Amenra - De Doorn (2021)

Een vuurritueel, Gent 2019, over verlieservaring, loslaten en verwerking, brandend kunstwerk, verlaat die duisternis, ga naar het licht! De introspectieve soundtrack, 't ingezongen kader eromheen kwam uit de nieuwe, aangrijpende De Doorn-score, schitterende postmetal van Amenra. De doorn, universeel symbool van afschermen van dreiging, pijn en zelfbescherming of tot bloedens toe verwond worden. Op de hoes symbolisch de 6 Amenra-medewerkers, ondanks doornranken met elkaar verenigd. Ook nog voorafgaand aan de release, in Menen en Diksmuide, gelijkaardige Amenra- performances met 'De Doorn'-nummers.
De score die paste voor Gent: het verbijsterende 'De Evenmens'. Weidse geluidsmuren vol trage, bezwerende plechtstatigheid, daarbinnen poëzielijnen van ontroerende schoonheid. Gezongen, geschreeuwd, perfect in interactie met elkaar gebracht door frontman Colin en, verrassend, Caro Tanghe van Oathbreaker. Ook nog 'Ogentroost', opener nu van de plaat, uit nachtnevels opkomende dreigende drones, verdwijnend in een Carmina Burana op z'n Amenra's, eerste van meerdere tien minuten overschrijdende klankborden vol ontzettende broeierigheid. Het intense 'Het Gloren' dan, rond voordracht in doodse stilte, angstscreams, getormenteerd, met krachtige grooves. Amenra, het zijn meesters in het creëren van atmosferisch evenwicht tussen sludge en doom, tussen luid en stiller. Binnen de klanktapijten laten ze aan jou de ruimte voor de invulling van betekenissen.
Pas binnen zijn ze bij 't nieuwe Relapse-label, debuteert het vermetele Amenra al direct in 't Vlaams! De switch werkt bevrijdender dan ooit. De teksten zijn verbazingwekkend sterk, al gaan ze bij de screams wel wat verloren. Colin legde er zich samen met Peter Verhelst, schrijver, op toe, met in het achterhoofd de inspirerende lyrics uit de kleinkunst.
De finale. Er gleden bij Amenra ook muzikale reflecties overheen Flanders Fields. Het fenomenale 'Voor Immer' zwerft als op een zompige, zotte morgen (de Vanuytsel-sound is niet veraf) over verwoest, door bommenkraters verslagen oorlogslandschap. Een sacraal in verzen gedebiteerd postmetalrequiem, als in één slepend optrekkende dronebeweging, dat finaal met messcherpe riffs en screams openbarst in oorverdovende flitsen van herinnering, dààr was de bloedige gruwel, het immens onmenselijk inferno. Na die catharsis : verpletterende explosiviteit verzacht in louterende terugkeer.
Dergelijke hectische, rauwe sludge-hardcoremomenten zijn toch schaarser geworden op 'De Doorn', hun vijfde dus na de energievretende Mass-reeks. Eigenlijk krijg je nu meer postrock, met empatische, verdiepende spoken-wordpassages en dito meer akoestisch instrumentarium.
Amenra blijft groots, het spreekt met zijn duistere composities, zijn zuiverende, bevrijdende performances intussen al veel meer volk aan dan alleen de diehard metalfan. Een ongekend dynamisch epos als dit getuigt des te meer van hun maatschappelijke engagement en mentale sterkte, daar kunnen ze zowel op plaat als live indrukwekkend mee uitpakken. Amenra met 'De Doorn' is gewoon wereldtop.
'A Solitary Reign' was al terecht een classic in De Zwaarste Lijst. StuBru, is er straks ook nog plaats voor 'De Evenmens' of 'Voor Immer'?

En ja ... bij Amenra heeft 2021 nóg een project in petto, met Igor Cavalera, ex-mepper van Sepultura. 't Kan dus gewoon niet op! Goe bezig, jullie.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Het wordt dringen in mijn top 20. Toegegeven, aanvankelijk moest ik even wennen aan deze worp van Amenra, niet in de laatste plaats door het gebruik van de Nederlandse taal. Maar voor dit album geldt zeker dat tijd een gunstige factor heeft. Nog steeds groeit mijn waardering voor 'De Doorn' met elke luisterbeurt en dan vooral het hartverscheurend mooie 'De Evenmens'. Wat een spanningsboog weet de band hier op te bouwen. Het andere hoogtepunt voor mij is Voor Immer. Ook hier speelt de band met dynamiek en weet men door het geraffineerd veranderen van accenten gedurende de riffs de luisteraar te boeien.

Groot minpunt van dit album is de erbarmelijke kwaliteit van deze persing. In de stille passages is zoveel ruis te horen dat de luisterbeleving danig wordt verminderd. Hopelijk kan een grondige reiniging dit verbeteren.

Score: 86/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Amenra - De Doorn (86)
10. Kauan - Ice Fleet (85)
10. Frost* - Day And Age (85)
12. Cult Of Luna - The Raging River (84)
12. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
12. Dordeduh - Har (84)
15. Epica - Omega (83)
15. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
15. Styx - Crash Of THe Crown (83)
18. Empyrium - Über den Sternen (82)
19. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
19. Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Deze komt nu in de late uurtjes wel even intens hard binnen zeg. Godverdomme wat een plaat is me dit toch weer.

De sfeer is zo broeierig, beklemmend, verstikkend en donker; heerlijk. Bij beluistering van De Doorn krijg ik herhaaldelijk het idee alsof Amenra hun muziekstijl op deze plaat tot in den perfectie in de vingers heeft gekregen in termen van dosering, energie, consistentie, sfeerschepping en dynamiek. Het gebruik van Nederlands-Vlaamse poëzie is een meesterzet gebleken. Aanvankelijk was ik enigszins sceptisch op die keuze, maar hoe meer ik over de teksten na ga denken, hoe mooier ze worden en harder ze binnenkomen.

Het is lastig om een favoriet aan te vinken op deze plaat, aangezien ik van mening ben dat dit Amenra's meest consistente plaat tot dusverre is in termen van kwaliteit. Als ik dan toch met het mes op de keel zou moeten kiezen, zou het een strijd tussen De Evenmens en Voor Immer worden. Hoewel tekstueel gezien De Evenmens mij persoonlijk ontzettend diep raakt, verhaalt Voor Immer over een tragische geschiedkundige passage, hetgeen mij als geschiedkundige ontzettend hard raakt. Lastig kiezen, maar het doet er eigenlijk ook niet toe.

Deze plaat is fantastisch en moeilijk te overtreffen, alhoewel Amenra heeft bewezen zichzelf keer op keer opnieuw uit te kunnen vinden op elk nieuw album. We gaan zien hoe lang het duurt voordat de Belgen ons trakteren op een nieuw amalgaam van hartverscheurende, sfeerovergoten, duistere melancholisch pijnklankpalleten. Voorlopig ben ik hier nog wel even zoet mee.