Sons of Kemet - Black to the Future (2021)
mijn stem
58 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz
Label: Impulse!
-
Field Negus (3:03)
met Joshua Idehen
-
Pick Up Your Burning Cross (3:44)
met Moor Mother en Angel Bat Dawid
-
Think of Home (3:32)
-
Hustle (5:18)
met Kojey Radical
-
For the Culture (4:01)
met D Double E
-
To Never Forget the Source (2:55)
-
In Remembrance of Those Fallen (5:06)
-
Let the Circle Be Unbroken (6:29)
-
Envision Yourself Levitating (8:22)
-
Throughout the Madness, Stay Strong (5:53)
-
Black (2:42)
met Joshua Idehen
3
geplaatst: 14 mei 2021, 09:28 uur
Precies zoals in the 80's in de UK Linton Kwesi Johnson al anti-racismepoezie koppelde met frivole reggae mengt SOK dit nog steeds even trieste (BLM-)verhaal met zonnige jazz. Met als basis 2 drummers, tuba, saxofoon en fluiten weven ze wervelend dansbaar Carribean klanktapijt. Daarop brengen tal van bevriende stemmen, w.o. die van Lianne La Havas, allen gepassioneerd en hoopvol de pijnlijke story van de Black Culture wereldwijd. Muzikaal duidelijk Afrikaans getint en toch maar mooi passend tussen de actuele jazzgeïnspireerde succesbands, als bv. Black Country, New Road. Leg daarna die hun 'Instrumental' bv. maar even op. Regelrechte sterrenplaat!
3
geplaatst: 7 augustus 2021, 19:27 uur
Shabaka Hutchings (tenorsax, houtblazers); Theon Cross (tuba); Steve Williamson (tenorsax); Tom Skinner, Edward Wakili-Hick (drums, percussie)
Hun vorige plaat heb ik wel incidenteel beluisterd, maar verder is dit mijn kennismaking met Sons of Kemet. Aanvankelijk liet de plaat niet héél veel indruk achter. Althans, na het zinderende (en ziedende) tweeluik ‘Field Negus’/ ‘Pick up Your Burning Cross’ waarmee de plaat opent, lijkt de muziek van Hutchings en co wat lui achterover te gaan leunen in zijn eigen groove. Ik kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden.
Na wat wandelingen met deze plaat op de koptelefoon is mijn waardering wel toegenomen (vooral op zonnige dagen). Knap is hoe de plaat Caribische en Afrikaanse volkmuziek en jazz mengt met meer moderne/ ‘urban’ vormen van zwarte muziek, en dat heel naturel en logisch laat klinken. Dat is, in mijn ervaring, lang niet zo makkelijk als de Sons of Kemet het hier laten klinken.
Nog meer bewondering dwingt het samenspel af. Niemand, zelfs Hutchings (toch inmiddels een bescheiden ster in jazzkringen) maakt zich groter dan het geheel. Er zijn goed gekozen momenten voor kakafonie en vurige solo’s, maar zelfs dan staat het maximale effect van het ritme, de sfeer, en de emotie voorop. Een plaat dus vol geestdrift maar weinig ego. De muziek wordt bij elke luisterbeurt boeiender, hoewel veel niet echt mijn genre is (zover je hier van een ‘genre’ kunt spreken).
Hun vorige plaat heb ik wel incidenteel beluisterd, maar verder is dit mijn kennismaking met Sons of Kemet. Aanvankelijk liet de plaat niet héél veel indruk achter. Althans, na het zinderende (en ziedende) tweeluik ‘Field Negus’/ ‘Pick up Your Burning Cross’ waarmee de plaat opent, lijkt de muziek van Hutchings en co wat lui achterover te gaan leunen in zijn eigen groove. Ik kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden.
Na wat wandelingen met deze plaat op de koptelefoon is mijn waardering wel toegenomen (vooral op zonnige dagen). Knap is hoe de plaat Caribische en Afrikaanse volkmuziek en jazz mengt met meer moderne/ ‘urban’ vormen van zwarte muziek, en dat heel naturel en logisch laat klinken. Dat is, in mijn ervaring, lang niet zo makkelijk als de Sons of Kemet het hier laten klinken.
Nog meer bewondering dwingt het samenspel af. Niemand, zelfs Hutchings (toch inmiddels een bescheiden ster in jazzkringen) maakt zich groter dan het geheel. Er zijn goed gekozen momenten voor kakafonie en vurige solo’s, maar zelfs dan staat het maximale effect van het ritme, de sfeer, en de emotie voorop. Een plaat dus vol geestdrift maar weinig ego. De muziek wordt bij elke luisterbeurt boeiender, hoewel veel niet echt mijn genre is (zover je hier van een ‘genre’ kunt spreken).
* denotes required fields.
* denotes required fields.