Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5 (1992)

uber wat mij betreft, maar ok, dit was dan ook zon beetje mijn eerste kennismaking met de man en zon plaat koester je dan ook meer

cd 1 is voor de diehards, cd 2 is van begin tot end soeperdoeper wat mij betreft

Dit is een deel van 2 uitersten vooral vind ik. cd 1 moet je liggen, maar vind ik nogal een lange zit. Snel cd 2 erop gezet, en is misschien net wat Kaztor zegt wel de beste losse cd van de gehele YCDTOSA reeks, of toch cd 1 van Vol 2 Helsinki.

Hier is het ook cd 1 die de totaalscore van dit album behoorlijk naar beneden haalt.

Van de YCDTOSA reeks mag je eigenlijk niet 1 deel missen. Dit deel vind ik de minste. Deel 3 en 4 vind ik de beste gevolgd door 2. Deel 1 en 6 zijn ook erg goed. Als je een start met Zappa maken wilt kan ik het beste de 6 delen aanbevelen om mee te beginnen, heb je een aardige indruk van wat Zappa in zijn mars had.

Ik heb deel 3,4,5 en 6. Binnen enige tijd zullen deel 1 en 2 ook wel hier binnen komen
Ben ooit begonnen met Strictly Commercial in 95, toen deel 6 vd YCDTOSA series etc etc

Deel 2 is ook 1 van de allerbeste Zappa cd's, vooral omdat het 1 volledig concert betreft. Het Helsinki concert, en die mag je gewoon niet missen. Dat concert is met ongeveer dezelfde samenstelling als die van Roxy & Elsewhere. Ik geloof op een paar artiesten na gelijk aan deel 2 van deze reeks. Ik geloof dat er tussen Helsinki en Roxy ook maar een paar weken verschil zit op het moment van spelen en opnemen.

Alleen de tweede schijf is de moeite waard, de eerste CD staat vol met onzin, ongein en valse noten.
Je kunt hem direct wegmikken.
CD 2 is erg goed en dat is ook wat ik verwacht van een Zappa album als dit. Totaalscore zakt daardoor wel.

blasfemie!

nee man, die eerste cd is een verzameling zooi die mij doet smaken naar meer

ik hou van die sfeer die zappa op deze manier op zijn platen deponeert

je moet ervan houden maar achteloos wegmikken gaat me te ver

O.K. dan maak ik er wel een onderzettertje van.
Scheelt kringen.

Jammer dat het zaakie niet vol staat met toppers als Here Lies Love, No Waiting for the Peanuts to Dissolve en Underground Freak-Out Music. Het gros op cd 1 vind ik ook rijp voor de kliko.

ok ok, ik ben niet geheel objectief, een vakantie frankrijk die geheel om zeep is geholpen door diverse omstandigheden deden mij snakken naar zappa zappa en nog eens zappa en dan wil je nogal eens niet al te nauw beluisteren, alles smaakt me momenteel goed, en ik was nie van plan de komende dagen iets anders te draaien dan de beste man

Zet gewoon deze op dan !

Frank Zappa & The Mothers of Invention - Roxy & Elsewhere (1974)

kotm vanzelf aan de beurt, stapeltje cd's ligt klaar, momenteel ian underwood, live on stage in kopenhagen

whip it out!!

Wijze woorden.

Een mislukte vakantie in Frankrijk? Zal vast niet zijn gekomen door de vriendelijke mensen aldaar...

You can turn your Peter Green, down in France!

En dan te bedenken dat ik komende woensdag op vakantie ga naar de Vogezen...ook in het wonderschone Frankrijk dus !

Lang nie geheurd maar het was er weer tijd voor, heerlijke tweede cd, ene van de betere uit de reeks imo

cd 1 mag je overslaan maar mocht je je een keer vervelen is het best aardig te beluisteren

1, nee 2 voorbeelden om aan te geven hoe geniaal:

Whats new in Baltimore, Moggio

dikke 5

Ik vind die eerste anders ook geweldig, maar ik draai ook de mystery disc voor mijn plezier moet ik zeggen....

Nu weer aan het beluisteren... en.... hij bevalt weer!!

In 1992 kwamen de laatste twee delen uit van de reeks You Can’t Do That On Stage Anymore, over deel 5 heb ik toch (voor de eerste keer trouwens) gemengde gevoelens en dat heeft te maken met het eerste schijfje.

Bij het eerste schijfje (nummers 1 tot en met 25) geeft Frank Zappa volgende uitleg: “Disc one of this set deals with the early years from 1965 to 1969. Great care has been taken to ensure the best audio quality, however, the selections on disc one, though not exactly “hi-fi”, have been included specifically for the amusement of those collectors who still believe that the only “good” material was performed by those early line-ups.” Hier kan ik inkomen want het bevat voor mijn gevoel iets te veel flauwe humor typisch voor The Mothers of Invention waarbij ik veelal het gevoel heb dat ik de beelden bij de muziek nodig heb, zoals in Mozart Ballet, om er meer plezier aan te beleven. Soms verveel ik mij. Toch noteer ik voor de toekomst: The Downtown Talent Scout, Here Lies Love, Run Home Slow, The Little March, Trouble Every Day en de gitaarsolo in Baked-Bean Boogie. Dit zijn de “gewone” nummers.

Bij het tweede schijfje (nummers 26 tot en met 38) vermeldt de Snor: “Disc two of this set is dedicated to the 1982 band. About half the material here comes from our ill-fated concert in Geneva, Switzerland (which ended with a small riot). The 1982 tour itself ended with a much larger riot in Palermo, Sicily a few weeks later. The ’82 band could play beautifully when it wanted to. It is unfortunate that the audiences of the time didn’t understand that we had no intention of posing as targets for their assorted “love offerings” cast onto the stage (in Milan they threw used hypodermic syringes).” Hier voel je duidelijk aan dat hij het over een gemiste kans heeft: “ze konden het wanneer ze het wilden”. Steve Vai is Steve Vai en speelt genietbaar de sterren van de hemel, ik mis wel Napoleon Murphy Brock en zijn warme stem. Prachtig is City of Tiny Lights. Opvallend is het ontbreken van interactie met het publiek of de humor van Frank Zappa, had hij zo'n slechte gevoelens over deze reeks optredens en het aanwezige publiek?

Ik heb gemengde gevoelens bij deel vijf uit de reeks, schijf één vind ik eerder een collector’s item voor de diehard afficionado’s, schijf twee is heel andere koek omdat er veel meer “echte” muziek op staat. Deel twee is heel genietbaar.

Ik snap je gevoel heel goed. Ik zou zelfs willen zeggen dat je vergelijking voor het grootste deel opgaat voor de volledige serie. Het blijft natuurlijk ook een redelijk arbitrair gekozen geheel van nummers. Weliswaar door de grote snor, zelf, maar toch kan soms het gevoel bekruipen van een niet-coherent geheel.

Hoe anders gaat dat zijn als je toekomt aan de volledige concerten: Buffalo, FZ:OZ of Wazoo. Dit is vergeleken met die schijven slechts een tipje van de sluier die wordt opgelicht!

Frank Zappa plays RDNZL
Stadio Communale La Favorita - Palermo, Italy
July, 14, 1982.
Mooie video

Een van de meest 'logische' delen van de serie. Disc 1 met de vroege Mothers en disc 2 met de 1982 band, grotendeels afkomstig van één concert. Je weet op voorhand in ieder geval waar je aan toe bent, in andere delen verspringen de bands en uitvoeringen soms nogal. Zappa is niet de meest georganiseerde archivaris, maar daarom ook wel een van de meest verrassende.

Disc 1 is een aardig overzicht voor de muziekhistorici onder ons. Zoals anderen al opmerken ligt de nadruk wel erg op de grappen en grollen. Waar zijn de liedjes gebleven? Daarmee doet Zappa zijn vroegere band wat te kort. Af en toe hoor je echter vlagen van genialiteit, en ik mag het tegendraadse karakter van de groep wel.

Disc 2 is uitstekend. Deze band evenaart om het even welke andere groep waar Zappa mee heeft samengespeeld. Superstrak en er is niets dat ze niet aankunnen.

Voor de liefhebbers van de Mothers Of Invention staat er weer een schimmige bootleg op Spotify.
Transmission Impossible

CD 1 is zonder beeld erbij wel erg onsamenhangend, maar wel met de typische Zappa humor (German Lunch) is geniaal.
CD 2 is muzikaal genieten van een band vol fantastische muzikanten.