Richard Hawley - Lady's Bridge (2007)

Eerste kennismaking met deze man (via de luisterpaal en via een recensie die ik deze week in humo had gelezen) en een zeer aangename kennismaking. Dit is een mooie, rustige plaat geworden. Een beetje croonermuziek, een paar nummers met strijkers (maar nooit te veel). Opvallend: ik las bij de recensies van de vorige platen van Richard Hawley hier op musicmeter een paar keer de naam Roy Orbison, en daar doet het me ook wat aan denken. Ook aan Jarvis Cocker, maar dat zou kunnen kloppen want deze man is geloof ik gitarist geweest bij Pulp. Als je dit niet kent, geef deze plaat een kans, ze staat nog op de luisterpaal.

Grote teleurstelling deze nieuwe plaat en dat terwijl ik z'n vorige juist prachtig vond (Cole's corner). Hij balanceert altijd al tussen kunst en kitsch en nu de kwaliteit van de nummers niet al te hoog is, slaat de balans over naar kitsch. Jammer, volgende keer beter hoop ik.

Pop/Rock hoort een soort jeugdige rebelsheid te bevatten, dan pas is het opwindend en goed. Toch is er ook pop/rock die gemaakt lijkt te zijn door en voor heren (en dames?) 'op leeftijd'. Niet te veel fratsen, goed verzorgd en flink gerijpt.
Bij de muziek van Richard Hawley krijg ik dan ook eerder het beeld van een man die goed in het pak steekt, nipt aan een glas rode wijn, leest in een diepgaand boek dan dat van rondspringende jonkies die de wereld gaan bestormen. Gesoigneerde pop dus.
Beslist niet erg, want soms komen we uit de stoel om nog eens ouderwets de dansvloer op te gaan in het bescheiden rockabilly nummer Serious bijvoorbeeld. Maar niet te lang, want dan staan we voor gek; laten we het gewichtig houden.
Hawley past goed in het rijtje Jarvis Cocker (niet zo verwonderlijk als ex-Pulp lid zijnde), vroege Scott Walker, Cousteau enzovoort.
Toch mis ik hier net dat kleine beetje extra dat ik bij genoemde namen wel hoor. Net iets te flets om briljant genoemd te worden, net iets te Sir Cliff Richard-zoet en i.t.t. de vorige spreker mis ik juist de over-het-randje-kitsch. Hawley is een te nette meneer op deze cd om er voor te zorgen dat ik wild enthousiast raak. Ondanks dat vind ik het wel een zeer aangename cd (ook in mij schuilt af en toe die gesoigneerde meneer op leeftijd denk ik dan maar).
Niks mis met af en toe gewoon eens 'aangenaam'. Misschien vindt je schoonmoeder die zondagmiddag op de thee komt het ook nog wel wat

Heerlijk, heerlijk ik wordt gewoon gelukkig van deze muziek!
Tonight the streets...het intro is bijna bauer maar ongelofelijk lekker!
Even voor het slapen gaan dit plaatje en je valt met een glimlach in slaap.
Voor de rest ben ik wel een rockbeest hoor!

Tonight the Streets are Ours is zo'n gaaf nummer. Perfect in de film Exit Through the Gift Shop.

Absolute parel. Alweer.

Truly one of a kind, die Hawley.

N.a.v zijn nieuwe album deze maar weer eens tevoorschijn toveren.....

Live in Amsterdam

Tonight the Streets Are Ours

Mooi concert was dat in de Melkweg, ik nam mn schoonvader mee die avond. Hij wist niet wie hawley was, hij vond het Fantastisch

Magistraal album. Topsongs, topmelodieën en wat een stem.

Heb een groot hart voor deze man gaat door merg en been elke keer.

I’m Looking for Soneone to Find Me.

Ook zo’n heerlijke song van hem.