The Search - Deranged Minds Unite (2007)

Groeiplaat is een woord dat ik hier wel vaker lees, maar ik vind dat maar een beetje een 'ongemakkelijke' term eigenlijk. Dat klink mij een beetje teveel alsof je je moet dwingen om iets alsnog goed te gaan vinden als je er maar vaak genoeg naar luistert. Wat ik bij deze plaat wél heb is dat ik constant twijfel over mijn definitieve cijfer, alhoewel het er nu toch naar uitziet dat ik 'm gewoon op 3,5* vastpin.

Aangezien ik het debuut zo goed vond en ook Bloodbathe & ... me ook nog wel beviel, heb ik deze cd ook heel veel kansen gegeven. Dat wil zeggen; zo'n 30-tal keer beluisterd en 't vreemde is dat mijn oordeel bij bepaalde tracks radicaal lijkt om te slaan naarmate ik kritisch luister, dan wel me laat meedrijven door het gevoel dat het bij me oproept. Foxes Of Kalahari is een goed voorbeeld hiervan. Dat heb ik in mijn iTunes eerst op 3* gezet. Dan toch op 5*. Later weer op 4* etc... Het is zo'n nummer dat menig objectief luisteraar zal bestempelen als heel doordeweeks. Sommigen zullen zelfs plaatsvervangende schaamte voelen bij het beluisteren van de lyrics. Anderen zullen de muzikale opbouw maar matig en zelfs vervelend vinden (met dat drumloopje). Maar dan denk ik vervolgens: "Fuck all that, het pákt me". Die pianoakkoorden in het begin ; wanneer hij zingt: This place is an open zoo, and I'm miles way from you. Het is gewoon zo'n heerlijk eerlijk nummer!

De nummers die ik als favoriete tracks heb aangeduid zijn Back To The Playground, Chimera en Mirages & Illusions. Het nummer dat de meeste beluisteringen krijgt op last.fm (zijnde: Shadow) vind ik dan weer helemaal niet zo goed, hoe vaak ik 't ook beluister. Het pakte me in het begin niet en nu dus nog altijd niet. Idem voor het nummer dat hier het meeste stemmen krijgt, Strangers. Muzikaal gezien misschien wel de topper van dit album (vooral die melodie vanaf 2:07), maar in z'n geheel spreekt het me ook niet voldoende aan.

Over het algemeen vind ik deze plaat is zijn geheel te rustig en te weinig pit hebben om een topper te worden. 3.5* dus.

Prachtig plaatje van The Search. Ten opzichte van het debuut beweegt dit album zich meer in de richting van dreampop (wat een afschuwelijke term is dat toch; wordt ook vaak gebruikt in verband met The Church ).
Is dit plaatje nu zo rustig? Ik vind het wel meevallen; er staan een redelijke hoeveelheid songs op die een behoorlijk tempo hebben (hoger dan op het debuut meen ik) en daarnaast wat luisterliedjes. Wel is het gitaarwerk een stuk cleaner dan op het debuut.
Het knappe aan deze cd vind ik dat het bol staat van de puntige pop/rock songs die allemaal zo rond de 3 minuten klokken en desondanks kop, staart, intermezzo's en wat dies meer zij hebben. De heerlijke synths doen soms aan de prachtig opkomende synths van The Sound op From the Lions Mouth denken.
Meesterwerk? Hmm, dat is wat overdreven misschien, maar een meesterlijk werkje vind ik dit zeker wel.