groot was de verbazing bij de eerste wat rauwe klanken: gitaar? Daar lijkt het wel op ja. Maar al snel leggen ze die klanken in een electronica-bedje en het ligt alleraardigst. Na bijna 2 minuten komt zang de boel versterken. Eigenlijk een alleraardigst nummer wat me in elk geval bij de les weet te houden. Als er zoiets als een IJsland-sound bestaat dan past dit er erg goed in.
A Little Bit, Sometimes begint klein en tinkelend. De piano zet de toon maar al snel nemen andere geluiden het over. Ook hier zijn het vocalen die de boel afmaken. Als Tom Waits niet zou brullen en met electronica aan de gang zou gaan zouden we wel eens heel dicht in de buurt kunnen komen van een nummer als dit.
Een Coco Rosie-achtig intro verzorgt They Made Frogs Smoke 'Til They Exploded. Piep-knor-boem dus zoals de meisjes Coco Rosie dat ook doen, maar dan net iets beter te behappen denk ik.
These Eyes Are Berries klinkt lieflijk en popperig. De nadruk ligt op de vocalen en de opbouw is best goed te noemen: er gebeurt van alles zonder dat het groots of bombastisch gaat worden.
Moon Pulls is dromerig en draait rondom piano. Het doet me zelfs wat aan Sufjan Stevens denken. Op zich niet zo vreemd want ook die is niet vies van wat electronica hier en daar en op dit nummer klinkt alles juist vrij akoestisch. geen gekkigheid dus.
Marmalade Fires tokkelt lieflijk weg en wordt langzamerhand ook voorzien van allerlei extra's waardoor er wederom sprake is van een prima opbouw. Een mooi nummer moet ik zeggen (vooral de strijkers aan het einde).
Bij Rhuubarbidoo waan je je in het diorama van de Efteling. Even ouderwets genieten van je jeugdjaren. Niks geen achtbanen, wildwaterbanen of andere snelheidstoestanden: ouderwets genieten. Doe het snel want na anderhalve minuut is het al weer voorbij en komen we aan bij Dancing Behind My Eyelids. De titel doet het nummer wel eer aan maar weigert saai te worden. En opeens doet de samenzang me aan Belle & Sebastian denken. Dromerig dus.
School Song Misfortune gaat van start als een zeemansliedje lijkt het wel. Verderop wat Architecture in Helsinki-achtige zang (een beetje vreemd maar wel lekker).
I Was Her Horse klinkt desolaat. Alsof Ennio Morricone zijn muziek wel heel eigentijds heeft gemaakt. Ook dit nummer bevalt mij goed.
Guilty Rocks heeft iets dwingends. De zang is ijl en dromerig en dit alles gecombineerd maakt het tot fascinerende 5 minuten luisterplezier.
Winter (What We Never Were After All) sluit de boel af. We hoorden al aardig wat dromerigs voorbij komen maar dit is dan wel het ultieme dromerige, maar oei wat klinkt het hemels.

U begrijpt het al: het ziet er naar uit dat dit album het een stuk beter gaat doen dan Finally We Are No One.
Mag ik dit voor mij een aangename verrassing noemen dit jaar? Stiekem een stuk beter dan de laatste Björk (als we dan toch in IJsland moeten blijven), maar ik zet nog wel evenveel sterren in als die er nu voor staan voor Volta met de mededeling dat het er voor múm misschien nog iets meer kunnen worden i.t.t. Björk.

Wat een vrolijke boel is dit. Te vrolijk als je het mij vraagt. Ik vond dat Finally We Are No One een donker kantje bevatte, en daar hou ik van. Maar deze plaat is andere koek. Ik ben niet tot het einde geraakt. Na Dancing Behind My Eyelids ben ik maar gestopt. Zeker geen slecht nummer, maar het constante beeld van lachende kindjes op een zonnige woensdagnamiddag werd me te veel. Misschien is dit niet het moment om naar dit album te luisteren, of moet ik het maar eens in stukken beluisteren.

Ik vind hem voorlopig nogal tegenvallen, voornamelijk door die man die er nu ook bij zingt. Alles is een stuk meer pop geworden lijkt het, de wat meer experimentelere kant is wat naar de achtergrond gezakt.

Ik weet niet wat ik met deze moet. Enerzijds lijkt dit dan toch een stap in de goede richting na 'Summer Make Good' waar Kristín Anna Valtýsdóttirs stem centraal geplaatst werd, wat Morinfen wel eens letterlijk hoofdpijn bezorgde. Dat meisje heeft immers een stem die een uitstekende ondersteunende rol speelde in de beginjaren, maar op de voorgrond werd het gewoon irritant. Anderzijds mis ik het kinderlijke, het lieflijke, enfin: alles wat Finally We Are No one & Yesterday was Dramatic - Today is Okay (mijns inziens nog steeds de beste múm) zo'n onstuitbare aantrekkingskracht gaven. Waarschijnlijk is dit best wel goede muziek, maar múm opereert helaas niet meer binnen een genre dat mij kan aanspreken. Jammer.

Nu ik did zo hoor klinkt het soms meer als zeemans-muziek dan de Múm die ik kende. En zonder Kristín Anna + een ander thema (zoals bij elk album) klinkt het als een hele andere band. En zoals Comrade zei is dit album inderdaad een erg vrolijke, waar ik ook even aan moet wennen. Maar tot nu toe (1ste luisterbeurt) blinkt nog niks echt uit, behalve Dancing Behind My Eyelids, die is erg vet. De drums zijn dit keer minder blieperig en rockt meer. Verder wacht ik nog met stemmen, ik ga dit morgen even aandachtig luisteren

Leuke video zeg, en leuk dat dat een single is geworden. Dat begin blijft geweldig .

Wauw, de nieuwe mum!!!

Na hun beste albums "Finally we are no one" en "Yesterday was Dramatic, today is ok" en nieuw album. Hopelijk kan dit album net zo slagen als de bovengenoemde twee. Na wat nummers beluisterd te hebben kan ik opmerken dat dit nog wel eens een toppertje kan worden. Je kunt horen dat Kristín Anna er niet meer is. Maar maakt dit album er niet minder op. Tot nu toe vind ik "Blessed Brambles", "Dancing Behind My Eyelids" en "They Made Frogs Smoke 'Til They Exploded" al flink goed. Ik begin met een voorzichtige 3,5 maar kan eigenlijks al zeggen dat er een verhoging aan zit te komen.

In een woord geweldig.

"guilty rocks" en "dancing behind my eyelids" geven eindelijk eens aan dat ze wat vaart aan het maken zijn in hun muziek en het gepruttel even achterwege laten. De zang nu vind ik ook veel mooier dan wat Anna uit haar keel liet komen, geeft me soms echt een Efterklang gevoel.

4*

Die video, wat een ellende! En dan vooral de muziek, bah! Mum was zo mooi, zo prachtig, maar als de rest van die cd net zo gaat als die video, dan is het over met de liefde! Gauw hun vorige cd's weer opzetten.

Inderdaad. Hoewel het goed is om te horen dat er bij een aantal nummers weer meer pit in zit (Dancing Behind My Eyelids), zijn die stemmen voor mij echt een minpunt. Ik mis de zusjes!

múm is voor mij toch onlosmakelijk verbonden met de stemmen van (tenminste één van) de zusjes Valtýsdóttir.

Vooralsnog geef ik het 3*. Slecht is het niet, maar ik geef toch de voorkeur aan de oude múm.

ik vind het niet leuk

en dat is voor het eerst bij Múm

er mist iets

2,0 tot 2,5 ster voor de moeite

Daar gaat nog een halfje af, ik vind het toch echt onder de maat.

2,5*

Geinige, vrolijke muziek. Veel expirimenten, en alles klinkt wel tof. Ik lees hier wel dat veel mensen dit album niet zo goed vinden, maar voor mij is dit wel het eerste Múm album, dus de andere albums ken ik niet. Dit hier vind ik in ieder geval wel goed.

Nee, dit is mij teveel elektronicagebubbel die nergens naar toe gaat. Ik zal niet stemmen, want ik heb niet de goesting om nog meer te luisteren.

Er staan een paar toffe dingen op, maar voor de rest weet het me niet te raken. Sorry. 'k Had nochtans alle respect voor deze groep.

Heb dit album na enkele maanden nog eens opgepikt, en heb er nu toch al weer enkele keren naar geluisterd. Vind het steeds een fijner album, met erg leuke nummertjes die mij een goed gevoel geven. They Made Frogs Smoke 'Til They Exploded is de favoriet hier.

Ik dacht eerst te maken te hebben met een oude plaat van deze act, bleek het juist een recentere te zijn. Vind er echt geen zak aan, beetje vervelende kinderlijke rommelliedjes met malle geluidjes hier en daar.. geen kop of staart en iets om snel te vergeten.