Billie Eilish - Happier Than Ever (2021)

Dua Lipa lukt het prima anders, om een voorbeeld te geven. Bij haar zou ik de vergelijking met Madonna beter begrijpen. Genoeg artiesten die nog volop radiohits scoren. Billie is niet echt dat soort artiest, Madonna was dat wel.

Ik vraag mij af of je het hele stuk wel hebt gelezen?

Haar opkomst vergeleek ik meer met die van Lady Gaga (waarvan niemand kan ontkennen dat ze kan zingen en ook haar achterban weet te boeien op een andere, maar wel vergelijkbare manier als BE nu)

En met Kate Bush, omdat die ook op 18 jarige leeftijd als een soortgelijke komeet omhoog schoot en haar talent veelvuldig en langdurig heeft bewezen.

Ik vergeleek de manier eerder met hoe lady Gaga een aantal jaren geleden werd gezien als de nieuwe Madonna. Nogmaals ik heb persoonlijk niet zoveel met laatstgenoemde, maar de manier waarop jij haar hier weg zet doet geen recht aan haar muzikale loopbaan.
Zij heeft zich muzikaal meerdere keren op een baanbrekende manier vernieuwd en heeft de wereld echt niet enkel voorzien van onbenullige popdeuntjes maar was vele jaren ( vanaf 87 - tot ver in de jaren 90) State of the Art, met producers als William Orbit (Frozen) en Mirwais (Music) heeft ze wel muzikale trends neergezet.

Dus het was meer een vergelijking van hoe iemand op komt in de muziekwereld en niet inhoudelijk.
En dan kun je niet ontkennen dat de de opkomst van Billie Eilish overeenkomsten vertoond met meerdere jonge kometen (Justin Bieber, Eminem, Lady Gaga en ja weliswaar lang geleden maar ook met Madonna, in de tijd van Like a Prayer was ze mega groot)

Inhoudelijk zie ik wel dat BE shopt bij Lana del Ray, die de laatste 10 jaar wel bewezen heeft over een buitengewoon talent te beschikken. Haar voorlaatste album Fucking Norman Rockwell werd door de internationale - kritische- muziek pers gezien als een van de - zoniet het- belangrijkste album van 2020.

Ja, maar ik reageerde op Gretz, niet op jou.

Verder zette ik Madonna niet weg, ik omschreef simpelweg hoe ze opkwam want daar reageerde ik op. Ik vind dat Billie nu lukraak wordt vergeleken qua opkomst met wat andere namen, ondanks dat de aanknopingspunten niet heel sterk zijn. Bieber was ook jong maar werd in no-time tot een tieneridool gemaakt door de platenmaatschappij op een heel andere manier. Eminem komt op mij vrij willekeurig over. Is je punt simpelweg dat Billie vrij snel is opgekomen?

Volgens mij is haar imago één grote marketingstruc, op geraffineerde wijze uitgesponnen. Van zogenaamd schuchter emo muurbloempje naar wulpse, blonde dame. Net zoals Britney die destijds werd verkocht als maagdelijk meisje, maar die eigenlijk helemaal niet zo puur was als als dat ze wilden doen voorkomen.

Niet schuchter emo....wulps (haha), maar zelfmarketing, hier een korte analyse:
https://bettermarketing.pub/how-billie-eilish-dominates-the-world-92a17b5ca0c9

op eigen kracht...

Oxytocin is mijn nieuwe favoriete Billie Eilish nummer. Denk ik.

Gelukkig laten haar management en label Billie en Finneas gewoon hun eigen ding doen. Ze nemen notabene alles zelf op, zonder bemoeienis van producers en co-schrijvers. En Billie heeft zelf meestal de regie in handen van haar eigen videoclips.

Ja, dat klinkt wel heel uitgedacht. Een meisje dat opgroeit tot een vrouw, dat gebeurt nooit in het echte leven.

Fijn dat ze zich zo onafhankelijk opstelt, maar daarom kan haar imago nog wel uitgedacht zijn.

Eerder uitvergroot. Ik denk dat Billie al een doelgroep aansprak en dat ze dat nu finetunen/versterken. Bij Britney Spears - ik zag de vergelijking hierboven - heb ik meer het gevoel dat andere mensen haar zo maakten om een doelgroep aan te spreken. Een vergelijking met Lady Gaga - zag ik ook al ergens - lijkt mij meer op z’n plaats.

On topic: ik was onlangs erg verrast toen ik haar hoorde zingen op de radio. Haar vorige album vond ik heel sterk, maar het was niet zozeer haar zangtalent dat mij bij is gebleven. Ik ben erg benieuwd naar dit album.

Your Power is een evergreen, bloed- en bloedjemooi.

Edit: wow, bij die overgang van NDA naar therefore i am mag je de bezem nemen en me bij elkaar vegen - wat een heerlijkheid

Dan heeft ze zeker ook zelf die metersgrote poster opgehangen in het bushokje tegenover de Ikea (Utrecht). Als je de zaak verlaat, kan je die poster bijna niet missen. Creating exposure is de term ervoor, met het oog op de doelgroep?

Eerlijk gezegd moet ik nog een rustig moment vinden/maken om het hele album te beluisteren, maar de naïviteit die sommigen hier aan de dag leggen is echt wel verbluffend. Voor een platenmaatschappij is een veelbelovend jonge artieste echt wel een asset en iedereen met een beetje verstand van beleggen weet dat je je assets echt moet bewaken.
Zo is het bijvoorbeeld ook de vraag in hoeverre Adele, het grootste asset van XL, zich helemaal alleen zo heeft kunnen ontwikkelen (van schuchter schoolmeisje, 19, tot diva van Castafioraanse proporties) zonder 'hulp'.

Welke grote artiest heeft zich dan wel zonder hulp van een maatschappij tot mondiale proporties kunnen ontwikkelen. En de eigen authenticiteit daarbij volledig bewaren. Ik kan er zo geen bedenken. Vind Billie dan wel een heel eind in de buurt komen.

1. Verdiep je eens in de marketingstrategie van Billie E, die is hier en daar uit de doeken wordt gedaan en ten voorbeeld gesteld.
2. Probeer onbevooroordeeld naar de productie Happier… te luisteren ook al is het niet direct je eigen muzikale voorkeur.
3. Om iedere artiest (zelfs vrouwen en meisjes) als ‘asset’ te behandelen, die tijd is nu wel voorbij tenzij de middelmatigen en onnozelen.

Joe Bonamassa schiet mij te binnen met zijn eigen platenmaatschappij J&R Adventures.
Vrijwel al zijn solo albums komen op de hoogste plaats binnen op de blues lijsten.
Over de mondiale proporties van Joe kun je uiteraard weer mooi ouwehoeren.
Maar als je voor uitverkochte zalen als de Albert Hall en het Beacon Theatre staat, dan doe je het best netjes.

Tja, het overkomt je wel vaker bij mijn posts dat je op je moraalridder-paard klimt, een aantal aannames doet en allerlei statements flatuleert; daarom:

3. leef je echt wel in deze tijd of in de hoofse tijd? Voor menige voetbalclub, film- en of platenmaatschappij is het de normaalste zaak van de wereld een speler (Messi, Ronaldo, De Jong), acteur (Scarlett Johansson) of artiest (Lady Gaga, Billie Eilish) als een 'asset' - een persoon met een zekere waarde te beschouwen (die ook als zodanig op een balans staat, zie bijv het jaarverslag van Ajax, hoe vreemd dat ook mag lijken) - en voor wie bijv ook verzekeringsmaatregelen worden genomen - of ontgaan die berichten jou?

2. Dat kan ik goed zelf en daar heb ik meneer pastoor niet bij nodig

1. Verwijzen naar een uitermate grof generaliserende praatmans, onder de toevoeging dat ik me daarin moet 'verdiepen', FTW?

Uit 2004/05 - de tijd dat social media nog werd aangeduid met social software die grotendeels aangeslingerd zou worden door de zgn UGC (user generated content) - heb ik hier nog een aantal presentaties - destijds door mij gegeven op meerdere edities van hetTelecom-platform in Den Haag - over de toepassingsmogelijkheden die een pull-strategie zou geven (vs een push strategie) in het gremium mediapartijen en telecompartijen (en isp's). In dat beoogde verstandshuwelijk speelde media-content een essentiële rol. De markt was er echter toen nog niet rijp voor.

Billie Eilish wordt trouwens geprezen om haar 'brand identity' en dat is een van de mooiste paradoxen van de laatste 10 jaar: lang en intensief zijn marketeers bezig om een "brand" een "identity" te geven en vervolgens moeten mensen - die van nature al een eigen "identity" hebben - zich als een "brand" gaan gedragen. Kom, ik maak nog een cappuccino
Denk dat e.e.a. zo wel weggepoetst zal worden.

Met o.a. 't vooruitgeschoven 'my future' was er al een tipje op van de sluier... Maar nu, van bij de openingsnoten weet je 't zeker. Billie maakt hier haar reis naar intimiteit, deel twee. 'Happier Than Ever', plaat met een voor een stuk ironische titel, is een uitgesproken ingetogene, gedempt loungy suddering met 'n behoorlijke vracht goed overdachte tekst. Nemen we al 'my future', 't meesterlijkste staaltje jazzy-nachthitscoren. Echte melancholische  luisterplaat in z'n geheel van Billie die echt nog heel wat te zeggen heeft en het je net zo roerend en zacht toezingt. Minder nachtmerrie, maar niettemin, 'Getting Older', 'n adolescente, 19 jaar, volwassen en tegelijk keiberoemd geworden. Ook zij heeft haar jonge leven te dragen, liefde en relaties, met extra-druk, nieuwe worstelingen, de industrie, de camera's, de (social) media.  Bepaald veel rozengeur ontwaart ze nog niet, eerder nog 'n pak tristesse, die verpakt ze bijvoorbeeld in 'Overheated', 'Everybody Dies', 'Your Power' of  'Not My Responsibility', song met 't kosmisch Tindersticksparlando. Maar zelfs in 'Everybody Dies' klinkt ze al weer hoopvol, ondersteunerd, en 'Not My Responsibility' is tegelijk haar opgestoken middelvinger.
Muzikaal is 't een geslaagd harmonische spreidstand, nu eens 't zachtere, 't zelfs akoestische instrumentarium passend bij de rust, de jazz, de bossa nova, dat dan weer tegenover de synths voor de house, de dance en de discobeats. De weg naar bestudeerde stadionkrakers weet ze evenwel, samen met broer Finneas, gelukkig weer over te slaan en de vraag is retorisch of 't gros van de fanbase zich dit ook maar iets zal betreuren. De plaat bevat hoe dan ook voldoende eigen wegen naar de heilige charts, met inclusief daarvoor die behoorlijk ontvlambare stuff als 'NDA', 'Oxitocin' en 'Therefore I Am'. 'GOLDWING' zette je nog even op 't verkeerde been, maar ook na het oorstrelend ingezet elfenkoortje beland je nog 'n keertje op de dansvloer.
De titelsong achteraan opent als zwoele oorlogsklassieker die dan fraai muteert in declamerende 'Muse-bombast' en een Billie die therapeutisch haar longen uitschreeuwt.
Last-minute akoestische afsluiter, de ballade 'Male Fantasy', post-scriptumreflectie over 'n voorbije overheersende relatie, weet haar prachtige plaat toch niet in somberte of boosheid af te ronden, "I know I should, but I could never hate you..."
Billie Eilish heeft met haar toch verblijdende tweede risico's genomen. Als jonge singer-songwriter weet ze nu al, zonder naïviteit, hoe haar lijnen uit te zetten. Z' is intussen een grote performer geworden, even interessant als op haar eersteling. Met meer durf en meer subtiliteit heeft ze beslist méér inhoud gekregen en méér klasse. Word je voor minder 'Happier Than Ever'...

9 van de 10 berichten hier gaan niet over haar muziek. Ze maakt schijnbaar nogal veel los.
Ik vraag me af; zijn er nog meer mensen die luisteren naar de plaat (zoals je zoveel wel eens probeert door lijstjes) zonder ook maar iets te weten over haar, en daar ook geen behoefte aan voelen?

Ik vraag me ook af of dat imago gedoe een zegen of een vloek is.

Heb het album net gehoord op YouTube en ik begrijp goed waarom Billie Eilish zo'n grote -veelal jonge-groep volgers heeft, op zich zet zij een een modern muzikaal product neer met een duidelijke eigen signatuur.

Maar persoonlijk wordt ik er niet warm of koud van...

Veel nummers beginnen met een slow gezongen - vaak monotoon- intro waar later mooie muzikale arrangementen aan toegevoegd worden. Maar het beklijft bij mij dan niet.
De nummers die voorzien zijn van moderne sequences en synthesizer arrangementen vind ik vaak spannender, ook omdat ze daar voluit zingt een het zeurderige achterwege laat.

Ik ben bang dat ik het snel saai zal vinden na drie keer draaien.
Henrie9 hier boven is laaiend enthousiast en hoort er dingen in die ik er zeker niet in hoor (Muse Bombast, in het tweede eel van de titel track, maar daar is echt wel meer voor nodig...)

Het viel mij wel op dat Billie met haar nieuwe look het jongere zusje van Lady Gaga lijkt (kijk voor de vergelijking naar de nieuwe trailer The House of Gucci van Ridley Scott, met een geweldige soundtrack van heart of glass)

Ik zal het album later nog een keer luisteren, maar het heeft op mij niet de impact die veel andere zangeressen als Lana Del Rey, Marina (voorheen met The Diamonds, Dido, Birdy, Martha Wainwright of Amy McDonald wel hebben. Ieder ook met een volstrekt eigen stijl....

Nou Minneapolis, je wordt op je wenken bediend > over de muziek

Ja ik. Ik hoorde 2 nummers van haar vorige plaat en ben die toen gaan luisteren. Vond 'm gelijk goed en knap gemaakt. Ik wist alleen dat ze jong was en met haar broer de songs schreef en opnam. En dat Jack White het in haar zag zitten, hij heeft ook een prima live plaat met ze opgenomen in zijn studio in Nashville.

Die hele hype/imago/roddel- en achterklap boeit me niet. Ik verbaas me wel hoeveel irritatie tot haat over zo'n inmiddels jonge vrouw van 19 wordt uitgestort. Je ziet het op den duur weer mis gaan: het lijkt mij dus duidelijk een vloek. De roddelpers en iedereen die daaraan mee doet zullen (en willen) het nooit leren helaas.

Ik hoorde op het debuut al dat Billie Eilish (en Finneas) bakken met potentie hadden. Op WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? stonden al een aantal parels, maar het algehele moderne trap-gerelateerde geluid is iets waar ik niet zo veel mee kan. Everything I Wanted vind ik een bloedmooi nummer en ook My Future en Your Power (er waren meer previewsingles, maar deze heb ik gehoord) raakten de juiste snaren, dus de voortekenen van de nieuwe plaat waren goed voor mij.

Tijdens de eerste luisterbeurten sprak deze plaat me dan ook meer aan dan zijn voorganger. Het valt vooral op dat de productie minder ''modern'' is, maar vooral heel subtiel is. Echte ''hits'' hoor je niet veel op dit album en Happier Than Ever is een album dat als geheel het sterkste uit de verf komt. De overgang van My Future naar Oxytocin bijvoorbeeld, poeh, dat is genieten. Van de soulvolle jazzy kant naar een elektronische ''banger'' waarin op productioneel en vocaal vlak enorme souplesse wordt getoond. Deze plaat streeft niet naar toegankelijkheid, met combinaties van jazz, (neo)-soul, R&B, electronic, folk en zelfs nog wat rock in de climax van de titeltrack. Af en toe komt de Billie van het debuut nog om de hoek kijken (bijvoorbeeld op Therefore I Am) en dat voelt als een vreemde eend in de bijt voor de algehele flow van het album.

Billie maakt indruk met haar vocalen op deze plaat. Het lijkt allemaal heel beperkt omdat ze zelden echt uithaalt, maar schijn bedriegt. Er is een reden waarom veel vocale ''powerhouses'' bij zangcompetities de fluisterstille nummers vaak niet aanpakken: het is krankzinnig moeilijk. Iedere kleine oneffenheid hoor je dan ongemakkelijk goed. Billie zingt alsof haar vocalen onder een microscoop liggen. Zoveel detail en gevoel, met opvallend veel jazzy lijnen. Ze is momenteel misschien wel een van de beste zangeressen binnen de moderne popwereld en ze grijpt je hier in ieder geval constant bij de strot.

Iemand een idee waarom de LP overal zo ongelooflijk duur is?

omdat het Billie Eilish is en ze er vet aan willen verdienen...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Billie Eilish - Happier Than Ever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Billie Eilish - Happier Than Ever
Billie Eilish is pas 19 jaar oud, maar levert ook met Happier Than Ever weer een bijzonder eigenzinnig popalbum af, dat haar zo karakteristieke eigen geluid naar een nog wat hoger plan tilt

Wat doe je nadat je op je 17e een baanbrekend en wereldwijd bejubeld popalbum hebt gemaakt? Billie Eilish maakt er op haar 19e gewoon nog een en doet op dit album bovendien alles nog net wat beter. Happier Than Ever ligt in het verlengde van haar debuutalbum, maar meer van hetzelfde is het niet. De Amerikaanse muzikante vertrouwt op de sterke wapens van haar debuut, maar graaft dit keer dieper. In muzikaal opzicht is het nieuwe album van Billie Eilish consistenter en interessanter en ook met haar zang heeft de jonge Amerikaanse flinke stappen gezet. Het wederom met haar broer Finneas gemaakt Happier Than Ever overtreft al snel het debuutalbum en dat is razendknap.

Het is niet veel muzikanten gegeven om op hun 17e een memorabel album af te leveren, maar Billie Eilish (O'Connell) deed het twee jaar geleden met het uitstekende When We All Fall Asleep, Where Do We Go?, waarop de Amerikaanse muzikante een bijzonder eigen geluid liet horen. Het is een album waar ik twee jaar geleden met bijzonder lage verwachtingen aan begon, maar uiteindelijk kon ik alleen maar concluderen dat Billie Eilish een fantastische popplaat had gemaakt en zichzelf bovendien op de kaart had gezet als eigenzinnig talent.

Ik begon daarom met hoge verwachtingen aan haar tweede album Happier Than Ever, dat deze week is verschenen. Door het succes van het debuut van Billie Eilish stonden de topproducers vast in de rij voor de productie van het tweede album, maar de Amerikaanse muzikante heeft ook haar tweede album gemaakt met haar broer Finneas. Happier Than Ever werd opgenomen in de kelder van zijn huis in Los Angeles in een periode waarin covid-19 de Verenigde Staten lam legde.

Billie Eilish is nog altijd pas 19 jaar oud, maar heeft met Happier Than Ever wederom een uitstekend album afgeleverd. Het is een album dat het moet doen zonder de sensationele verrassing van het debuutalbum, maar het ontbreken van deze verrassing wordt ruimschoots gecompenseerd door de muzikale en vocale verrichtingen van de jonge Amerikaanse muzikante.

Happier Than Ever ligt duidelijk in het verlengde van When We All Fall Asleep, Where Do We Go?, maar laat ook groei horen. Liefhebbers van het zo karakteristieke Billie Eilish geluid worden niet teleurgesteld. Ook het tweede album van Billie Eilish laat meestal een wat donker geluid horen dat wordt gedomineerd door bijzondere beats diepe bassen en ijle synths. Het is een geluid dat zich absoluut heeft laten beïnvloeden door de triphop uit de jaren 90, maar ook invloeden uit de R&B en de pop hebben hun weg gevonden naar Happier Than Ever.

Vergeleken met het debuut van Billie Eilish is haar tweede album wel wat meer ingetogen of subtieler. Veel songs klinken loom en intiem en vangen daarmee de sfeer van de Amerikaanse lockdown in Los Angeles. Waar When We All Fall Asleep, Where Do We Go? hier en daar wel erg van de hak op de tak sprong, klinkt Happier Than Ever een stuk consistenter, zonder dat de muziek van Billie Eilish heeft ingeboet aan frisheid en avontuur.

Ik vind het nieuwe album in muzikaal opzicht interessanter dan zijn voorganger en ook in vocaal opzicht heeft de muzikante uit Los Angeles stappen gezet. Ook op Happier Than Ever grijpt Billie Eilish vaak naar de zo kenmerkende fluisterzang van haar debuut, maar ze zingt ook met meer vertrouwen en een stuk beter dan op haar debuut, waardoor de twijfel over haar vocale capaciteiten achterwege kan blijven.

Dat vertrouwen komt ook terug in de teksten, die hier en daar zeer persoonlijk zijn en een meer volwassen kijk op het leven laten zien. De naam van Finneas is pas één keer genoemd, maar met zijn productie van het album levert hij wederom een topprestatie af. Happier Than Ever klinkt fantastisch en heeft van de eerste tot de laatste noot een eigen smoel. Muziekliefhebbers die niets met pop hebben zullen er niet veel aan vinden, maar muziekliefhebbers met een zwak voor goed gemaakte pop kunnen met geen mogelijkheid om het tweede album van Billie Eilish heen. Wat een talent. Erwin Zijleman

Goede recensie, tot aan deze zin. Flauwekul natuurlijk.

mag je ook sterren geven voor de prijs??????

die zin is zeker flauwekul.... over smaak valt niet te twisten.

En zoveel mensen zoveel smaken...... het is goed gemaakt, dat zeker, maar niet mijn smaak.

absoluut niet mijn interesse maar ik lijk toch zeker te zijn dat dit het 3e album is en niet de opvolger van een debuut

Poe... Wat hier van te vinden? Een paar gedachten tot nu toe.

De plaat vind ik goed en dapper, al is ie denk ik niet briljant (de tijd zal dat uitwijzen, het moet nog groeien). De mompelzang van Billie is bij momenten nog altijd prettig, maar geregeld ook wat monotoon en soms zelfs ergerlijk. Qua zanglijnen lijkt ze soms in herhaling te vallen.

Muzikaal is er gelukkig meer ontwikkeling. Ik hoor meer invloeden van bijvoorbeeld Massive attack en The XX erin. Oxytocin en Overheated zijn tot nu toe de favorieten. Ik zou wellicht een paar wat minder slome/langzame tracks en iets meer pit wel fijn hebben gevonden, maar daar lijkt weloverwogen niet voor gekozen te zijn. Dat is natuurlijk te waarderen maar hier schuilt voor mij ook het tweede punt, het is me af en toe wat te zelfbewust en te weinig speels/spontaan.

Thematisch komen twee zaken terug die mij zo snel opvallen (er is vast nog meer, maar ik heb de plaat pas een paar keer gedraaid). Een is redelijk klassiek, een liefde die over is (in vele facetten, van zelfbeklag naar zelfreflectie, naar afgeven op de ex, etc.). Het tweede is over het volwassen worden als dé uitverkoren sensatie in het internettijdperk. Als held/schurk/nepper in een wereld waarin iedereen je kent, waar alles wat je doet door iedereen wordt gewikt en gewogen en waar de verwachtingen enorm zijn. Door die thematiek moet ik hier ook vooral denken aan In utero/'routine' van Nirvana en Meeting people is easy van Radiohead. Ook twee acts met de druk van de popwereld op hun schouders, die het (net als Eilish volgens mij) lang niet altijd fijn vonden om die last te moeten dragen.

Het is natuurlijk niet erg dat ze hierover zingt, het is natuurlijk ook daadwerkelijk waar zij mee te maken heeft. Maar ze spreekt de luisteraars (wij dus) ook bewust aan. Als luisteraar en meninggever op het web draag ik ook my responsibility voor dit gevoel bij Eilish. En dus ook deels voor het muzikale resultaat wat we ervoor terug krijgen. En dat hyperzelfbewuste maakt de plaat voor mij op momenten ook ongemakkelijk om naar te luisteren.

Kunst die over zichzelf schrijft en zingt heeft natuurlijk een groot risico om gekunsteld over te komen, om te vervallen in zelfmedelijden of bewust schoppen tegen de verwachtingen. Die val weet ook Billie Eilish naar mijn mening niet helemaal te vermijden, als het überhaupt mogelijk is. Al zingt ze dat dat niet haar responsibility is, volgens mij meent ze het niet helemaal, ze is er veel mee bezig lijkt het. De albumhoes met het treurige popprinsesimago wijst daar ook op. Ik vermoed ook dat dat de reden is dat Billie dus vooral geen 'hit' wilde herhalen. Maar ook door het spel te doorzien en dit aan te kaarten werkt ze uiteindelijk mee aan het vervolg en het je druk maken de verwachtingen. Dus tja...

Hoe dan ook, in deze internettijd komen en gaan hypes vaak nog sneller dan vroeger. Gedoodverfde wereldsterren blijken het vaak nog geen drie albums vol te houden (Mika, Stromae, Skrillex om er maar wat te noemen). Hopelijk bezwijkt Eilish tot die tijd niet onder alle verwachtingen. Ik hoop zelf dat als de hype over een tijdje wat is gaan liggen dat we dan alsnog de spontanere Billie Eilish te zien krijgen. Een die wat minder gebukt gaat onder de druk en verwachtingen en die de lol terugkrijgt in het vak. Volgens mij kunnen we dan een nog veel betere muzikante verwachten, de echte top van haar kunnen is wellicht nog niet bereikt nu.