Frank Zappa - You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6 (1992)

“In the beginning God made 'the light.' Shortly thereafter God made three big mistakes. The first mistake was called MAN, the second mistake was called WO-MAN, and the third mistake was the invention of THE POODLE. Now the reason the poodle was such a big mistake is because God originally wanted to build a Schnauzer, but he fucked up."

Met deze YCDTOSA Volume 6 komt ik aan album 59 in mijn reis doorheen het Zappa Universum waarbij ik als leiddraad deze website gebruik, FZ discography - globalia.net. In zijn inleiding zegt de Snor: “This is the final disc of a collection that has taken more than 20 years to put together. It provides a comprehensive sampling of unreleased live material with absolutely no over-dubs (except as noted below). Disc one of this set is a collection of songs dealing generally with the topic of sex (safe and otherwise).“

Het eerste schijfje (1-22) start met The M.O.I. Anti-Smut Loyalty Oath, waarbij men vóór een optreden in 1970 start met een plechtige eed om het netjes te houden, want de organisator was op zijn ongemak. Even tevoren had ene Jim Morrison zijnen “jos” uitgehaald tijdens een optreden. Wij noteren de nodige ironie in het stukje en zetten ons schrap voor wat komen zal. Schitterend is het hilarische The Poodle Lecture, gevolgd door een uptempo Dirty Love met vurige gitaarsolo. Sex is dan misschien de rode draad, strak samenspel blijft de knappe daad! Magic Fingers bevat een ondertussen bekende verwijzing naar Louie Louie. Er staan hier een paar flinke klassiekers op en ik lach me soms te pletter, teksten erbij nemen is absoluut noodzakelijk. Op de tonen van I Have Been In You, waarvan later nog een versie volgt, laat Frank eens zijn scherpe tong horen tijdens het nummer Is That Guy Kidding Or What? White Person is iets te zweverig voor mij. Als inleiding tot Ms Pinky geeft hij uitleg over sexspeeltjes in Lonely Person Devices. Verrassend goed is toch Shove It Right In, afkomstig van het bizarre album 200 Motels. Make a Sex Noise is opnieuw een sterk staaltje “audience participation” en zo’n speelse versie van Dinah-Moe Humm had ik nog niet gehoord. Besluit bij het eerste schijfje: mits een paar minder gesmaakte momenten (White Person, Tracy is a Snob, Emperor of Ohio) een prachtige verzameling van korte nummers die zorgen voor een enorm tempo, het is voorbij voor je het weet.

Het tweede schijfje (23-37) heeft ongeveer dezelfde speelduur maar bevat minder en langere nummers, het is ook ernstiger. Na een kort intro starten we met The Illinois Enema Bandit en het bijzonder mooie instrumentale Thirteen waar we een elektrische viool horen. In de volgende twee nummers lijkt de baas ruimte te geven aan zijn band, een bassolo van Patrick O’Hearn in Lobster Girl en een saxofoonsolo van Michael Brecker in Black Napkins tot Zappa flink uithaalt op de gitaar. Volgen alvast weer een paar rotsvaste klassiekers, we kennen ze ondertussen al en ze blijven een genot. Aan het verder voor mij onbeduidende en onuitgegeven Lisa’s Life Story hangt een anekdote vast, volgens Zappa is dit het enige nummer uit de reeks waar er over-dubs zijn gebruikt, in dit geval de drums wegens een technisch probleem. Gelukkig hebben wij nog een dijenkletser (Lonesome Cowboy Burt) en een mooie afsluiter (Stricty Genteel). Het tweede schijfje vind ik toch ook weer sterk.

Met Volume 6 is weinig mis, opnieuw laat geeft men blijk van bijzonder geïnspireerde muziek, gecomponeerd door een innemende en inspirerende persoonlijkheid en ingespeeld door hoog getalenteerde muzikanten. Als het kan, mag er gelachen worden, als het moet, moet er ernstig gemusiceerd worden, hoewel je bij Frank Zappa nooit zeker weet of het niet omgekeerd is? Deze hele serie heb ik sinds een paar weken compleet op cd gekocht, ik heb een fantastische reeks ontdekt en ik ben een gelukkig mens.