Jon and Vangelis - Private Collection (1983)

Ik heb deze namiddag dit album gekocht voor 9.95 euro in de SupraBazaar in Gullegem. Dat geeft me nu een kick, want ik zoek er al lang naar en wilde het laten bestellen, maar het is niet meer verkrijgbaar. Vier winkels keken op hun pc's en telkens die hatelijke 'sorry'. Dus een tikkeltje geluk een overschietend exemplaar toevallig te vinden voor een koopje. Ik ben nu blij als een kind.
Stemmen is voor later, moet het eerst deftig leren kennen. 'Italian song' en 'He is sailing' ken ik al van een zielig verzamelcd'tje, maar het gaat mij vooral om 'Horizon'. Vangeliskenners beschouwen dit als een meesterwerkje en ik ben dus enorm benieuwd.

Een eerder middelmatig Vangelisalbum en dit is volledig te wijten aan de piepstem van Jon Anderson. Horizon is het hoogtepunt, vooral omdat de zanger van Yes daar het langst in zwijgt. Vangelis is sterker alleen.

Ach, ze hebben beide hun waarde; Vangelis alleen is mooi, maar deze combinatie past toch ook prima. Ik vind het meestal wel wat toevoegen, de zang van Jon Anderson. Met name He is Sailing is toch een geslaagd nummer van dit duo, evenals Horizon.

"He is Sailing" vind ik het sterkste nummer van dit album. Horizon duurt mij veel te lang. Niet zo sterk als zijn voorganger The friends of mr. Cairo, 3*

Met vriendelijke groet, mede namens KOS, Hans

Nu naar een jaar luisteren er nog niet uit?

Dit is volgens mij de meest sfeervolle uit de Jon and Vangelis reeks. Het album staat grotendeels vol met songs die mij aanzetten over het leven na te denken. Al kruipend voor de openhard die ik niet heb zit ik zonder dat ik er van bewust ben over het leven na te denken. Regelmatig komt het dan ook voor dat ik me tot de orde roep en tegen mezelf zeg: geniet nu eens van de muziek. Veel helpen doet dit overigens niet, want een paar noten verder zit ik opnieuw in de zoveelste overweging. Even denk ik: komt dit door mijn Rooms Katholieke opvoeding, maar nee denk ik dan een tel later, het is puur de muziek die dit oproept. Rustgevende klanken die me onbewust tot het overwegen aanzetten.

Na het omdraaien van de lp volgt het hoofdgerecht. Het kantvullende Horizon. Dit is net zoals de track The Friends Of Mr. Cairo, van de voorganger, erg filmisch van opzet. Mooie wijdse vlakten komen in mijn fantasie voorbij. Dit wordt nog eens versterkt door de goede instrumentatie van Vangelis en de ijle stem van Jon. Na de zangpartij van Jon volgt er een instrumentaal gedeelte waardoor er ruimte ontstaat om het landschap zelf in te vullen. Enige tijd later komt de stem van Jon er weer bij wat de muziek nog wijdser maakt. Daarna wordt er langzaam maar zeker na een sfeer- en smaakvol slot gewerkt. Een album voor op de late avond is ten einde.

Ik zit helemaal niet in het werk van Vangelis, ik hobbelde alleen achter de onnavolgbare Jon Anderson aan.

Per slot van rekening was hij in 1978 uit Yes gestapt en moesten we het sindsdien hebben van solo-werk en zijn nieuw aangegane samenwerking met Vangelis.

De eerste twee platen van het duo waren zeker niet onverdienstelijk. Toch heb ik wel geleden, door het gebrek aan rock wat er vervolgens met Private collection werd aangeboden. De tranen springen in je ogen, met zo'n opener als Italian song bijvoorbeeld.

Bepaald geen Yours is no disgrace.

Dat hoeft natuurlijk ook niet, je moet alles op z'n meritis bekijken. Maar ik vreesde even dat Anderson voor de rockmuziek verloren was gegaan, zonder dat daar iets zinvols voor in de plaats was gekomen.

Ook And when the night comes is slaapverwekkend, zelfs voor Jon & Vangelis begrippen. Deborah en Polonaise zijn bepaald geen verbetering. Geen spanning en sensatie, geen boeiende nieuwe vindingen. Het kabbelt maar een beetje voort, Jon Anderson zijn vocalen, Vangelis zijn keyboards.

Gelukkig voor de wakker gebleven luisteraars (zelfs tijdens deze recensie moet ik er van gapen) volgen dan nog He's sailing en Horizon.
Ze kunnen er toch wel wát van maken, blijkt dan opeens de conclusie.

Er zit een prachtige muzieklijn in He's sailing, die langdurig wordt aangehouden, zonder dat het verveelt.

Horizon is een topper in het oeuvre van Jon & Vangelis. Een afwisselend geheel, knap gecomponeerd en ook met diverse wendingen; niet zo gek: het nummer duurt bijna 23 minuten.

Dan heb je op deze cd toch opeens 30 minuten (van de 47) hele aardige muziek. Niet schokkend, onderhoudend meer.

Maar ik was toch blij, toen een paar maanden in later in 1983 de eerste noten van Owner of a lonely heart door de radio klonken...........

1. Italian song 2,5
2. And when the night comes 3,0
3. Deborah 3,0
4. Polonaise 2,5
5. He's sailing 4,5
6. Horizon 5,0

Ik ben niet echt kapot van dit album. Italion Song zet meteen de toon voor het album: erg rustig allemaal. Na de eerste nummers zit ik ook te hopen dat het beter wordt. He's Sailing en Horizon zijn de beste nummers, al wordt Horizon me halverwege ook te rustig. (Als ik het volume eens wat opdraai gebeurt er niets bijzonders.) Heb wel sterker werk van de heren, samen of los van elkaar, in huis.

Het is een mooi liedje hoor maar om nou tijdens de sax outro van And When the Night Comes een aantal keer A woman needs her sex (of was t nou toch sax?) te roepen is toch wel een beetje sneu voor muzikanten als deze

Inderdaad een songtekst van bedenkelijk niveau. Zouden de heren bij de kapper hebben gezeten en dat aldaar in een tijdschrift hebben gelezen.

Vangelis was volgens mij niet t type wat veel bij de kapper kwam