ISLAND - Yesterday Park (2021)

De laatste jaren wordt Londen overspoeld door (alternatieve) rockbands. Een ervan is de alternatieve rockband ISLAND (inderdaad met hoofdletters), die sinds 2015 succesvol aan de weg timmert. Intussen is hun muziek al meer dan 50 miljoen keer gestreamd. Naast een viertal ep’s werd debuutalbum Feels Like Air in 2018 positief ontvangen. Tot nu toe produceerde de groep hun muziek zelf. Voor Yesterday Park vroegen ze Mikko Gordon (Thom Yorke, Arcade Fire) als coproducer voor een wat dynamischer en experimenteler geluid, hetgeen uitstekend gelukt is. De meeste songs werden net voor de lockdown geschreven en hebben nostalgie als thema. Niet zozeer het terugdenken aan een specifieke tijd of plaats, maar meer het gevoel dat hoort bij herinneringen uit de kinder- en tienerjaren. De band verduidelijkt het als volgt : “The songs cover a lot of different themes, but at their heart they all stem from formative memories. When writing we considered how our understanding of past experiences had shifted through the many different retrospective lenses we have. Life has become more complex and we wanted to capture that feeling of looking back, finding the beauty in those simple moments that exist as silver-linings in our memories. That reflection also brought us to think differently about the complexity and challenges of life today. It inspired us to consider the importance of taking responsibility for the harm that the world is doing to itself, at the same time as needing to take more responsibility in our own lives.”. Tijdens de lockdown kregen de songs voor hen een nieuwe betekenis. Nostalgie kreeg door de pandemie nog meer relevantie. Vorig jaar zomer nam de band een dozijn nieuwe compacte nummers op, waarvan intussen al een vijftal zijn vrijgegeven. Het zal ongetwijfeld weer de nodige airplay krijgen van Saunders / Jess Iszatt op BBC Radio 1 en van Jo Whiley op BBC Radio 2, want Yesterday Park overtreft mijns inziens duidelijk het debuut. De heren staan trouwens te popelen om het album live te gaan spelen, hopelijk ook snel in Nederland.

De historie: 3 superieure EP’s, een fijn debuutalbum en 1 hitsingel die ondertussen 10 miljoen spotify streams heeft. Laatst vroeg iemand waarom ik eigenlijk fan van eerste uur ben en had eigenlijk geen vlot antwoord. Dus hier is een poging gecombineerd met een kritische blik op Y.P.
Second album, moeilijk? natuurlijk niet als je creativiteit en scheppingsdracht voorop zet.
‘Feels like Air’ had een overkoepelend thema, duidelijk gemaakt in de openingszin: “We Ride this heartless road” en titels als Horizon en We Can Go Anywhere. Blik vooruit dus.
‘Yesterday Park’ is nog overduidelijker een album met een thema maar dan gericht op een nostalgische terugblik. Voor eind twintigers een niet erg voor de hand liggend thema. ISLAND zwemt lekker tegen de stroom in en die tegenstrijdigheden is waarschijnlijk wat me zo aanspreekt in hun muziek.

Vanuit FrenchKiss Records gepresenteerd als indie gitaarband, maar rock uithalen zijn spaarzaam. Voer voor critici die de sound veel te Poppy vinden. En wat is dan het wederwoord vanuit de band op album #2: ambient blues, emotioneel geladen ballades en 1 glamrock parodie. Maar vooral sfeervolle muziek waar met veel toewijding, opvallende songwriting en een unieke vriendschap muzikaal samenkomen. Ik hoor aan alles dat dit een groepsgeluid is, waar elke individueel idee is uitgewerkt tot de herkenbare ISLAND Sound. Bijvoorbeeld ‘Remember The Times’ waar een groove van drums subliem match met ritmische gitaren. Belangrijk pluspunt blijft de expressieve zang van Rollo, die ik omschrijf als raw & soft tegelijk.

Ander contrast is het opnameproces. Voorheen ‘Do-It-Yourself’ met als doel het geluid uit de studio op het podium te kunnen overtreffen. Dus puur gitaren, bas, drum, zang, minimale dub, klaar. Nu is Mikko Gordon bewust ingehuurd die eerder Arcade Fire en Thom Yorke productioneel hielp. En dat pakt in bijna alle songs zeer geslaagd uit. Alleen in t middendeel van ‘We Used to Talk’ wordt heel onhandig aan knopjes gedraaid en eindigt met een lelijke fade die onmogelijk door de band bedacht is. Meest geslaagde toevoeging van buiten af is in 'This Part of Town' waar de country-achtige steelgitaar niet bespeeld wordt door Jack of Rollo maar door Henri Vaxby die gecombineerd met stuwende drums de sfeer oplift.
Zo wie zo extra aandacht voor Toby die nog gevarieerder en ritmischer drumt en zo elk nummer z’n eigen klankkleur geeft. Beukend, roffelend, tikkend, tegendraads of alleen dienend en ik hoor overal kleine accenten vooral luisterend met koptelefoon, Een luisterfeest in combi met opvallende diversiteit in de manier van gitaar spelen waarmee couplet en refrein van klank wisselen. Die aandacht voor details is ook hoorbaar in de teksten, die altijd een verhaal vertellen. Waar die voorheen vooral onbegrijpelijk cryptisch leken, zijn ze nu opvallend helder en soms met een maatschappelijke boodschap. Actuele roze diversiteit in ‘Everyone’s the Same’ en zorg om het milieu in ‘Young Days’.
Beiden songs zijn voorzien van een passende Vid waar Rollo zelf het concept bedacht, de regie deed en de editing. De artistieke samenkomst van muziek, tekst en beeld was geen toeval.
Heb ik een favo song? Overduidelijk niet. Ook de vooruitgeschoven titels beluister ik al niet meer als singel, maar onlosmakelijk deel van een bijzonder geslaagd album. Album #2 beter dan #1? Zeker! Intens geschreven songs, met een bijzonder positieve vibe, dat konden we wel even gebruiken.