menu

Ryan Adams - Big Colors (2021)

mijn stem
3,72 (87)
87 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: PAX-AM

  1. Big Colors (3:07)
  2. Do Not Disturb (3:00)
  3. It's So Quiet, It's Loud (3:19)
  4. Fuck the Rain (3:33)
  5. Manchester (2:52)
  6. What Am I (2:48)
  7. Power (2:42)
  8. I Surrender (2:39)
  9. Showtime (4:06)
  10. In It for the Pleasure (4:20)
  11. Middle of the Line (2:49)
  12. Summer Rain (3:45)
totale tijdsduur: 39:00
zoeken in:
avatar van VDB79
3,5
geplaatst:
Heb nu een rondje gespeeld en het bevestigt wat ik al dacht: Dit is niet de sound die ik graag hoor van Ryan Adams. Natuurlijk, er staan best goede tracks op, maar het is me qua muzikale omlijsting teveel middle of the road en qua songwriting wat te ingetogen. Nog meer dan normaal lijken veel tracks wel schetsen die nog niet helemaal uitgewerkt zijn. Het zal gedeeltelijk zeker een smaak ding zijn, maar de benchmark blijft voor mij toch altijd zijn eerste reeks albums en die lat ligt nu eenmaal erg hoog. Hier hoor ik niet iets in waarin van denk dat ik er over 10 jaar nog naar zal luisteren.

avatar van harm1985
4,0
geplaatst:
Gisteren voor het eerst beluisterd in een rumoerige huiskamer terwijl ik aan het koken was. Dat schiet niet op. Nu op mijn koptelefoon komt hij beter binnen.

Do Not Disturb was denk ik een betere opener geweest, maar Big Colors werkt ook. Qua sound inderdaad in het verlengde van Ryan Adams en Prisoner, maar hoor er ook wat elementen van Cardinology en III/IV in.

Ofwel een typisch Ryan Adams album. Vrees dat dit een enorme guilty pleasure gaat worden met nummers als Power

avatar van AOVV
3,5
geplaatst:
Wednesdays viel me wat tegen, deze nieuwe (hij zet er weer flink vaart achter nu) is toch wat sterker - consistenter vooral. Er wordt, zoals Harm hierboven zegt, teruggegrepen naar het geluid van het titelloze album en Prisoners, en dat zijn gewoon erg solide albums. de songwriting is als vanouds op niveau bij Adams, dat kan ie gewoon natuurlijk, getuige nummers als Fuck the Rain en Power.

3,5 sterren

avatar van harm1985
4,0
geplaatst:
Nog niet aandachtig genoeg kunnen beluisteren voor een cijfer. Kwam wel al dit artikel tegen. Trial by Media (van een man die vrijgesproken is van strafbaar gesdrag, wat zeg ik, niet eens formeel is aangeklaagd): Without Remorse, There Will Be Ryan Adams Comeback Story - InsideHook

avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
Het album zou je in een drieluik kunnen plaatsen met zijn titelloze plaat uit 2014 en Prisoner, vanuit stilistisch oogpunt zijn er onderling maar weinig verschillen tussen deze drie schijven. Hoewel het songmateriaal zich op midtempo niveau afspeelt beheerst Adams het kunstje om niet moeilijker te doen dan nodig en de songs kort en bondig te houden. Op het eerste gehoor was ik niet direct overtuigd maar langzaamaan begint het plaatje te groeien. Meanderende tracks als Manchester, Fuck the Rain, In It for the Pleasure, de galm en schreeuw in I Surrender - ademt Springsteen - vormen prima tracks. Hoewel je af en toe het gevoel bekruipt dat sommige songs een herhalingsoefening vormen; It's So Quiet, It's Loud lijkt een kopie te zijn van een ouder nummer van Adams, zit het wel weer zo vernuftig in elkaar dat de song zich al snel in hoofd nestelt. Niet alles is echter steengoed, in tegenstelling tot enkele reacties op Power vind ik het helemaal niet zo'n goede song, dat komt omdat met name omdat Adams in mijn ogen niet de inhoud en power heeft om wat ruiger uit de hoek te komen. Het titelnummer en What Am I vormen tezamen ook twee titels die wat mij betreft weinig om het lijf hebben. Desalniettemin blijft er genoeg over om van te genieten, Adams blijft een uitstekende songsmid.

avatar van De Daniël
3,5
geplaatst:
Inderdaad helemaal in het verlengde van Ryan Adams (2014) en Prisoner (2017). En stiekem zijn dit misschien wel mijn favoriete Ryan Adams platen geworden. Ik heb natuurlijk nog steeds ook een groot zwak voor het vroege werk en de platen met The Cardinals, maar deze nieuwere albums bieden iets anders. Wat dat is? Ik denk dat ze simpelweg gewoon wat toegankelijker zijn, waardoor ik ze makkelijker opzet. Over het algemeen bevatten ze van begin tot eind pakkende, straightforward en compacte liedjes. Het consistente niveau van Ryan Adams en Prisoner wordt hier niet helemaal gehaald, maar betekent niet dat er niet genoeg moois op staat. Het is allemaal niet baanbrekend, wel verdomde lekker. En daar heb ik zo blijkt toch wel regelmatig behoefte aan, in deze al zo complexe wereld

avatar van Wickerman
geplaatst:
Vandaag Wednesdays nog eens opgezet en ik vind Big Colors wat fijner in het gehoor liggen, zoals De Daniël ook zegt, maar vind Wednesdays toch wel de betere, de klassiekere Ryan Adams plaat.

avatar van Zwaagje
4,0
geplaatst:
Wickerman schreef:
de klassiekere Ryan Adams plaat.

Dat zou ik niet zo durven zeggen.....de man is een kameleon a la Bowie en verschiet steeds van kleur. Ik kan hem in iedergeval niet echt aan één stijl vast pinnen en ik waardeer zijn rustigere kant net zo goed als de "rocker". Wednesday kom ik daarintegen niet doorheen en deze.......zeker aangenaam, maar niet zo sterk als bijvoorbeeld Prisoner. Ach......misschien ben ik een beetje Ryan Adams moe.

avatar van Riffhard
2,5
geplaatst:
Opvallend dat een aantal van ons Big Colors vergelijken met Wednesdays. En dat viel bij mij uit in het voordeel van Wednesdays. Ik denk, ondanks zijn veelzijdigheid, dat de kracht van Adams ligt in de kwetsbare liedjes. Big Colors heeft die nauwelijks en de uptempo nummers klinken vlak en lijken vaak op onafgemaakte versies van bijvoorbeeld Kim of Stay with me.

Ik denk niet dat ik deze plaat veel ga draaien. Ook omdat de productie minder is dan die van Wednesdays, waar de individuele instrumenten veel beter te horen zijn. Wat op zich vreemd is omdat hij alle tijd heeft gehad om aan de productie te werken.

Zelfs de solo van John Mayer op Fuck the rain is wel heel mager…

avatar van Cor
3,5
Cor
geplaatst:
Geen uitschieter, geen tegenvaller. Hooguit een wat opvallend geluid in de eerste twee tracks die soms wel heel erg richting jaren '80 MOR rock zweven. Op 'Fuck The Rain' herken je inderdaad de goede liedjessmid, hoewel 'ie dat kunstje ook al vele keren heeft gedaan. Maar het verveelt niet snel, dat pleit voor Adams.

avatar van Tonio
3,5
geplaatst:
Ook ik behoor tot de groep die dit album in dezelfde categorie plaatst als bijvoorbeeld zijn titelloze album uit 2014 en Prisoner. Zeker net slecht en zoals veel van zijn albums best fijn om te horen. Maar niet zoals het recente Wednesday of zijn eerste albums uit de periode 2000 t/m 2005.

5,0
geplaatst:
Wat een heerlijk album. Vorige was zo zoetsappig. Top!

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ryan Adams - Big Colors - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ryan Adams - Big Colors
De sinds twee jaar omstreden muzikant Ryan Adams keert terug met een nieuw album vol tijdloze rocksongs, die doen verlangen naar een lange roadtrip door de Verenigde Staten

Big Colors had eigenlijk in 2019 moeten verschijnen, maar het liep anders. In een artikel in de New York Times werd Ryan Adams door een aantal vrouwen beschuldigd van seksueel overschrijdend gedrag, waarna zijn bestaan als succesvol en gewaardeerd muzikant tot stilstand kwam. Een jaar na het uitstekende en meer roots georiënteerde Wednesdays verschijnt Big Colors alsnog. Het blijkt een rockalbum vol tijdloze songs. Ryan Adams laat zich stevig inspireren door de Amerikaanse rockmuziek uit de jaren 80 en 90, maar geeft ook zijn eigen draai aan de rocksongs op het album. Misschien niet zo goed als Wednesdays, maar wat luistert het lekker weg.

Ik kon alle verhalen die de afgelopen jaren de ronde deden rond Ryan Adams, vorig jaar maar moeilijk los zien van zijn album Wednesdays. Wednesdays was een uitstekend album en misschien zelfs wel een van de betere albums van Ryan Adams, maar het was er voor mij helaas wel een met een nare bijsmaak.

Er is op de diverse fora vervolgens eindeloos gediscussieerd over de vraag of je muziek los kunt zien of zelfs moet zien van kwalijke feiten, zoals de feiten waarvan Ryan Adams wordt verdacht, en het bleek een discussie waar lastig uit te komen is. Het is wel zo dat er maar weinig muzikale helden overblijven wanneer onbesproken gedrag een voorwaarde is voor het mogen maken van muziek, maar is dit een reden om opzij te kijken? Het blijft lastig, maar nadat ik Wednesdays vorig jaar, ondanks de kwaliteit van het album, grotendeels in de ban heb gedaan, was ik stiekem toch wel nieuwsgierig naar het onlangs verschenen nieuwe album van de Amerikaanse muzikant.

Ryan Adams stond in de tijd waarin hij bekend stond als wonderkind bekend om zijn veelzijdigheid en dat is niet veranderd. Waar Wednesdays zwaar leunde op de Amerikaanse rootsmuziek waarmee Ryan Adams ooit doorbrak, is Big Colors weer wat meer een mainstream rockalbum. Big Colors zou eigenlijk al in 2019 verschijnen, maar werd terug getrokken toen Ryan Adams in de New York Times werd beschuldigd van seksueel overschrijdend gedrag. Het album is nu dan toch nog verschenen en lijkt in niets op voorganger Wednesdays.

In het oeuvre van Ryan Adams is Big Colors echter wel een logisch vervolg op Ryan Adams uit 2014 en Prisoner uit 2017, de albums die Ryan Adams maakte voor hij in opspraak raakte (het uitstekende live-album Live At Carnegie Hall uit 2015 en de remake van Taylor Swift’s 1989 uit hetzelfde jaar niet meegerekend). Big Colors staat vol met lekker in het gehoor liggende rocksongs met hier en daar een vleugje 80s (een paar keer lijkt Billy Idol opgestaan) en 90s of een vleugje roots.

Het zijn de rocksongs die het zo goed doen op de Amerikaanse radiostations die een roadtrip door het land zo treffend kunnen ondersteunen. Het klinkt allemaal gelikt of zelfs wat zoetsappig, maar ook zeker mooi, met hier en daar het muzikale vuurwerk dat je enthousiast doet opveren en zo nu en dan de galm die past bij dit soort muziek. Ook in vocaal opzicht is er helemaal niets aan te merken op Big Colors. Ryan Adams is goed bij stem en voorziet de songs op het album van zijn zo herkenbare stempel.

Ook de songs op Big Colors zijn van het niveau dat je van Ryan Adams mag verwachten. Het album staat vol met tijdloze rocksongs die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen. Het is af en toe alsof je een playlist met Amerikaanse rocksongs uit de jaren 80 hebt opgezet. Dat lijkt makkelijk, maar probeer ze maar eens te schrijven.

Al met al ben ik best tevreden over Big Colors, dat misschien wat minder goed is dan Wednesdays, maar wel Ryan Adams waardig is en bovendien bijzonder lekker klinkt. Resteert de vraag of je een nieuw Ryan Adams album los mag zien of kan zijn van de serieuze beschuldigingen aan zijn adres. Ik ben er nog steeds niet uit, maar deze keer geef ik de muziek het voordeel van de twijfel, al kost het me nog steeds veel moeite. Erwin Zijleman

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
geplaatst:
Gaat een eentonig verhaal worden tussen Adams en mijn persoontje want ook dit is weer een bijzonder fijn album.
Vooral Fuck The Rain, What Am I & Showtime vind ik pareltjes.
De rest doet daar overigens nauwelijks voor onder.
Vlotter album dan het meer ingetogen Wednesdays maar beide kanten van Ryan Adams bevallen mij prima.

avatar van harm1985
4,0
Het gaat nog steeds niet al te best met Ryan Adams. Voor iemand die feitelijk niks strafbaars heeft gedaan is hij wel behoorlijk veel kwijt, een onevenredig zware straf als je het mij vraagt. Trial by media.

Exclusive: Ryan Adams: 'I Felt Like They Were Asking Me to Die' - lamag.com

avatar van Wickerman
Plaat is binnen. Klinkt goed! Geen tikken zoals bij Wednesdays.

avatar van Koos R.
4,0
Big Colors, een album dat prima in zijn uitgebreide collectie past, doch ook een album dat bij mij even moest doordringen. Het is een soort golden rockmuziek/klassieke rockmuziek, zoals min of meer ook te horen is op zijn 2014 album Ryan Adams en zijn 2017 album Prisoner. Dit laatste album vind ik een van zijn betere werken (persoonlijke top 5). waar Ryan in het verleden nog al eens sterk van stijl wisselende albums uitbracht, lijkt hij zich goed thuis te vinden in het betere segement van mainstreamrock.

Het album begin lekker droog, rustig met het titelnummer zelf. De zangstem is iets minder, klein beetje zielig-zeurderig. Een frisse bastempowisseling bij Do Not Disturb, lekkere droge bassbeat. Dit wordt gevolgd door een fris klinkende It's so Quiet, it's so loud. De fijne singel Fuck the rain inclusief de mooie glijdende gitaarsolo van John Mayer was eigenlijk een goed voorteken. Lekkere akkoordenschema op een akoestische gitaar, aangevuld met de elektrisch band. Pittige nummers (Power) afgewisseld met meer rustigere of emotionele nummers, vaak met uiteindelijk prima gitaarrifjes.

Ik moest wennen aan het album. Bij de eerste draaibeurten was het 'zo-zo', gaandeweg veranderde dat naar 'goh, eigenlijk gewoon prima.'

Gast
geplaatst: vandaag om 12:45 uur

geplaatst: vandaag om 12:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.