menu

Billie Eilish - Happier Than Ever (2021)

mijn stem
3,55 (220)
220 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Interscope

  1. Getting Older (4:04)
  2. I Didn't Change My Number (2:38)
  3. Billie Bossa Nova (3:16)
  4. My Future (3:30)
  5. Oxytocin (3:30)
  6. Goldwing (2:31)
  7. Lost Cause (3:32)
  8. Halley's Comet (3:54)
  9. Not My Responsibility (3:47)
  10. OverHeated (3:34)
  11. Everybody Dies (3:26)
  12. Your Power (4:05)
  13. NDA (3:15)
  14. Therefore I Am (2:53)
  15. Happier Than Ever (4:58)
  16. Male Fantasy (3:14)
totale tijdsduur: 56:07
zoeken in:
avatar van henrie9
4,0
Met o.a. 't vooruitgeschoven 'my future' was er al een tipje op van de sluier... Maar nu, van bij de openingsnoten weet je 't zeker. Billie maakt hier haar reis naar intimiteit, deel twee. 'Happier Than Ever', plaat met een voor een stuk ironische titel, is een uitgesproken ingetogene, gedempt loungy suddering met 'n behoorlijke vracht goed overdachte tekst. Nemen we al 'my future', 't meesterlijkste staaltje jazzy-nachthitscoren. Echte melancholische  luisterplaat in z'n geheel van Billie die echt nog heel wat te zeggen heeft en het je net zo roerend en zacht toezingt. Minder nachtmerrie, maar niettemin, 'Getting Older', 'n adolescente, 19 jaar, volwassen en tegelijk keiberoemd geworden. Ook zij heeft haar jonge leven te dragen, liefde en relaties, met extra-druk, nieuwe worstelingen, de industrie, de camera's, de (social) media.  Bepaald veel rozengeur ontwaart ze nog niet, eerder nog 'n pak tristesse, die verpakt ze bijvoorbeeld in 'Overheated', 'Everybody Dies', 'Your Power' of  'Not My Responsibility', song met 't kosmisch Tindersticksparlando. Maar zelfs in 'Everybody Dies' klinkt ze al weer hoopvol, ondersteunerd, en 'Not My Responsibility' is tegelijk haar opgestoken middelvinger.
Muzikaal is 't een geslaagd harmonische spreidstand, nu eens 't zachtere, 't zelfs akoestische instrumentarium passend bij de rust, de jazz, de bossa nova, dat dan weer tegenover de synths voor de house, de dance en de discobeats. De weg naar bestudeerde stadionkrakers weet ze evenwel, samen met broer Finneas, gelukkig weer over te slaan en de vraag is retorisch of 't gros van de fanbase zich dit ook maar iets zal betreuren. De plaat bevat hoe dan ook voldoende eigen wegen naar de heilige charts, met inclusief daarvoor die behoorlijk ontvlambare stuff als 'NDA', 'Oxitocin' en 'Therefore I Am'. 'GOLDWING' zette je nog even op 't verkeerde been, maar ook na het oorstrelend ingezet elfenkoortje beland je nog 'n keertje op de dansvloer.
De titelsong achteraan opent als zwoele oorlogsklassieker die dan fraai muteert in declamerende 'Muse-bombast' en een Billie die therapeutisch haar longen uitschreeuwt.
Last-minute akoestische afsluiter, de ballade 'Male Fantasy', post-scriptumreflectie over 'n voorbije overheersende relatie, weet haar prachtige plaat toch niet in somberte of boosheid af te ronden, "I know I should, but I could never hate you..."
Billie Eilish heeft met haar toch verblijdende tweede risico's genomen. Als jonge singer-songwriter weet ze nu al, zonder naïviteit, hoe haar lijnen uit te zetten. Z' is intussen een grote performer geworden, even interessant als op haar eersteling. Met meer durf en meer subtiliteit heeft ze beslist méér inhoud gekregen en méér klasse. Word je voor minder 'Happier Than Ever'...

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Billie Eilish - Happier Than Ever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Billie Eilish - Happier Than Ever
Billie Eilish is pas 19 jaar oud, maar levert ook met Happier Than Ever weer een bijzonder eigenzinnig popalbum af, dat haar zo karakteristieke eigen geluid naar een nog wat hoger plan tilt

Wat doe je nadat je op je 17e een baanbrekend en wereldwijd bejubeld popalbum hebt gemaakt? Billie Eilish maakt er op haar 19e gewoon nog een en doet op dit album bovendien alles nog net wat beter. Happier Than Ever ligt in het verlengde van haar debuutalbum, maar meer van hetzelfde is het niet. De Amerikaanse muzikante vertrouwt op de sterke wapens van haar debuut, maar graaft dit keer dieper. In muzikaal opzicht is het nieuwe album van Billie Eilish consistenter en interessanter en ook met haar zang heeft de jonge Amerikaanse flinke stappen gezet. Het wederom met haar broer Finneas gemaakt Happier Than Ever overtreft al snel het debuutalbum en dat is razendknap.

Het is niet veel muzikanten gegeven om op hun 17e een memorabel album af te leveren, maar Billie Eilish (O'Connell) deed het twee jaar geleden met het uitstekende When We All Fall Asleep, Where Do We Go?, waarop de Amerikaanse muzikante een bijzonder eigen geluid liet horen. Het is een album waar ik twee jaar geleden met bijzonder lage verwachtingen aan begon, maar uiteindelijk kon ik alleen maar concluderen dat Billie Eilish een fantastische popplaat had gemaakt en zichzelf bovendien op de kaart had gezet als eigenzinnig talent.

Ik begon daarom met hoge verwachtingen aan haar tweede album Happier Than Ever, dat deze week is verschenen. Door het succes van het debuut van Billie Eilish stonden de topproducers vast in de rij voor de productie van het tweede album, maar de Amerikaanse muzikante heeft ook haar tweede album gemaakt met haar broer Finneas. Happier Than Ever werd opgenomen in de kelder van zijn huis in Los Angeles in een periode waarin covid-19 de Verenigde Staten lam legde.

Billie Eilish is nog altijd pas 19 jaar oud, maar heeft met Happier Than Ever wederom een uitstekend album afgeleverd. Het is een album dat het moet doen zonder de sensationele verrassing van het debuutalbum, maar het ontbreken van deze verrassing wordt ruimschoots gecompenseerd door de muzikale en vocale verrichtingen van de jonge Amerikaanse muzikante.

Happier Than Ever ligt duidelijk in het verlengde van When We All Fall Asleep, Where Do We Go?, maar laat ook groei horen. Liefhebbers van het zo karakteristieke Billie Eilish geluid worden niet teleurgesteld. Ook het tweede album van Billie Eilish laat meestal een wat donker geluid horen dat wordt gedomineerd door bijzondere beats diepe bassen en ijle synths. Het is een geluid dat zich absoluut heeft laten beïnvloeden door de triphop uit de jaren 90, maar ook invloeden uit de R&B en de pop hebben hun weg gevonden naar Happier Than Ever.

Vergeleken met het debuut van Billie Eilish is haar tweede album wel wat meer ingetogen of subtieler. Veel songs klinken loom en intiem en vangen daarmee de sfeer van de Amerikaanse lockdown in Los Angeles. Waar When We All Fall Asleep, Where Do We Go? hier en daar wel erg van de hak op de tak sprong, klinkt Happier Than Ever een stuk consistenter, zonder dat de muziek van Billie Eilish heeft ingeboet aan frisheid en avontuur.

Ik vind het nieuwe album in muzikaal opzicht interessanter dan zijn voorganger en ook in vocaal opzicht heeft de muzikante uit Los Angeles stappen gezet. Ook op Happier Than Ever grijpt Billie Eilish vaak naar de zo kenmerkende fluisterzang van haar debuut, maar ze zingt ook met meer vertrouwen en een stuk beter dan op haar debuut, waardoor de twijfel over haar vocale capaciteiten achterwege kan blijven.

Dat vertrouwen komt ook terug in de teksten, die hier en daar zeer persoonlijk zijn en een meer volwassen kijk op het leven laten zien. De naam van Finneas is pas één keer genoemd, maar met zijn productie van het album levert hij wederom een topprestatie af. Happier Than Ever klinkt fantastisch en heeft van de eerste tot de laatste noot een eigen smoel. Muziekliefhebbers die niets met pop hebben zullen er niet veel aan vinden, maar muziekliefhebbers met een zwak voor goed gemaakte pop kunnen met geen mogelijkheid om het tweede album van Billie Eilish heen. Wat een talent. Erwin Zijleman

avatar van AOVV
4,0
Toch wel een erg fijne én sterke plaat van Billie Eilish, met niet geringe medewerking van haar broer Finneas, uiteraard. Op productioneel vlak was het debuut al goed in orde, hier worden nog flink wat stapjes in de goeie richting gezet. De plaat neemt bijna een uur in beslag, maar biedt een hele waaier aan genres en stijlen die Billie moeiteloos naar haar hand zet, en wat misschien nog knapper is: als geheel houdt Happier Than Ever moeiteloos stand.

Getting Older is meteen een opener die de toon zet, en het vleugje ironie van de albumtitel in de verf zet. Billie mag dan naar verluidt blijer dan ooit zijn, uit haar ogen op de albumcover is vooral een soort tergende ennui op te maken. Wat dan weer in schril contrast staat met de nostalgische melancholie van de titelsong. Al voelt die ook wel weer unheimisch aan, tot ie bloedmooi openbarst.

Waar ik bij het debuut van het ingetogen karakter de achillespees maakte, maakt dat hier net deel uit van de kracht. De liedjes zijn beter, komen straffer en oprechter over, het zit beter in elkaar. I Didn't Change My Number begint demonisch, Ocytocin en NDA zijn twee dansvloerknallers op zijn Billie's en Your Power is een onthutsend relaas over een toxische relatie; een sterke tekst die een universeel karakter heeft.

Daarmee is de koek nog lang niet op. Mijn twee persoonlijke favorieten zijn het heerlijk warm klinkende, maar verraderlijke Billie Bossa Nova, en het dromerige Halley's Comet, dat hint naar Frans chanson en vooral een mijmerende Billie Eilish laat horen. Tekstueel heeft deze plaat meer dan genoeg te bieden, met als rode draad misschien wel de complexiteit in gevoelens, ervaringen, verwachtingen van een onzekere millennial aan wiens mouw iedereen trekt, maar die toch vooral zichzelf wil zijn en haar eigen leven wil leiden. De ontluiking van een jongvolwassene kan een verwoestende kracht, maar evengoed schoonheid met zich meebrengen. Billie Eilish heeft beide zeker in zich.

4 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 22:48 uur

geplaatst: vandaag om 22:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.