Manic Street Preachers - The Ultra Vivid Lament (2021)

Behoorlijk negatieve reacties op een in mijn ogen verrassend sterk album.
Alhoewel ze geen nieuwe paden inslaan klinkt dit album toch echt wel lekker.
Kan zelf geen enkele misser benoemen en wel een paar pareltjes.
Vooral Diapause, Afterending en Still snowing in Sapporo behoren tot hun beste nummers.

Met 14 studioplaten op de teller, een mens zal het zich afvragen. Bah, die zullen intussen toch wel allemaal inwisselbaar zijn geworden? Welnu, neen, integendeel, de Manics kennen er nog steeds alles van!  Wel neen, integendeel, dit album staat werkelijk vol schitterende karakteristieke Manic-nummers die er zelfs nog meer dan op hun vorige goede releases allemaal toe doen.

Zal je je veel eerder afvragen, waar blijven ze verdorie die boeiende melodieën toch weer vinden? Want de skip-knop die laat je sowieso gewoon onaangeroerd. Zelfs als deze keer de totaliteit ook veel poppier over komt. Zeker maar dat ze ermee wegkomen. Terwijl ze daar, in zowel 'Orwellian' als 'The Secret He Had Missed', een herkenbaar ABBA-piano-riedeltje uit de duizend hebben ingelast en die prima gaststem van Julia Cummins, dat die toch op en top ABBA is. Of het grootse 'Afterending', met het meewiegende la-la-la-koortje, da's een regelrechte ABBA-iaanse afsluiter. De mannen hebben dus voor een keer de piano gewoonweg een prominente plaats gegeven. Op het lichtjes fantastische 'Diapause' steken ze er ook nog wat echo bovenop.

Tegelijk zijn ze in hun lyrics nog steeds verre van oppervlakkig, ze blijven bevlogen en hun oude kritische zelve. Hier natuurlijk hier geen verbijsterend vitrool meer zoals bv. op hun meesterwerk  'The Holy Bible'. Maar een nummer als 'Orwellian' neemt met Orwell als tussenweg dan weer nog steeds al het bedenkelijke van de Engelse samenleving, hun biotoop, danig op de korrel.

En dan die unieke stem van James Dean Bradfield, de haters ervan hebben hier intussen al lang afgehaakt, die doet de plaat alleen maar weer vol als Manic Street Preachers klinken. Door de tijd gepolijster die stem, maar even krachtig nog als op hun eersteling Generation Terrorists. Ook in het akoestisch ingeleide tweede duet, schoon samen met kelderstem Mark Lanegan, brengt Bradfield het er, net als Lanegan overigens, schitterend van af.

Geef dus, zoals veel Manic- en Bradfieldplaten, ook dit album maar weer wat tijd om te groeien. Het begint misschien wat sombertjes met het sterke 'Still Snowing In Sapporo'. Maar het bruist in z'n geheel van vitaliteit. En dat is toch wel wat na bijna 30 jaar. Jazeker, blijven uitkijken dus naar elke nieuwe release van de Manic Street Preachers. Want deze hier is nogmaals een fraai statement van relevantie.

Sorry, ik heb in mijn hart al een tijd afscheid genomen van deze band zoals ik hem ooit leerde kennen, maar ik blijf iedere keer toch terugkomen om te kijken of ze misschien gereanimeerd zijn.

Ik hield Orwellian liefst 50 seconden vol.
Het begint met een aardig en catchy pianostukje, kun je op zich leuke dingen mee doen. Maar dan begint James te zingen en... het is alsof die man z'n (fenomenale) stem al een jaar of 15 geleden is overleden. Sinds hij zanglessen nam is de pit er steeds meer uit gegaan.
Maar de definitieve doodsteek komt van producer Dave Eringa, die de misdaad begaat om de zang te dubbelen. Lui en contraproductief. Benadrukt alleen maar de sufheid die in James z'n stem is gekropen.

Ook de gitaren klinken ronduit muf. Alles is slap.

Gecastreerd.
Ja, dat is een goede omschrijving.
Gecastreerd.
Wat paradoxaal genoeg juist op lange termijn een gevolg was van het verdwijnen van het enige vrouwelijke bandlid.

Ik deel verder geen rating uit. Omdat ik lief ben en de regels ken.
Tot zover dan mijn recensie van 50 seconden Orwellian.

Na ruim 30 jaar in het vak zijnde, ouder geworden, mag je niet meer de echt scherpe randjes verwachten bij de Preachers. Wat ook niet hoeft. Wellicht niet kan. Edoch geschrevende hebbende wat ik schreef, hebben we het naar mijn immer bescheiden mening toch over een absolute ☆☆☆☆☆ plaat ja. Wellicht ben ik ook ouder, zeker wel en hoeven scherpe randjes ook niet meer. Zelfs zonder die kun je een werkelijk klasse plaat maken en ja.....dat hebben ze gedaan dus. Fraaie breed uitwaaierende productie of sounds, songs op stadionformaat compleet met galm en, ja, verrassend toch ook wel wat met sterke songs met kop en staart. Verrassend kijkende, beter luisterende naar hun laatste platen, minder ja. Een plaat geschreven op de piano en dat hoor je ook. Aangezien piano een mijner favo instrumenten ware heb jedan al een streep voor ja. Hoog meezinggehalte want ten zeerste melodieus, fraaietoetsen en dito gitaarlijnen. Ja, zeg, wat wil je dan nog meer. Opener Still Snowing in Sapporo, een terugblik aldaar uit de nineties, wat een nummer zeg. Daar kan ik geen genoeg van krijgen neen, een der beste ever en duidelijk in de lijn van If you tolerate this en soortgelijken. Prachtig dus. Breed uitwaaieren nummer dan ook. ABBA idd nie5 ver weg soms. Ook dat ware toch oki. Songstructuren van grote klasse, top dus. Zo kan ik wel elk nummer opnoemen, doen we maar niet. Wie dem auch sei, prachtplaat van hoog niveau welke hier al sedert release vaak voorbij komt. Plaat ja, gekozen as usual voor good old fashioned vinyl. Zeker materiaal voor de magische eindejaarslijsten. Mogen er nog meer van dit soort albums van hen gaan verschijnen, hoor je mij niet klagen, neen. Genieten met Hoofdletter en volle teugen.