Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5 (1992)

mijn eerste echte kennismaking met zappa

ik hoorde snachts ooit slaapdronken de kraker:

i have been in you

ik dacht, fuk, als dat de geniale zappa is ben ik malle pietje, volgende dag deze cd aangeschaft en sinsdien hooked

Deel 5 van de You Can't Do That On Stage Anymore-serie is, op deel 2 na, het beste deel. Cd 1 bevat een verrassend aantal outtakes van de vroege Mothers Of Invention. Bijna al het material was nooit eerder uitgebracht en zo is het dus een goudmijntje. Toffe intermezzo's en jams wisselen elkaar af met dialogen. Het klinkt dus een beetje als Uncle Meat. Cd 2 is een verzameling van een aantal optredens van een van Zappa's beste line-ups ooit, nl. de 1982 line-up met een jonge Steve Vai in de gelederen. Het geheel klinkt superstrak, als een soort ode aan het vakmanschap van die band, en de publieksparticipatie-nummertjes worden dan ook gemeden. Aan het einde van het optreden in Geneva stopt de band ermee omdat het publiek 'uit waardering' allerlei voorwerpen naar het podium gooien. Typisch Zappa om zoiets eraan toe te voegen!

5.

Leuke mix met een cd voor oud Mothers materiaal en een cd met de 82 band. Eind is idd erg leuk en typisch Zappa om daar me af te sluiten.

Hij lijkt me behoorlijk pissed off aan het einde van die show, maar alleen al de reden waarom hij deze opnames heeft gebruikt getuigd van een goed gevoel voor zelfreflectie. De beste man nam iedereen in de maling, maar ook zichzelf, en dat is prijzenswaardig!

Op deze ycdtosa Vol. 5 het oudere werk van zappa op cd 1 live nummers van de jaren1965 tot 1969 met Mothers Of Invention band nummers(het meest van de 1969 band) en veel van Lowell George(hij is op 10 tracks te bewonderen) en wat vreemde nummers als bijvoorbeeld een R&B cover "Here lies Love" en een nummer ''Mozart Ballet" met jimi hendrix bassist noel redding.Op cd 2 nieuwer werk uit 1982 met prachtig gitaarspel van SteveVai. Uitgebracht in de zomer in europa,top nummers op cd 2 zijn "Pound for a Brown on the bus"en ''City of Tiny Lights'' en natuurlijk de hit toen in 1982 ''Dancin Fool''. deze lijkt me ook wel een goede keuze als je wat ouder werk live van zappa wilt hebben.(info gevonden bij amazon.com)

Dit is het ycdtosa deel met de meeste tracks erop(38 in totaal)Dit deel bevat ook veel nieuw werk(21 tracks in totaal)Dit wilde ik nog even op het bovenstaande verhaal aanvullen.Er staan in totaal overigens 56 nieuwe tracks op de complete ycdtosa serie bestaande uit 6 delen,maar de meesten daarvan staan op dit deel.

Vreemd dat vol 5 uit deze reeks ,van in totaal 6 ycdtosa albums het laagste stemgemiddelde heeft,en ook de minst aantal stemmen heeft tot nu toe.Want op vol 5 staat het meeste compleet nieuw werk(toen bij het uitbrengen van vol 5 dan).Vol 2 heb ik al in mijn bezit,maar als ik begin om deze reeks aan te schaffen,dan ben ik toch echt het meest nieuwschierig naar deze.

Misschien heeft het te maken met de contrasten van de 2 cd's.
Zappa heeft dit met opzet gedaan om de fans van het 'oudere' werk te laten zien dat z'n latere bands technisch wat beter speelden. Maar daar waar het op het oudere werk ontbreekt aan techniek wordt het gecompenseert door charme en plezier.

Ik doelde op alle 6 albums uit de ycdtosa reeks hoor,en niet op 2 albums van deze reeks.

Afgezien van werken als "Jazz from hell" ben ik nooit zo'n fan geweest van Zappa's jaren '80 werken. Maar disc 2 van YCDTOSA heeft me aardig weggeblazen. Strak gespeelde nummers, geen gejengel, geen moment saai. Ijzersterk gewoon.

De eerste schijf is gewoon traditioneel goede M.O.I. gekte, met vele memorabele muziekfragmenten en bizarre sketches. Je moet er van houden, als je er van houdt, geniaal .

Naast YCDTOSA 1 en 2 is dit een heel erg sterke plaat uit de YCDTOSA serie. En door de andere samenstelling weer geheel anders.

mijn eerste kennismaking met zappa en nog altijd een van mijn favorieten

wat een plaat

Daar doelde ik ook op. De contrasten van de 2 cd's is misschien de oorzaak dat fans dit deel wat minder waarderen. Zie daar!

CD2 is weer zo'n 80's-cd, waar ik gewoon niet warm voor te krijgen ben, al vind ik 'm beter te genieten dan YCDTOSA 3 en 4.

De 4,5 is volledig te danken aan CD1 waar echt het ene briljante moment het andere opvolgt (al denkt Zappa zelf daar blijkbaar anders over).

Hoogtepunten: Here Lies Love met een heerlijk neuzelende Lowell George en German Lunch, een geweldig hoorspel, met ook hier een geweldige bijdrage van Lowell George.

Ik vind CD2 toch erg aangenaam. Hoewel er beter live 80ies werk is, waaronder "Make a jazz noise here".

CD 1 vind ik dan weer net iets minder, dit is een kant van Zappa die mij persoonlijk minder aanspreekt. De tweede daarentegen vind ik dan weer behoorlijk wat goede momenten bevatten.

Ik veronderstelde dat velen deze mening wel zouden toegedaan zijn, al dan niet vice versa. Verwonderlijk dan ook dat deze dubbel-cd als geheel dan toch zo een hoog gemiddelde krijgt! Echte Zappa-fans lijken hier dus blijkbaar niet om te geven.

Voor mij jammer genoeg maar 3*, al prijs ik mij gelukkig dat een groot deel van Zappa's ouevre mij 4 sterren en meer waard is!

tis id geen ramp dat cd 1 vooral een berg flauwekul is waar je als liefhebber voor moet gaan zitten

maar cd 2 maakt dat meer dan goed, reetegoeie plaat

doorgaans heeft elke YCDTOS versie 1 zwakkere en 1 sterke cd als ik er zo eens over nadenk

héél af en toe slaat joy toch óók de plank hélemaal mis, blijkt nu

naja je weet wat ik bedoel, het is nee niet allemaal flauwekul maar vergeleken met cd 2 is het een janboeltje van alles en nogwat

nee niet per definitie daarom minder interessant , maar je maakt mij niet wijs dat je cd 1 net zo makkelijk uitzit als 2

zoals ik al schreef:



Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand het 80's werk bóven het 60's werk verkiest, maar blijkbaar is dat hier zelfs gebruikelijk.

Ik hield eerst niet van het jaren '80 werk, maar ik vind het nu geniaal. Vooral deze plaat heeft daaraan bijgedragen.

Ik luister ook veel liever naar de 82-disc dan de 60s-disc.. Ik vind oude MOI vaak grappig en origineel, maar muzikaal kunnen ze me veel minder boeien. En zo'n disc met veel dialoog (zoals deze of Uncle Meat of Playground Psychotics) is leuk voor een keertje, maar een grap moet je niet te vaak horen. Verder vind ik in die tijd de studio-opnames meestal beter en mooier klinken dan de live versies.

Zappa's jaren 80 werk vind ik vaak erg goed te pruimen, al klinkt veel nu gedateerd wat productie betreft (maar dat geldt ook voor de jaren 60 dingen..). Hierdoor vind ik Zappa live, en dan vooral van 1981-1982 en 1988) vaak beter dan de studioversies.

Beide decennia halen het echter niet bij Zappa's werk in de jaren 70!

CD1 is leuk: zoals reeds gezegd veel outtakes en ongein en best wel interessant voor de die-hard Zappa fan, maar een lange rit om uit te zitten. CD2 is live en natuurlijk heel andere koek en gewoon top. CD1 geen stem, CD2 een vijf.

Vandaag mijn slag geslagen op Zappa gebied want ik heb deel 3, 4, 5 en 6 van deze reeks, en Zoot Allures en Freak Out vanmiddag aangeschaft voor een koopje. Cd 1 kan ik niet veel mee, want dat is teveel gepraat en te onsamenhangend, die zal ik denk ik niet veel gaan draaien. cd 2 maakt echter alles goed heerlijk wat een lekkere muziek en wat een virtuositeit op cd 2. cd 1 geef ik een 2 en cd 2 geef ik er 5. Eigenlijk heb ik er tussen de 3.5 en de 4 voorover maar omdat dat niet kan toch maar delen een 3.5* voor nu.

Voor cd's als deze zou je inderdaad 2 stemmen moeten kunnen opslaan. Dat zou heel handig zijn voor mensen zoals ik, meer bepaald voor zij die een "kort geheugen" hebben en dus al snel vergeten waarom ze een cd een vrij lage score gaven.

Zo bestaat bij mij zeker het gevaar dat ik deze in de toekomst weinig ga draaien omdat ik bijvoorbeeld andere live Zappa's een stuk hoger gequoteerd staan heb. Jammer, want cd 2 hoort inderdaad best thuis tussen het betere live werk van Frank Zappa!

Op 'Dancin' Fool is duidelijk te horen wat Zappa over dit nummer denkt. Hij racet er dan ook in sneltrein vaart doorheen.

Die eerste cd frustreert me. Wanneer de oude mothers hun smoel drukken vind ik ze koninklijk, maar het gezever is me hier wat te overheersend. Hoop dat er nog veel mothers opnames zonder gewauwel uit de Zappa-vault komen.

Gisterennacht nog een paar keer geluisterd deze plaat, de eerste cd 1x maal maar schijfje 2 daar kan ik nauwelijks genoeg van krijgen. Wat een muziek toch. 't Begint rustig of gewoon goed maar vanaf What's New in Baltimore gaat alles volledig los, werkelijk über hoor, enige minpuntje is toch Dancin' Fool waar ik niets mee heb. Dat wordt echter met de mantel der liefde bedekt door geniaal gedoe als RDNZL, Advance Romance, City of Tiny Lites, gewoon al het materiaal tot op het bittere einde. Doreen is ook heel leuk, kende het nummer niet en dit is dus de enige versie die ik ken, ben eens benieuwd naar die versie op You Are What You Is.

Moest ik er 1 nummer uitkiezen doe dan maar Advance Romance dat ik ook enkel van deze plaat ken, geniaal bluesy nummer met fantastisch gitaarwerk.

Eigenlijk kan ik bijna bij alle muziek die ik hoor van de beste man in herhaling vallen.
Als er al een God bestaat dan is het wel..

Ik ben alle 6 delen van de YCDTOSA reeks helemaal aan het grijsdraaien nu. Zo'n beetje het beste van wat Zappa allemaal heeft gemaakt. Ik vind een Zappa live show of concert zowiezo beter dan een regulier album die soms wel voor de helft live is. Deze deel 5 van deze serie, daar vind ik cd 2 gewoonweg superieur aan cd 1. De eerste cd is gewoonweg niet doorheen te komen. cd 2 heb ik nu onderhand wel grijsgedraaid. Toch een 5* voor ook dit deel. Een live album van Zappa vind ik gewoon een 5 waard, en zeker pakkumbeet vanaf Roxy & Elsewhere. De vroegere live albums vind ik ook erg leuk, maar minder dan de live albums vanaf 1973/74.

Dit vind ik het minst goede deel van de YCDTOSA reeks. Maar dat komt vooral door cd 1, met van dat oudere Mothers spul erop, bij vlagen vind ik dat nog best aardig om eens te horen, maar dit deel draait bij mij echt om cd 1. Cd 2 kan zich wel meten met de rest van deze serie. Deel 2 vind ik het beste, daarna deel 3, dan deel 4, dan deel 6 dan deel 1, en als laatste pas dit deel.

Ik vind YCDTOSA-4 de minste vanwege het ontbreken van een duidelijke lijn. De eerste cd van deze cd valt leuk te beluisteren als een documentaire-achtige plaat van de oude Mothers. Het moet je inderdaad wel liggen. Cd 2 bevat muziek van een onovertrefbare genialiteit. Integendeel, ik denk dat het mijn favoriete losse cd van deze serie is. Ik denk dat, als ik al in de Hemel mag vertoeven , deze muziek daar wordt afgespeeld!