múm - Go Go Smear the Poison Ivy, Let Your Crooked Hands Be Holy (2007)

Ik weet nog goed dat ik múm's album Finally We Are No one kocht: dromerige electro-pop waar ik indertijd best wel even weg van was.
Indertijd, want inmiddels zijn er niet veel bandjes uit het genre overeind weten te blijven staan bij mij.
Toch kon ik mijn nieuwsgierigheid naar dit nieuwe album niet bedwingen.
Groot was de verbazing bij de eerste wat rauwe klanken: gitaar? Daar lijkt het wel op ja. Maar al snel leggen ze die klanken in een electronica-bedje en het ligt alleraardigst. Na bijna 2 minuten komt zang de boel versterken. Eigenlijk een alleraardigst nummer wat me in elk geval bij de les weet te houden. Als er zoiets als een IJsland-sound bestaat dan past dit er erg goed in.
A Little Bit, Sometimes begint klein en tinkelend. De piano zet de toon maar al snel nemen andere geluiden het over. Ook hier zijn het vocalen die de boel afmaken. Als Tom Waits niet zou brullen en met electronica aan de gang zou gaan zouden we wel eens heel dicht in de buurt kunnen komen van een nummer als dit.
Een Coco Rosie-achtig intro verzorgt They Made Frogs Smoke 'Til They Exploded. Piep-knor-boem dus zoals de meisjes Coco Rosie dat ook doen, maar dan net iets beter te behappen denk ik.
These Eyes Are Berries klinkt lieflijk en popperig. De nadruk ligt op de vocalen en de opbouw is best goed te noemen: er gebeurt van alles zonder dat het groots of bombastisch gaat worden.
Moon Pulls is dromerig en draait rondom piano. Het doet me zelfs wat aan Sufjan Stevens denken. Op zich niet zo vreemd want ook die is niet vies van wat electronica hier en daar en op dit nummer klinkt alles juist vrij akoestisch. geen gekkigheid dus.
Marmalade Fires tokkelt lieflijk weg en wordt langzamerhand ook voorzien van allerlei extra's waardoor er wederom sprake is van een prima opbouw. Een mooi nummer moet ik zeggen (vooral de strijkers aan het einde).
Bij Rhuubarbidoo waan je je in het diorama van de Efteling. Even ouderwets genieten van je jeugdjaren. Niks geen achtbanen, wildwaterbanen of andere snelheidstoestanden: ouderwets genieten. Doe het snel want na anderhalve minuut is het al weer voorbij en komen we aan bij Dancing Behind My Eyelids. De titel doet het nummer wel eer aan maar weigert saai te worden. En opeens doet de samenzang me aan Belle & Sebastian denken. Dromerig dus.
School Song Misfortune gaat van start als een zeemansliedje lijkt het wel. Verderop wat Architecture in Helsinki-achtige zang (een beetje vreemd maar wel lekker).
I Was Her Horse klinkt desolaat. Alsof Ennio Morricone zijn muziek wel heel eigentijds heeft gemaakt. Ook dit nummer bevalt mij goed.
Guilty Rocks heeft iets dwingends. De zang is ijl en dromerig en dit alles gecombineerd maakt het tot fascinerende 5 minuten luisterplezier.
Winter (What We Never Were After All) sluit de boel af. We hoorden al aardig wat dromerigs voorbij komen maar dit is dan wel het ultieme dromerige, maar oei wat klinkt het hemels.

U begrijpt het al: het ziet er naar uit dat dit album het een stuk beter gaat doen dan Finally We Are No One.
Mag ik dit voor mij een aangename verrassing noemen dit jaar? Stiekem een stuk beter dan de laatste Björk (als we dan toch in IJsland moeten blijven), maar ik zet nog wel evenveel sterren in als die er nu voor staan voor Volta met de mededeling dat het er voor múm misschien nog iets meer kunnen worden i.t.t. Björk.

Ik dacht eerst te maken te hebben met een oude plaat van deze act, bleek het juist een recentere te zijn. Vind er echt geen zak aan, beetje vervelende kinderlijke rommelliedjes met malle geluidjes hier en daar.. geen kop of staart en iets om snel te vergeten.