Dog Eat Dog - All Boro Kings (1994)

Na het vooral grappige Mucky Pup besluit het grotendeels van de band om te starten met het iets wat serieus klinkende Dog Eat Dog.
Hun eerste album vond ik toch wel een sterk album.

If These Are Good Times opent sterk met die saxofoon. Verder klinkt het als een combinatie tussen Red Hot Chili Peppers (toen ze nog funky waren), Beastie Boys en (ahum) The New Kids On The Block.

Think is muzikaal gezien een stapje ruiger, alleen komt die drum wel erg blikkerig naar voren, waardoor het ook een beetje als een demo over komt. Wat had dit een stuk beter gemixt kunnen worden. Echt een gemiste kans.

Het volgende nummer geeft mij echt veel energie. Ik kon altijd helemaal los gaan op No Fronts, erg veel op gedanst tijdens het stappen. Weer die geweldige saxofoon, maar die drumpartij??
Die break halverwege maakt weer veel goed. Echt een festival nummer. En ik heb dus mogen ervaren dat die dan erg strak klinkt.

Pull My Finger is op en top The Red Hot Chili Peppers. Trouwens jammer dat hun gitarist het nu niet meer aan durft om ruigere nummers te maken. Het had voor mij allemaal nog een stukje sneller gemogen. Weer een heerlijk nummer.

Who's The King? is voor mij het beste nummer op dit album, en heeft ook wel de vibe van een Biohazard. Verder hoef ik hier weinig over te zeggen. Crossover zoals hij bedoelt is. De rap er doorheen is eenvoudig, maar treffend.

Bij Strip Song zit een bekend strip melodietje verwerkt. Leuk gedaan, maar niks bijzonders. Nodigt volgens mij ook niet echt uit om te strippen.

De baspartijen van Queen beloven erg veel, maar hier had ook duidelijk meer in gezeten, al blijf ik gecharmeerd door de saxofoon, al blijft de ergernis voor de drum.

Gelukkig slaan ze goed terug met In The Doghouse, maar dit had ook sneller en strakker gekunnen. Live klinkt het echt geweldig.
Het einde is weer heerlijk funky.

Bij Funnel King is het refrein het mooiste. Hier hoor ik nog duidelijk hun vroegere band Mucky Pup door heen. Ook de tekst had van hun kunnen zijn geweest.

En dan sluit dit toch wel korte album alweer af met What Comes Around, waar ze grappig genoeg zingen dat ze niet The New Kids On The Block zijn. Nou, ik heb wel eens getwijfelt, want die vergelijking is wel te maken (on speed, dan wel).

Helaas lukte het Dog Eat Dog vervolgens niet om echt door te breken. De volgende albums wisten niet te overtuigen.

Erg leuk, vrolijk debuut van Dog Eat Dog. No fronts is natuurlijk het bekendst, maar van nummers als In the doghouse, Who's the king en If these are good times valt net zo goed te genieten. Ik heb hier goede herinneringen aan, maar gelukkig is de muziek anno 2010 nog steeds dik in orde. Opvallende rol voor de saxofoon, die elk nummer op dit album verrijkt. (Het is waarschijnlijk onnodig om te zeggen dat dit album hier gruwelijk ondergewaardeerd wordt.)

"All Boro Kings" is voor mij echt guilty pleasure/jeugdsentiment. Toen ik jong was (wow wat klink ik nu oud) was dit ongekend populair. Ik heb ze ooit nog eens ergens live gezien en sindsdien moet ik daarom bekennen dat ik altijd een zwak heb gehad voor dit sympathieke bandje.

De uitschieters zijn "No Fronts", en "Who's The King", maar de aanstekelijke gitaarriffs (niet altijd de meest originele, maar toch) vliegen je geregeld (over het hele album) om de oren.

Ik heb de combinatie van gitaar en saxofoon altijd een interessante gevonden en door het te verpakken in dit hardrock/metal//rap jasje ontstaat er een lekkere crossover waar het plezier vanaf spat.