Lord Huron - Long Lost (2021)

Met een beoordeling van iets boven 3.5 ster wordt, voor mijn gevoel, Lord Huron zwaar ondergewaardeerd. Persoonlijk vind ik LH momenteel één van de beste bands die er is maar dat is natuurlijk persoonlijk en een kwestie van smaak. Dat Strange Trails bijna vier sterren heeft verdiend is niet meer dan terecht maar Long Lost komt echt behoorlijk in de buurt qua kwaliteit voor mij, er staan echt juweeltjes op deze CD. Not dead yet is één van mijn favorieten en ook I lied (feat. Allison Ponthier) is top.

De hele CD is voor mij van buitengewoon hoog niveau met uitzondering dan misschien van Time's Blur wat van mij niet echt had gehoeven. De afgelopen tijd heeft LH ook live versies van verschillende nummers uitgebracht op Youtube in: Alive from whispering pines. Een aantal nummers zijn echt van uitzonderlijk hoog niveau naar mijn mening. Ik hoop dat ze dat apart nog eens op CD of DVD uitbrengen.

Alive from whispering pines

Ben Schneider blaast je al van bij z'n eerste ijle westernklanken van je stoel. Na de sfeervolle terugkeer van de lonesome cowboy uit de midwestprairies zoekt de emotie van deze plaat zich dan almaar verder baan naar je muzikale hart. Hallo!? Met van dan af toch alleen maar romantiek met strijkers, reverb-gitaar, eenzame harten en liefdesverdriet, nostalgische retro als wel uit de vervlogen fifties, wordt dat soundtrack voor een nostalgische zomer!? Ewel...best graag. Het is overweldigende American folkrock/-pop in vele melodieuze toonaarden, met in sound en harmonieën nog best met The Raveonettes en Fleet Foxes vergelijkbaar. In warmte omhelzende songs dansen vreemd wiegend voorbij. Mede door de sfeerscheppende interludia tussenin (radio?) als die we onlangs ook hoorden bij de laatste van The Coral, nog zo'n klepper. Maar Long Lost blijkt geboren in de droefenis van de pandemie, reflecteert over 't wegdeemsteren van 't voorbije en 't houdt angst in voor finale crash. Long Lost begint en, vooral, het eindigt episch met een hap filmische ambient, een behoorlijk relaxerende, bevrijdende trip, stress of tegenslag, wegdrijvend als wegtuimelende tumbleweeds in LH's imaginaire woestijn. Niet verrassend alzo de veelzeggende plaathoes. Long Lost dus : sublieme introspectieplaat! Soundtrack voor een onbestemde coronazomer.

In 2018 zag ik Lord Huron in TivoliVredenburg. Dit optreden stond in het teken van de release van hun derde album, Vide Noir, drie maanden later. Ik had kaartjes gekocht omdat ik de dromerige americana-muziek van de twee eerdere albums goed vond, maar met de nieuwe nummers bleek de band een grote stap richting rockmuziek te hebben gezet. Vide Noir liet ik daarom links liggen, net als de maandelijkse streaming show van Lord Huron, die afgelopen december werd aangekondigd.

Toen in februari en maart 2021 twee nieuwe singles uitkwamen, werd ik toch nieuwsgierig. ‘Not Dead Yet’ en ‘Mine Forever’ klonken weer als vanouds. Akoestische gitaren, strijkers en een flinke dosis galm zorgden voor het warme geluid van de eerste twee albums. Daarom werd mijn interesse in het aanstaande vierde album, Long Lost, toch gewekt.

Op 21 mei 2021 kwam het album uit. Net als de vorige twee albums, nam Lord Huron dit nieuwe album op in Whispering Pines, de studio die zij in 2014 kochten. Op dat moment was de studio al vijfentwintig jaar verlaten. Volgens de leden van Lord Huron huizen er muzikale geesten in het pand die af en toe in de opnames doorklinken. De band heeft de geschiedenis van hun studio (nog) niet geheel boven water kunnen krijgen. Zo vertelde frontman Ben Schneider in 2014 nog dat ze uit een betrouwbare bron hadden vernomen dat de studio gebouwd zou zijn voor Sam Cooke die in 1964 werd vermoord voordat de studio werd opgeleverd. Tegenwoordig houden ze de vroege jaren ’70 aan als bouwdatum. Omdat het pand niet te vinden is in de oude stadsregisters van Los Angeles, heeft de band zelf een geschiedenis bedacht voor de Whispering Pines studio. Zo zou de studio het kloppend hart geweest zijn van een vroegere platenmaatschappij, Whispering Pines Records. Deze indrukwekkende mythevorming rond de studio en deze fictieve platenmaatschappij vormden de basis voor Long Lost.

Het idee is dat lang vergeten artiesten in de Whispering Pines studio hun albums opnamen, net als de soundtracks van “geliefde films als Gun Thunder en L’île Cosmique”. Met het verstrijken van de tijd zijn die artiesten en films echter in de vergetelheid geraakt. Daarom worden zij in de vierdelige streaming show Alive from Whispering Pines door de (fictieve) oprichter van Whispering Pines Records, Tubbs Tarbell, in herinnering geroepen. Alleen zijn deze herinneringen door de tijd vervaagd en zijn alle gezichten op de foto’s en in de video’s weggeveegd en van de albumhoezen weggesleten.

Alive from Whispering Pines bracht de fictieve geschiedenis naar de echte wereld. De nummers van de ‘lang verloren’ muzikanten van Whispering Pines Records, zijn de nummers van Long Lost. Over het openingslied van het album, ‘The Moon doesn’t Mind’, vertelt Lord Huron-frontman Ben Schneider aan Flood Magazine dat hij zich voorstelt dat het aan het eind van de Westernfilm Gun Thunder gespeeld wordt: “een droevig cowboydeuntje dat een tragisch verhaal bevat over tegenspoed in het Oude Westen”. Doordat dit lied klinkt alsof het op een oude bandrecorder is opgenomen, creëert het gelijk de nostalgische sfeer die past bij de mythevorming rond het oude Whispering Pines Records.

Over het tweede lied op het album, ‘Mine Forever’, vertelde Ben Schneider bij de The Late Late Show with James Corden, dat het is geschreven vanuit het perspectief van iemand die waanvoorstellingen heeft met betrekking tot een relatie waarvan hij weigert te accepteren dat die voorbij is. Dat neemt behoorlijk obsessieve vormen aan. Vertaald in het Nederlands luidt de brug van het lied: “Ik kan niet slapen zonder jou. Misschien kan ik over je dromen als ik in mijn graf lig. […] Ik wil niet sterven, maar ik kan niet zonder jou leven. Ik ben te jong om te sterven! […] We zullen altijd samen zijn. In gedachten ben je eeuwig de mijne”. Op het album herinnert Tubbs Tarbell ons na dit nummer in een gesproken interlude eraan dat Long Lost gezien moet worden als een bloemlezing van de artiesten die vroeger in de Whispering Pines studio hebben opgenomen: “Now folks, from what I hear this young fella comin’ up next is one helluva performer. So without any further delay, let’s see what he can do!”.

Van meerdere passages op het album kan ik me voorstellen dat ze je een contactverbod zouden opleveren wanneer je ze direct tegen iemand zegt in plaats zingt. Zeker bij de volgende twee nummers, ‘Love Me Like You Used To’ en ‘Meet me in the City’, bekruipt mij het gevoel alsof ik naar de Amerikaanse Tino Martin of Nielson aan het luisteren ben. Net als in ‘Jij Liet me Vallen’ (Tino Martin) en ‘IJskoud’ (Nielson) lijken de ik-personen in deze nummers namelijk niet te willen beseffen dat de mening en de gevoelens van de ander er in een relatie ook nog toe doen. In het tweede couplet van ‘Love Me Like You Used To’ geeft de zanger toe fouten gemaakt te hebben, maar bezweert hij te zijn veranderd. Ze heeft hem nog niet eens binnengelaten, of hij vraagt al: “Will you let me lay beside you? Will you grant me my request?”. Ook het refrein heeft iets disfunctioneels: “Love me like you used to and I’ll praise you like I should. Love me if you choose to, though you say that I’m no good”. In ‘Meet me in the City’ draagt hij ‘zijn liefste’ letterlijk op haar partner te verlaten en hem in de stad te ontmoeten. Gelukkig is het allemaal ‘niet echt’.

Na een nieuwe interlude van Tubbs (“Alright, and what would you like to sing for us tonight?”) volgen vijf nummers waarin rijkelijk wordt verwezen naar liedjes, personages en verhalen van de eerdere Lord Huron-albums. De pastorale beschrijvingen van een leven in de vrije natuur op titeltrack ‘Long Lost’ wekken herinneringen op aan de dromerige sfeer van de eerste twee albums. Een verwijzing die het fictieve Lord Huron-universum ontstijgt maar juist verwijst naar de band zelf, is wanneer in ‘Where Did the Time Go’ wordt gezongen “May you learn the reasons why. May you live until you die.” Lord Huron werd in 2017 namelijk plots wereldwijd geliefd nadat hun lied “The Night we Met” een belangrijke rol speelde in het eerste seizoen van de Netflix-serie 13 Reasons Why. In ‘Meet me in the City’ werd deze verwijzing al voorbereid in het eerste couplet met de zin “Put on the dress you wore the night we met”.

“May you live until you die” is de zin waar Tubbs Tarbell elke aflevering van Alive from Whispering Pines mee afsloot. De oorspronkelijke artiesten van Whispering Pines Records zijn inmiddels overleden of in ieder geval vergeten, maar Lord Huron is ‘Not Dead Yet’. Long Lost is meer dan een album. Het geeft een inkijkje in een alternatieve dimensie. Het wordt afgesloten met ‘Time’s Blur’, een 14-minuten durende soundscape die is opgebouwd uit de geïsoleerde sporen van de strijkinstrumenten en koorstemmen welke met een analoge bandrecorder sterk zijn vertraagd. Dit sluitstuk stelt de vervaging voor die de verstrijkende tijd met zich meebrengt, zoals in de grafische uitingen alle gezichten door de tijd zijn uitgeveegd. Lord Huron geeft met Long Lost opnieuw een gezicht aan Whispering Pines zodat deze geschiedenis niet vergeten wordt. May you live until you die!

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar op 3 augustus 2021 voor het eerst gepubliceerd: Lord Huron – ‘Long Lost‘ - enClave

Dit album krijgt van mij nét geen vijf sterretjes, want er staan wat 'nummers' op - die paar hele korte en die ene lange - die ik zelf liever over zou slaan. De echte liedjes daarentegen zijn prachtig !
En dan de gitaartjes! Die jaren '50 sfeer. Heerlijk!
En inderdaad, deze band heeft ook nog eens een hele fijne zanger!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lord Huron - Long Lost - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lord Huron - Long Lost
Bij eerste beluisteringen leek Long Lost van Lord Huron me vooral een ‘guilty pleasure’, maar hoe vaker ik naar dit album luister, hoe mooier en bijzonderder de muziek van de Amerikaanse band wordt

Laat Long Lost van de Amerikaanse band Lord Huron uit de speakers komen en je wordt een aantal decennia terug geworpen in de tijd. De band uit Los Angeles neemt je mee terug naar de jaren 50 en zestig met gitaren vol galm, honingzoete orkestraties, verleidelijke koortjes en stemmen vol weemoed en nostalgie. Het klinkt in eerste instantie als zeer aangename retro, maar naarmate je vaker naar dit album luistert valt er steeds meer op zijn plek en ontvouwt zich een onweerstaanbaar lekkere, maar ook avontuurlijke luistertrip waarin je steeds weer nieuwe dingen hoort. Ik zag het album de afgelopen weken in flink wat jaarlijstjes en begrijp nu waarom.

Ik ben Long Lost van Lord Huron inmiddels in een aantal jaarlijstjes tegengekomen, terwijl ik het album zelf eerder dit jaar leuk, maar uiteindelijk toch niet bijzonder genoeg vond. Long Lost verscheen aan het eind van het voorjaar en dat was misschien toch niet de beste tijd voor een album als dit. De zoete en nostalgische klanken van de band uit Los Angeles voelden, in ieder geval voor mij, in het voorjaar nog aan als hooguit een ‘guilty pleasure’, maar nu de avonden koud en donker zijn, doet de muziek van Lord Huron wonderen.

De Amerikaanse band maakt retro met een hoofdletter R. Laat Long Lost uit de speakers komen en Lord Huron neemt je mee terug naar de jaren 50 en 60 met prachtige galmende gitaren, aanzwellende strijkers en blazers, bijna overdadige koortjes, alles verzwelgende harmonieën en hier boven op nog een stem vol melancholie. Het is een stem die herinneringen oproept aan de gouden keeltjes van Don en Phil Everly, maar Lord Huron is zeker niet de zoveelste band die aan de haal gaat met de muzikale erfenis van The Everly Brothers.

Bij beluistering van Long Lost stap je in Lord Huron’s tijdmachine en die heeft de nodige verrassingen voor je in petto. Door gebruik te maken van intermezzo’s en door uiteenlopende invloeden te verwerken, is Long Lost een bijna een uur durende luistertrip, die bijzonder aangenaam vermaakt, maar die ook zo knap in elkaar zit dat je er na een paar keer horen een favoriet album bij hebt.

Long Lost maakt uitstapjes richting de folk, country en rock ’n roll uit de jaren 50, maar de band heeft ook een voorliefde voor spaghetti westerns uit de jaren 60 en 70 en gooit er hier en daar ook nog wat barokke pop tegenaan. Het klinkt allemaal geweldig, zeker wanneer de gitaren galmen en de zang overloopt van weemoed.

De songs van Lord Huron nemen je stuk voor stuk mee terug naar een ver verleden, maar de songs vormen ook een eenheid. Het is een eenheid waarbij David Lynch alleen nog maar wat beelden hoeft te verzinnen. Zeker bij oppervlakkige beluistering klinkt het allemaal bijzonder aangenaam, zeker wanneer de zon onder is en de temperatuur buiten daalt tot het vriespunt, maar wat zit het ook allemaal knap in elkaar.

De productie van het album is fantastisch en zou zomaar van Phil Spector in zijn meest briljante dagen kunnen zijn, maar ook in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op Long Lost. Wanneer de theremin van stal wordt gehaald krijgt de muziek van Lord Huron iets psychedelisch, maar wanneer nog wat extra zoetstof wordt toegevoegd kan Lord Huron ook zomaar klinken als de Moody Blues die op de set van een spaghetti western zijn beland.

Ik kan me nog steeds voorstellen dat ik dit album eerder dit jaar bij vluchtige beluistering wat te zoet, wat over the top en wat te nostalgisch vond, maar dompel je onder in deze fascinerende soundtrack en Long Lost van Lord Huron sleept zich van hoogtepunt naar hoogtepunt.

Drie kwartier lang betovert de band uit Los Angeles met prachtige klanken en stemmen waarvoor je alleen maar kunt smelten, waarna nog een kwartier lang ambient achtige klanken volgen. Het zijn klanken die je de tijd geven om nog eens te overdenken waar je de eerste 45 minuten naar geluisterd hebt. Is het aangename retro of een waar meesterwerk? Ik neig naar het laatste. Erwin Zijleman