Allison Russell - Outside Child (2021)

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Allison Russell - Outside Child - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Allison Russell heeft de afgelopen twintig jaar een indrukwekkend CV opgebouwd, maar van een soloalbum kwam het nog niet, tot de release deze week van het uitstekende Outside Child

Iedereen die het muzikale verleden van Allison Russell kent, weet dat de Canadese muzikante binnen de Amerikaanse rootsmuziek echt alle kanten op kan. Dat deed ze met Po’ Girl en Birds Of Chicago en dat doet ze op haar eerste soloalbum. Bijgestaan door een ervaren producer en een stel prima muzikanten uit Nashville beweegt Allison Russell zich soepel tussen jazz, soul, folk, country en blues. In muzikaal en productioneel opzicht maakt het album makkelijk indruk, maar het is de geweldige stem van de Canadese muzikante die keer op keer de show steelt. Door de muziek die Allison Russell al op haar naam had staan lag de lat hoog, maar Outside Child valt geen moment tegen.

Wat een geweldige stem heeft deze vrouw; duurde even voor het kwartje viel, want ik herkende het direct...kon het niet thuisbrengen. Birds of Chicago is een prima band en dit past goed in dat verlengde. Sluit me dus helemaal aan bij het bovenstaande.

Een album met een opvallende thematiek dat op een in de breedte rustige manier wordt gezonden. De in Montreal opgegroeide Russell brengt op een afwijkende manier een soort ode aan Montreal. Ze woonde daar met haar moeder en haar stiefvader. Laatstgenoemde misbruikte haar emotioneel en lichamelijk. Ze verliet op haar 15de het huis. Die gebeurtenissen komen terug in de teksten, maar ook positieve herinneringen aan de stad.

Enerzijds is het zeer goede achtergrondmuziek, maar dan wel met tussenpozen. Dat wil zeggen: het is niet een album die je in een week vier keer opzet om er van te genieten, maar na een paar weken heb je toch weer zin om de mooie zangstem weer te horen. En dat ze met ingetogen emotie zuiver kan zingen, laat ze mooi horen. Enkele nummers worden in de Franse taal gezongen, dat blijkt te passen op dit album.

Wat een pracht album leverde Allison Russell dit jaar af met ‘Outside Child’ en wat een schande dat dit hier, in de lage landen, zo ‘schromelijk’ over het hoofd is gezien!

Maar 21 stemmen op dit forum bijvoorbeeld geeft natuurlijk geen pas en ook de vaderlandse muziekpers die zich ieder jaar in november verzameld om samen ‘het Album van het Jaar’ te kiezen, had het blijkbaar nog nooit gehoord! 319 albums werden er dit jaar genomineerd (!), maar Allison bleef onvermeld! Om over een recensie in De Volkskrant, het NRC of De Groene, maar te zwijgen …

Maar gelukkig zet NPR, de publieke omroep in de US, de podcasts van haar muziekprogramma ‘All Songs Considered’ iedere keer trouw op internet, en plaatste de redactie van dat programma het album onlangs - aan het eind van 2021 - volkomen terecht hoog in hun jaaroverzicht, zodat iedere muziekliefhebber het natuurlijk al lang had kunnen/moeten weten: ‘this album is a keeper’, eentje om lang te onthouden …

Of zoals Ann Powers een van de muzieksamenstellers van ‘ASC’ het
op hun website schrijft:

” There are many ways to tell a story: Words are only one. Allison Russell, long a light of the Americana scene, recovers her own saga of abuse, escape and recovery in a song cycle as enriched by its multifaceted musical vocabulary as by her poetic lyrics.

"Oh my Montreal, can I dream of you tonight," she begins in her radiant alto, slipping a French verse into a chanson that begins Outside Child's journey from childhood sexual abuse to a fugitive adolescence to healing in the arms of chosen family and rock and roll.

Recorded in community with her Nashville people, including her partner JT Nero, Yola, Erin Rae and the McCrary Sisters, these songs touch down in country, gospel, blues, folk rondelays, Caribbean diasporic rhythms and troubadour balladry as she unfolds her story like the squares of a quilt threaded with her tears and her blood.

The album ends with another wanderer's chanson, transformed through Russell's narrative into the kind of anthem sung around a fire in a city alley: "Where in the world are the joyful motherf******? Show 'em what you got in your heart."


Hoe verwerk je een (jeugd-)trauma? Door de woorden/gebeurtenissen in een ander licht te plaatsen maak je van het alledaagse ‘poëzie’ / ‘kunst’. De voorbije zomer overleden dichter/auteur Kees Schippers leerde het ons al ’in alles schuilt Poëzie!’

Phil Everum, a.k.a. Mount Eerie, deed het in 2017 op ‘A Crow looked at Me’ heel persoonlijk na het overlijden van zijn eega. Allison Russell koos voor het verwerken van haar eigen jeugdtrauma een traditionelere vorm, maar bereikt er hetzelfde effect mee.

Hulde ! of om het in het frans te zeggen - Allison is uiteindelijk Frans Canadees - ‘chapeau !’. Je suis frappé ! I’m impressed!

Outside Child - Album by Allison Russell | Spotify - open.spotify.com

Allison Russell - Nightflyer (Official Music Video) - YouTube

Dacht ik met Leftover Feelings van John Hiatt with the Jerry Douglas Band de beste rootsplaat van het jaar 2021 te hebben gevonden (al maanden geleden, hoor), komt dit prachtige debuut van Allison Russell nog gevaarlijk dichtbij. Een debuut, jawel, maar absoluut geen vuurdoop, want deze dame is een door de wol geverfde muzikante en singer/songwriter. Op dit Outside Child komen diverse stijlen als country, americana, folk en bluegrass mooi bij elkaar, en vormen de elf songs een fraai samengesmeed geheel. Rijke, doorleefde instrumentatie en Russell's charmante zangstem zijn de twee grote troeven van deze plaat. Vakmanschap gaat hand in hand met beleving, wat dit alles tot een erg leuke luisterervaring maakt.

4 sterren

PS: leuk feitje is ook dat dit album op dezelfde dag als die van Hiatt uitkwam!

Deze dame pas ontdekt nav de opvolger van dit album. Fijne roots muziek en toch een eigen stijl. En dan die stem.......
Kan me nu beter voorstellen dat het nieuwste album even slakken is, maar naar mijn smaak ook prachtig. De afwisseling zorgt ervoor dat ik me voorlopig niet ga vervelen.