Sons of Kemet - Black to the Future (2021)

Mooi. Het wordt weer dikke pret met de Sons of Kemet. Er komt veel goede jazz uit de UK de laatste jaren.

Deze albumtitel doet me toch ergens aan denken.

De eerste single (Hustle) valt helaas nogal tegen.

Ik vind Hustle juist een geweldig nummer.

Een paar dagen geleden is single twee (To Never Forget the Source) gedropt, die spreekt me voorlopig meer aan.

Héél hoge verwachtingen van dat nummer met Moor Mother hierzo...

Precies zoals in the 80's in de UK Linton Kwesi Johnson al anti-racismepoezie koppelde met frivole reggae mengt SOK dit nog steeds even trieste (BLM-)verhaal met zonnige jazz. Met als basis 2 drummers, tuba, saxofoon en fluiten weven ze wervelend dansbaar Carribean klanktapijt. Daarop brengen tal van bevriende stemmen, w.o. die van Lianne La Havas, allen gepassioneerd en hoopvol de pijnlijke story van de Black Culture wereldwijd. Muzikaal duidelijk Afrikaans getint en toch maar mooi passend tussen de actuele jazzgeïnspireerde succesbands, als bv. Black Country, New Road. Leg daarna die hun 'Instrumental' bv. maar even op. Regelrechte sterrenplaat!

Net beluisterd vanuit een facebook groep, en zoals verwacht absoluut niet mijn ding. 2 nummers gaan nog net waaronder single Hustle, maar daarna wordt het voor mij een ware veldslag met al dat getoeter. Weet in ieder geval dat ik zonder kleerscheuren het veld heb kunnen verlaten en dat ik zo'n oorlog in de toekomst uit de weg zal gaan.

Same here. Ik wil mijn best doen voor dit album, ook omdat anderen er zo enthousiast van worden, maar ik word simpelweg niet blij van deze muziek. Een of twee nummers geen probleem, maar een heel album gaat met te veel irriteren. Te veel toeters, bellen en andere dissonanties (die waarschijnlijk door anderen weer als aangenaam ervaren worden.) Voor mij te weinig muziek, te veel gefreak. Ik krijg altijd het idee dat men vooral interessant probeert t doen door maar anders te klinken. Ik weet dat dat niet zo zal zijn, maar van dat gevoel kom ik gewoon niet af. Heb overigens hetzelfde bij een band als het hierboven al genoemde Black Country, New Road.

Ik ook, en Squid Bart

Ik niet, collega's op Written in Music lopen weg met Sons of Kemet en Squid, daar heb ik minder mee. Black Country, New Road vind ik wel geweldig, ook de nieuwe Black Midi is erg goed.

Black Midi heb ik meer mee als met Black Country, New Road. Die gasten geloof ik op de een of ander manier niet. Wannabee-gevoel, kan er niks aan doen. En Written in Music is geen bron waar ik op vaar, ik ben mijn eigen bron.

Heb tot op heden altijd goed kunnen genieten van Sons Of Kemet en andere Shabaka projecten, maar hier haak ik toch even af. Word vooral wat tureluurs van deze plaat.

Shabaka Hutchings (tenorsax, houtblazers); Theon Cross (tuba); Steve Williamson (tenorsax); Tom Skinner, Edward Wakili-Hick (drums, percussie)

Hun vorige plaat heb ik wel incidenteel beluisterd, maar verder is dit mijn kennismaking met Sons of Kemet. Aanvankelijk liet de plaat niet héél veel indruk achter. Althans, na het zinderende (en ziedende) tweeluik ‘Field Negus’/ ‘Pick up Your Burning Cross’ waarmee de plaat opent, lijkt de muziek van Hutchings en co wat lui achterover te gaan leunen in zijn eigen groove. Ik kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden.

Na wat wandelingen met deze plaat op de koptelefoon is mijn waardering wel toegenomen (vooral op zonnige dagen). Knap is hoe de plaat Caribische en Afrikaanse volkmuziek en jazz mengt met meer moderne/ ‘urban’ vormen van zwarte muziek, en dat heel naturel en logisch laat klinken. Dat is, in mijn ervaring, lang niet zo makkelijk als de Sons of Kemet het hier laten klinken.

Nog meer bewondering dwingt het samenspel af. Niemand, zelfs Hutchings (toch inmiddels een bescheiden ster in jazzkringen) maakt zich groter dan het geheel. Er zijn goed gekozen momenten voor kakafonie en vurige solo’s, maar zelfs dan staat het maximale effect van het ritme, de sfeer, en de emotie voorop. Een plaat dus vol geestdrift maar weinig ego. De muziek wordt bij elke luisterbeurt boeiender, hoewel veel niet echt mijn genre is (zover je hier van een ‘genre’ kunt spreken).

Heerlijk al die reacties. Daar word ik nou blij van. Hoe meer mensen op de hoogte zijn van de platen uit de britse (moderne) jazz scene, hoe beter.

Deze plaat is mij (voorlopig) helemaal ontgaan, dus daar moet ik nog achterheen. Ik hoop dat het niet een herhaling van zetten is, want er zitten duidelijke beperkingen aan de sound/benadering van deze bijzondere band.