Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5 (1992)
mijn stem
48 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Rykodisc
-
The Downtown Talent Scout (4:02)
-
Charles Ives (4:38)
-
Here Lies Love (2:44)
-
Piano / Drum Duet (1:58)
-
Mozart Ballet (4:05)
-
Chocolate Halvah (3:25)
-
JCB & Kansas on the Bus #1 (1:03)
-
Run Home Slow: Main Title Theme (1:16)
-
The Little March (1:21)
-
Right There (5:11)
-
Where Is Johnny Velvet? (0:48)
-
Return of the Hunch-Back Duke (1:44)
-
Trouble Every Day (4:06)
-
Proto-Minimalism (1:42)
-
JCB & Kansas on the Bus #2 (1:06)
-
My Head? (1:23)
-
Meow (1:24)
-
Baked-Bean Boogie (3:27)
-
Where's Our Equipment? (2:29)
-
FZ / JCB Drum Duet (4:26)
-
No Waiting for the Peanuts to Dissolve (4:45)
-
A Game of Cards (0:45)
-
Underground Freak-Out Music (3:52)
-
German Lunch (6:44)
-
My Guitar Wants to Kill Your Mama (2:11)
-
Easy Meat (7:39)
-
Dead Girls of London (2:29)
-
Shall We Take Ourselves Seriously? (1:45)
-
What's New in Baltimore? (5:04)
-
Moggio (2:29)
-
Dancin' Fool (3:13)
-
RDNZL (7:58)
-
Advance Romance (7:01)
-
City of Tiny Lites (10:38)
-
A Pound for a Brown (On the Bus) (8:39)
-
Doreen (1:59)
-
The Black Page #2 (9:56)
-
Geneva Farewell (1:26)
0
geplaatst: 3 december 2011, 00:52 uur
Malle schreef:
Lang nie geheurd maar het was er weer tijd voor, heerlijke tweede cd, ene van de betere uit de reeks imo
cd 1 mag je overslaan maar mocht je je een keer vervelen is het best aardig te beluisteren
1, nee 2 voorbeelden om aan te geven hoe geniaal:
Whats new in Baltimore, Moggio
dikke 5
Lang nie geheurd maar het was er weer tijd voor, heerlijke tweede cd, ene van de betere uit de reeks imo
cd 1 mag je overslaan maar mocht je je een keer vervelen is het best aardig te beluisteren
1, nee 2 voorbeelden om aan te geven hoe geniaal:
Whats new in Baltimore, Moggio
dikke 5
Ik vind die eerste anders ook geweldig, maar ik draai ook de mystery disc voor mijn plezier moet ik zeggen....
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 28 mei 2013, 07:16 uur
In 1992 kwamen de laatste twee delen uit van de reeks You Can’t Do That On Stage Anymore, over deel 5 heb ik toch (voor de eerste keer trouwens) gemengde gevoelens en dat heeft te maken met het eerste schijfje.
Bij het eerste schijfje (nummers 1 tot en met 25) geeft Frank Zappa volgende uitleg: “Disc one of this set deals with the early years from 1965 to 1969. Great care has been taken to ensure the best audio quality, however, the selections on disc one, though not exactly “hi-fi”, have been included specifically for the amusement of those collectors who still believe that the only “good” material was performed by those early line-ups.” Hier kan ik inkomen want het bevat voor mijn gevoel iets te veel flauwe humor typisch voor The Mothers of Invention waarbij ik veelal het gevoel heb dat ik de beelden bij de muziek nodig heb, zoals in Mozart Ballet, om er meer plezier aan te beleven. Soms verveel ik mij. Toch noteer ik voor de toekomst: The Downtown Talent Scout, Here Lies Love, Run Home Slow, The Little March, Trouble Every Day en de gitaarsolo in Baked-Bean Boogie. Dit zijn de “gewone” nummers.
Bij het tweede schijfje (nummers 26 tot en met 38) vermeldt de Snor: “Disc two of this set is dedicated to the 1982 band. About half the material here comes from our ill-fated concert in Geneva, Switzerland (which ended with a small riot). The 1982 tour itself ended with a much larger riot in Palermo, Sicily a few weeks later. The ’82 band could play beautifully when it wanted to. It is unfortunate that the audiences of the time didn’t understand that we had no intention of posing as targets for their assorted “love offerings” cast onto the stage (in Milan they threw used hypodermic syringes).” Hier voel je duidelijk aan dat hij het over een gemiste kans heeft: “ze konden het wanneer ze het wilden”. Steve Vai is Steve Vai en speelt genietbaar de sterren van de hemel, ik mis wel Napoleon Murphy Brock en zijn warme stem. Prachtig is City of Tiny Lights. Opvallend is het ontbreken van interactie met het publiek of de humor van Frank Zappa, had hij zo'n slechte gevoelens over deze reeks optredens en het aanwezige publiek?
Ik heb gemengde gevoelens bij deel vijf uit de reeks, schijf één vind ik eerder een collector’s item voor de diehard afficionado’s, schijf twee is heel andere koek omdat er veel meer “echte” muziek op staat. Deel twee is heel genietbaar.
Bij het eerste schijfje (nummers 1 tot en met 25) geeft Frank Zappa volgende uitleg: “Disc one of this set deals with the early years from 1965 to 1969. Great care has been taken to ensure the best audio quality, however, the selections on disc one, though not exactly “hi-fi”, have been included specifically for the amusement of those collectors who still believe that the only “good” material was performed by those early line-ups.” Hier kan ik inkomen want het bevat voor mijn gevoel iets te veel flauwe humor typisch voor The Mothers of Invention waarbij ik veelal het gevoel heb dat ik de beelden bij de muziek nodig heb, zoals in Mozart Ballet, om er meer plezier aan te beleven. Soms verveel ik mij. Toch noteer ik voor de toekomst: The Downtown Talent Scout, Here Lies Love, Run Home Slow, The Little March, Trouble Every Day en de gitaarsolo in Baked-Bean Boogie. Dit zijn de “gewone” nummers.
Bij het tweede schijfje (nummers 26 tot en met 38) vermeldt de Snor: “Disc two of this set is dedicated to the 1982 band. About half the material here comes from our ill-fated concert in Geneva, Switzerland (which ended with a small riot). The 1982 tour itself ended with a much larger riot in Palermo, Sicily a few weeks later. The ’82 band could play beautifully when it wanted to. It is unfortunate that the audiences of the time didn’t understand that we had no intention of posing as targets for their assorted “love offerings” cast onto the stage (in Milan they threw used hypodermic syringes).” Hier voel je duidelijk aan dat hij het over een gemiste kans heeft: “ze konden het wanneer ze het wilden”. Steve Vai is Steve Vai en speelt genietbaar de sterren van de hemel, ik mis wel Napoleon Murphy Brock en zijn warme stem. Prachtig is City of Tiny Lights. Opvallend is het ontbreken van interactie met het publiek of de humor van Frank Zappa, had hij zo'n slechte gevoelens over deze reeks optredens en het aanwezige publiek?
Ik heb gemengde gevoelens bij deel vijf uit de reeks, schijf één vind ik eerder een collector’s item voor de diehard afficionado’s, schijf twee is heel andere koek omdat er veel meer “echte” muziek op staat. Deel twee is heel genietbaar.
* denotes required fields.