menu

Ryan Adams - Big Colors (2021)

mijn stem
3,82 (41)
41 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: PAX-AM

  1. Big Colors (3:07)
  2. Do Not Disturb (3:00)
  3. It's So Quiet, It's Loud (3:19)
  4. Fuck the Rain (3:33)
  5. Manchester (2:52)
  6. What Am I (2:48)
  7. Power (2:42)
  8. I Surrender (2:39)
  9. Showtime (4:06)
  10. In It for the Pleasure (4:20)
  11. Middle of the Line (2:49)
  12. Summer Rain (3:45)
totale tijdsduur: 39:00
zoeken in:
avatar van VDB79
Heb nu een rondje gespeeld en het bevestigt wat ik al dacht: Dit is niet de sound die ik graag hoor van Ryan Adams. Natuurlijk, er staan best goede tracks op, maar het is me qua muzikale omlijsting teveel middle of the road en qua songwriting wat te ingetogen. Nog meer dan normaal lijken veel tracks wel schetsen die nog niet helemaal uitgewerkt zijn. Het zal gedeeltelijk zeker een smaak ding zijn, maar de benchmark blijft voor mij toch altijd zijn eerste reeks albums en die lat ligt nu eenmaal erg hoog. Hier hoor ik niet iets in waarin van denk dat ik er over 10 jaar nog naar zal luisteren.

avatar van harm1985
3,5
Gisteren voor het eerst beluisterd in een rumoerige huiskamer terwijl ik aan het koken was. Dat schiet niet op. Nu op mijn koptelefoon komt hij beter binnen.

Do Not Disturb was denk ik een betere opener geweest, maar Big Colors werkt ook. Qua sound inderdaad in het verlengde van Ryan Adams en Prisoner, maar hoor er ook wat elementen van Cardinology en III/IV in.

Ofwel een typisch Ryan Adams album. Vrees dat dit een enorme guilty pleasure gaat worden met nummers als Power

avatar van AOVV
3,5
Wednesdays viel me wat tegen, deze nieuwe (hij zet er weer flink vaart achter nu) is toch wat sterker - consistenter vooral. Er wordt, zoals Harm hierboven zegt, teruggegrepen naar het geluid van het titelloze album en Prisoners, en dat zijn gewoon erg solide albums. de songwriting is als vanouds op niveau bij Adams, dat kan ie gewoon natuurlijk, getuige nummers als Fuck the Rain en Power.

3,5 sterren

avatar van harm1985
3,5
Nog niet aandachtig genoeg kunnen beluisteren voor een cijfer. Kwam wel al dit artikel tegen. Trial by Media (van een man die vrijgesproken is van strafbaar gesdrag, wat zeg ik, niet eens formeel is aangeklaagd): Without Remorse, There Will Be Ryan Adams Comeback Story - InsideHook

avatar van milesdavisjr
4,0
Het album zou je in een drieluik kunnen plaatsen met zijn titelloze plaat uit 2014 en Prisoner, vanuit stilistisch oogpunt zijn er onderling maar weinig verschillen tussen deze drie schijven. Hoewel het songmateriaal zich op midtempo niveau afspeelt beheerst Adams het kunstje om niet moeilijker te doen dan nodig en de songs kort en bondig te houden. Op het eerste gehoor was ik niet direct overtuigd maar langzaamaan begint het plaatje te groeien. Meanderende tracks als Manchester, Fuck the Rain, In It for the Pleasure, de galm en schreeuw in I Surrender - ademt Springsteen - vormen prima tracks. Hoewel je af en toe het gevoel bekruipt dat sommige songs een herhalingsoefening vormen; It's So Quiet, It's Loud lijkt een kopie te zijn van een ouder nummer van Adams, zit het wel weer zo vernuftig in elkaar dat de song zich al snel in hoofd nestelt. Niet alles is echter steengoed, in tegenstelling tot enkele reacties op Power vind ik het helemaal niet zo'n goede song, dat komt omdat met name omdat Adams in mijn ogen niet de inhoud en power heeft om wat ruiger uit de hoek te komen. Het titelnummer en What Am I vormen tezamen ook twee titels die wat mij betreft weinig om het lijf hebben. Desalniettemin blijft er genoeg over om van te genieten, Adams blijft een uitstekende songsmid.

avatar van De Daniël
3,5
Inderdaad helemaal in het verlengde van Ryan Adams (2014) en Prisoner (2017). En stiekem zijn dit misschien wel mijn favoriete Ryan Adams platen geworden. Ik heb natuurlijk nog steeds ook een groot zwak voor het vroege werk en de platen met The Cardinals, maar deze nieuwere albums bieden iets anders. Wat dat is? Ik denk dat ze simpelweg gewoon wat toegankelijker zijn, waardoor ik ze makkelijker opzet. Over het algemeen bevatten ze van begin tot eind pakkende, straightforward en compacte liedjes. Het consistente niveau van Ryan Adams en Prisoner wordt hier niet helemaal gehaald, maar betekent niet dat er niet genoeg moois op staat. Het is allemaal niet baanbrekend, wel verdomde lekker. En daar heb ik zo blijkt toch wel regelmatig behoefte aan, in deze al zo complexe wereld

avatar van Wickerman
Vandaag Wednesdays nog eens opgezet en ik vind Big Colors wat fijner in het gehoor liggen, zoals De Daniël ook zegt, maar vind Wednesdays toch wel de betere, de klassiekere Ryan Adams plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:59 uur

geplaatst: vandaag om 03:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.