Fear Factory - Aggression Continuum (2021)

De titel track en Fuel injected suicide machine zijn inmiddels uitgebracht en daarmee is er een toon gezet hoe dit album klinkt. FF by the numbers, als deze nummers op the Industrialist of Genexus had gestaan had ik het ook geloofd.

Wat dit album bijzonder maakt is de drama die de band al jaren plaagt. Oude leden die met rechtzaken het onmogelijk maakte om dit album oorspronkelijk uit te brengen (deze lag inmiddels al een paar jaar op de plank). En meer recentelijk dat Burton C. Bell er de brui aan gaf.
Wat ik er van begreep is dat hij zijn aandeel van de naamsrechten is kwijtgeraakt omdat hij faillissement had aangevraagd (door de rechtzaken). Dino Cazares kocht alles op waardoor hij 100% de eigenaar van de naam Fear Factory is.
Bell is dus niet meer in de band maar nog wel te horen op dit album, het is z'n zwanenzang, het eind van een tijdperk. Want zeg wat je wilt over de zangkwaliteiten van de beste man (live kon hij z'n clean vocals al jaaaaren niet meer waarmaken) zijn sound is uniek. Niemand klinkt als hem en samen met Cazares zeer herkenbare gitaarstijl is FF tussen een miljoen bands makkelijk er uit te pikken.
Dat hij niet meer de stem is zal op toekomstige muziek van FF op z'n zachtst gezegd heel erg wennen zijn.

Goed, ik verwacht niet heel veel van dit album omdat na Mechanize het allemaal hetzelfde begon te klinken.
De orkestratie klinkt sindsdien ook iets te midi wat afbreuk doet aan de 'geloofwaardigheid'.
Toch zal ik dit album een kans geven omdat FF de ultieme nostalgie voor mij is en ik ze nog steeds een warm hart toedraag. Ze waren toch pioniers in de jaren 90 en is het muzikale equivalent van the Terminator, Blade Runner, Mad Max en (iets later) the Matrix. Gewoon toffe shit van vroeger haha.

Disruptor is redelijk en een typische Fear Factory-track voor de afgelopen tien jaar. Op Fuel Injected Suicide Machine kanaliseren ze ineens de energie van Demanufacture en Obsolete en komen ze met een van hun sterkste tracks sinds die tijd, wow! Messcherp riffwerk en echt prachtige melancholische refreinen. Het niveauverschil tussen de twee tracks is ontzettend groot en ik hoop dan ook de balans uitslaat naar Fuel Injected Suicide Machine voor de gehele plaat.

Ik kan deze gedachtegang prima volgen.

Ik ben erg benieuwd naar het album. Ook Burton's stemwerk voelt op Disruptor anders aan dan op Fuel Injected Suicide Machine.

Interessant detail, het lijkt er op dat het serienummer op de machine op de hoes, de datum is waarop de band was opgericht.

Dit album zou oorspronkelijk ook Monolith heten.
Inderdaad is het drama rond deze band nogal treurig, en uiteindelijk draait het allemaal om de centen. Dit zie je ook aan het feit dat zeker bij de laatste albums je in het boekje zag dat iedereen precies credits kreeg per nummer per bijdrage. Dan weet je al hoe laat het is.

Ook ik ga dit album luisteren want nostalgie. Demanufacture was voor zijn tijd enorm vernieuwend en zijn tijd ook vooruit. Na het sterke Mechanize werd het allemaal een beetje plichtmatig en schraal. We gaan het zien... Of beter gezegd: horen.

Ik heb de plaat vanmiddag beluisterd en de balans slaat helaas niet uit naar Fuel Injected Suicide Machine. Dat is toch wel met afstand het sterkste nummer van de plaat waar alle elementen naadloos in elkaar vallen. De rest van de plaat heeft veel gelijkende nummers, maar het komt niet eens in de buurt. Voor de rest is het exact wat je van een moderne Fear Factory-plaat verwacht, weinig nieuws onder de zon. Van End of Line had ik, zoals een goede Fear Factory-afsluiter betaamd, een meer melancholische en tragere afsluiter verwacht, maar dat was jammer genoeg niet het geval. Het blokje Aggression Continuum-Purity-Fuel Injected Suicide Machine vond ik het sterkste, omdat ik hier het gevoel heb dat er nog iets relatief verfrissends of in ieder geval overtuigends met de typerende Fear Factory-sound wordt gedaan.

Eerste indrukken:

Wat een opvallende plaat is dit uiteindelijk geworden binnen hun eigen oeuvre. Burton's laatste adem is zijn hardste en luidste adem ooit.

En wat een vreselijk strakke en meedogenloze plaat is dit geworden. Het meer verhalende, dynamische van de Demanufacture-periode is al jaren niet meer aanwezig, en daar heb ik inmiddels na -toegegeven- de nodige innerlijke strijd toch wel vrede mee. Laat ik eerlijk zijn, ik zelf luister niet naar Fear Factory omdat ik composities verwacht van een sterk progressieve aard. In mijn optiek is dat ook nooit iets waar Fear Factory hun handtekening onder heeft gezet, ook niet in het oudere werk.
Dit album laat zonder enige verhulling de meest gelauwerde kwaliteiten van deze band naar voren spatten. De staccato riffs, de hakkende drums en de rauwe stem van Burton zijn zelden in zo'n harmonieus blok geplaatst in de productie. En dan nog ontstaat er, ondanks de uitvergroting van deze elementen, een bepaalde bitterzoete sfeer, het idee dat er een verhaal verteld wordt met een aantrekkingskracht die ik niet kan ontkennen.

Al met al bevalt het mij wel, hoewel er op creatief vlak weinig valt te halen uit de inhoud. Ik kan mij goed voorstellen dat er luisteraars zijn die het gevoel krijgen dat ze naar een soort karikatuur van de band zitten te luisteren van de afgelopen 10 jaar. Maar ik denk eigenlijk dat dat het enige echte minpunt is. Een ander klein minpuntje is dat de hoge tonen binnen het drumwerk (hihat? ride?) bij mijn koptelefoon niet zo lekker binnen komen, maar daarvoor zou ik het op andere bronnen ook nog even moeten luisteren.

Voorlopig een 3,5.

Positief verrast!
De eerste helft van dit album heeft een erg lekkere flow en Burton klinkt alsof ie terug is in het Obsolete tijdperk van de band, waar hij IMO op z'n best klonk.
Sowieso doen wel meer elementen me denken aan die periode: Collapse doet me denken aan Messiah en Cognitive dissonance aan het nummer Obsolete van hetzelfde album.

De eerste paar luisterbeurten van dit album werd ik meegesleurd in de muziek en dat is al lang niet meer gebeurd bij een FF plaat. Leuk!
De 'rebellie' insteek van de teksten werkt aanstekelijk zoals Self bias resistor dat al jaren geleden deed.
Disruptor werkt binnen de context van een album beter dan als single en vond het lied nu een goede representatie van waar de band nu is.
Na Fuel injected suicide machine verliest het album een beetje z'n vaart maar dat lijkt ook een beetje te komen omdat vanaf hier Burton z'n stem iets minder groot lijkt te klinken.

Monolith is de vreemde eend in de bijt. De trance elementen en de poppy vibe deden me even twijfelen of ik nog wel het goede album op had staan. Met gitaar solo zelfs, dat kom je zelden tegen bij FF. Maar wel een memorabel lied. Dat kan helaas niet gezegd worden van het ietwat teleurstellende slot lied. End of Line klinkt verveeld en dat staat in groot contrast met hoe het album opende. Jammer, want juist bij FF verwacht je een bombastische en episch slot stuk.

Dat FF sinds Dino terug in de band is (Mechanize) epische filmmuziek toevoegingen meer op voorgrond heeft gezet blijft een element waar ik me niet helemaal kan vinden maar op dit album voelt het voor mij voor het eerst als een logische progressie van hun sound.

Dat Agression continuum na vijf jaar op de plank gelegen te hebben afgestoft is, en nieuwe aandacht heeft gekregen in de studio komt de FF kwaliteit ten goede. Mogen ze vaker doen, project even laten liggen en later met frisse oren er opnieuw aan werken.

4*

Tiende album en naar alle waarschijnlijkheid helaas ook de laatste met zanger Burton C. Bell. Achter de schermen heeft zich de nodige ellende afgespeeld, maar dat hoor je absoluut niet af aan de plaat. In tegendeel. Het klinkt allemaal weer heerlijk strak en Bell is prima bij stem. Midtempo tracks als Purity en Collapse mogen dan niet heel bijzonder zijn, maar daar tegenover staat een grote reeks fijne uptempo beukers, volgens beproefd recept. Het opzwepende ritme, de afgemeten gitaarriffs, de kille maar energieke productie, het futuristische sfeertje met daar overheen de verstilde, galmende stem van Bell... alle benodigde elementen zijn present. Een mooie zwanenzang voor Bell en met afstand één van de betere albums van de band.

Kijk, de inmiddels ex-zanger Burton C. Bell, die gast met z'n gekende roterende Dr. Jekyll-Mr. Hyde-stem, geeft er op deze tiende FF dan toch nog 's goed een lap op. Hun nieuwe, weliswaar al eerder opgenomen fearstory, waarmee voor hem intussen zijn finale zwanezang is ingeluid na voorbije getroubleerde nadagen bij FF, die is nu eindelijk toch gereleased. Bovendien ook nog eens zo mooi en zo brutaal mogelijk opgepoetst. Doek dus nu daarmee over al die jarenlang duivels felle FF-zang, met al die duizelingwekkend mitraillerende staccatoriffs eromheen. Nu, 't moet gezegd, samen met gitarist-medestichter Cazares en nieuwe drummer Heller tonen die mannen zich na meer dan 30 jaren industrial metal ook hier toch nog muzikaal van hun beste kant, 100% adhd, messcherp en continu agressief. 'Disruptor', 'Fuel Injected Suicide', Aggression Continuum', 'Purity', ze vallen ons op als de nieuwe koninginnestukken, de ongetemde gitaar van Cazares caprioleert er nóg dat ietsje meer. Ook het naar FF-normen softere, rockier en catchier 'Monolith', minder mechanische vocals, meer ingehouden gitaar die zelfs even gaat soleren, valt hier verrassend aangenaam in den bak. Maar goed, 't zijn misschien geen Edgecrushers, Replica's of Linchpins meer die passeren, maar 't is minstens een meer dan elegant afscheid in (de) stijl van een roemrucht pioniersduo. Naast hen de ritmesectie, lijnrecht en synths, als oceanen, samen waardig mee in de rit. Is die plaat bovendien ook weer dramatisch! Opent futuristisch als een duistere Star Wars, een vertellende Darth Father én een Robocop diep dreigend in het geweer in 'n voor de mens desolaat universum. Vintage FF! Daarnaast ook thema's als weerstand,  ongehoorzaamheid, je eigen weg volgen. Minder origineel dit allemaal als tegenwoordig ook popMarina's ermee uitpakken, maar geen band serveert het je apocalyptischer. FF heeft met een fris en harmonisch georchestreerd werkstuk hier zijn sublieme uitstraling behouden. Lagen voor uitzwaaiende Bell bepaalde lyrics beslist al dubbelzinnig in de mond -'Can all this be reality?', 'Imagine your life taken from you', ...- pas later zal blijken of FF nu echt z'n 'Monolith' is kwijtgeraakt. Uitkijken dus al naar FF's volgende rauwe sequel.