Weezer - Van Weezer (2021)

Een fel half uurtje Weezerhardrock (!) voor de festivalweiden, met een atypische setlist regelrecht gedompeld in een Van Halen-bassin. Voor zover nodig, ze zeggen 't je tussen song 4 en 5 zelf full in the face, "So you're saying I can't do this?..." Het weze duidelijk, ook deze tweede zeldzame Weezer dit jaar (na het even goede orkestrale  'No Human' ) staat pal als een rots. Songs, catchy as hell, dragen trots het metaljasje, maar ondubbelzinnig ook het Weezerembleem. Hier geen Amenra natuurlijk, maar pakkende riffs en solo's uit de stal van Van Halen, Aerosmith, Metallica en Kiss. Zeg nu zelf, heerlijk toch?

De titel en de glam-hoes mogen dan wel flink wat eighties-metal beloven, maar in feite zijn dit gewoon tien nummers volgens beproefd Weezer-recept met misschien wat zwaardere gitaren en verder weinig verrassingen. De nummers verlopen praktisch allemaal volgens het klassieke patroon van intro – couplet 1 – refrein – couplet 2 – refrein – brug en/of solo – laatste refrein, ze duren allemaal ongeveer drie minuten zodat de plaat inklokt op een vrij minimalistische dertig minuten, en het enige wat de nummers nog een eigen identiteit geeft zijn een aantal grappige tekstflarden ("She plays for all the marbles / Her Nietzsche books are conversation starters", "I was Mick and you were Marianne", "I'm pretty good with a TV remote / When I record her favorite shows"), maar heel veel meer dan dat heeft Van Weezer mij niet te bieden. Er was een tijd dat ik alles van deze band in huis moest hebben, maar met negen platen van ze op mijn plank gaat dit niet de tiende worden. Hero en 1 more hit zal ik nog wel eens beluisteren, maar daar gaat het vermoedelijk bij blijven.