Fear Factory - Aggression Continuum (2021)

Tiende album en naar alle waarschijnlijkheid helaas ook de laatste met zanger Burton C. Bell. Achter de schermen heeft zich de nodige ellende afgespeeld, maar dat hoor je absoluut niet af aan de plaat. In tegendeel. Het klinkt allemaal weer heerlijk strak en Bell is prima bij stem. Midtempo tracks als Purity en Collapse mogen dan niet heel bijzonder zijn, maar daar tegenover staat een grote reeks fijne uptempo beukers, volgens beproefd recept. Het opzwepende ritme, de afgemeten gitaarriffs, de kille maar energieke productie, het futuristische sfeertje met daar overheen de verstilde, galmende stem van Bell... alle benodigde elementen zijn present. Een mooie zwanenzang voor Bell en met afstand één van de betere albums van de band.

Kijk, de inmiddels ex-zanger Burton C. Bell, die gast met z'n gekende roterende Dr. Jekyll-Mr. Hyde-stem, geeft er op deze tiende FF dan toch nog 's goed een lap op. Hun nieuwe, weliswaar al eerder opgenomen fearstory, waarmee voor hem intussen zijn finale zwanezang is ingeluid na voorbije getroubleerde nadagen bij FF, die is nu eindelijk toch gereleased. Bovendien ook nog eens zo mooi en zo brutaal mogelijk opgepoetst. Doek dus nu daarmee over al die jarenlang duivels felle FF-zang, met al die duizelingwekkend mitraillerende staccatoriffs eromheen. Nu, 't moet gezegd, samen met gitarist-medestichter Cazares en nieuwe drummer Heller tonen die mannen zich na meer dan 30 jaren industrial metal ook hier toch nog muzikaal van hun beste kant, 100% adhd, messcherp en continu agressief. 'Disruptor', 'Fuel Injected Suicide', Aggression Continuum', 'Purity', ze vallen ons op als de nieuwe koninginnestukken, de ongetemde gitaar van Cazares caprioleert er nóg dat ietsje meer. Ook het naar FF-normen softere, rockier en catchier 'Monolith', minder mechanische vocals, meer ingehouden gitaar die zelfs even gaat soleren, valt hier verrassend aangenaam in den bak. Maar goed, 't zijn misschien geen Edgecrushers, Replica's of Linchpins meer die passeren, maar 't is minstens een meer dan elegant afscheid in (de) stijl van een roemrucht pioniersduo. Naast hen de ritmesectie, lijnrecht en synths, als oceanen, samen waardig mee in de rit. Is die plaat bovendien ook weer dramatisch! Opent futuristisch als een duistere Star Wars, een vertellende Darth Father én een Robocop diep dreigend in het geweer in 'n voor de mens desolaat universum. Vintage FF! Daarnaast ook thema's als weerstand,  ongehoorzaamheid, je eigen weg volgen. Minder origineel dit allemaal als tegenwoordig ook popMarina's ermee uitpakken, maar geen band serveert het je apocalyptischer. FF heeft met een fris en harmonisch georchestreerd werkstuk hier zijn sublieme uitstraling behouden. Lagen voor uitzwaaiende Bell bepaalde lyrics beslist al dubbelzinnig in de mond -'Can all this be reality?', 'Imagine your life taken from you', ...- pas later zal blijken of FF nu echt z'n 'Monolith' is kwijtgeraakt. Uitkijken dus al naar FF's volgende rauwe sequel.