David Crosby - For Free (2021)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Crosby - For Free - dekrentenuitdepop.blogspot.com

David Crosby - For Free
David Crosby wordt volgende maand 80 jaar oud, maar heeft de uitstekende vorm van zijn laatste paar soloalbums behouden op het tijdloze For Free, dat de avond aangenaam inkleurt

De criticus zal beweren dat ook het nieuwe album van David Crosby geen heel spannend album is. For Free klinkt loom en ingetogen en heeft een jaren 70 jazzy softrock gevoel. Geen vernieuwing dus van David Crosby, maar dat is ook het laatste dat ik van hem verwacht of verlang. For Free zit in muzikaal opzicht geweldig in elkaar, de Amerikaanse muzikant is verrassend goed bij stem en de songs zijn stuk voor stuk aangenaam maar ook interessant. For Free is een album waarvan de meeste tijdgenoten van David Crosby alleen maar kunnen dromen, als dromen ze nog gegeven is. For Free sleept je mee naar een zorgeloze zomeravond in Los Angeles ergens in de jaren 70 en het is er goed toeven.

David Crosby had tot 2014 eigenlijk maar één fatsoenlijk soloalbum op zijn naam staan, maar het was met zijn solodebuut If I Could Only Remember My Name uit 1971 wel een geweldig soloalbum. David Crosby beoordelen we natuurlijk niet alleen op zijn solocarrière, maar ook deze heeft de afgelopen zeven jaar flink aan kracht gewonnen. Croz uit 2014, Lighthouse uit 2016, Sky Trails uit 2017 en Here If You Listen uit 2018 waren stuk voor stuk prima albums en dat is voor muzikanten van de leeftijd van David Crosby al lang geen zekerheid meer.

Deze week keert de Amerikaanse muzikant terug met een volgend soloalbum, For Free. Waar veel van zijn tijdgenoten al jaren achter de geraniums zitten of zo langzamerhand wat uitgeblust of inspiratieloos klinken, verkeert David Crosby op zijn 79e nog altijd in een uitstekende muzikale vorm.

Op For Free staat de Amerikaanse muzikant, bijgestaan door oude vrienden, stil bij zijn eigen sterfelijkheid. Joan Baez tekende voor het schilderij op de cover, tijdgenoten als Michael McDonald en Donald Fagen dragen in muzikaal opzicht bij, terwijl Joni Mitchell tekende voor de titelsong, die samen met Sarah Jarosz wordt vertolkt. De productie liet David Crosby aan zijn zoon James Raymond, die tekende voor een mooi verzorgd geluid.

Het is een geluid dat keurig binnen de lijntjes kleurt, maar For Free is zeker geen gezapig klinkend album. Het geluid op For Free is over het algemeen ingetogen, maar ook zeer smaakvol ingekleurd. Het doet denken aan de jazzy softrock zoals die in de jaren 70 veel werd gemaakt in en rond Los Angeles en dat is muziek die nog altijd bijzonder aangenaam klinkt en de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Het is een geluid dat ook nog eens goed past bij de zang van David Crosby. De Amerikaanse muzikant klinkt in vocaal opzicht wat minder krachtig dan in zijn jongere jaren, maar de stembanden zijn nog zeker niet versleten, wat best bijzonder is voor iemand die volgende maand zijn tachtigste verjaardag viert en zeker niet bekend staat om een hele gezonde levenswandel.

Zeker wat later op de avond vult de muziek van David Crosby op bijzonder aangename wijze de ruimte en heb je geen moment het idee dat je naar een album aan het luisteren bent van een muzikant die al een tijdje over de datum is, wat helaas geldt voor de meeste van de tijdgenoten van David Crosby.

Aan vernieuwing doet David Crosby niet op For Free, maar daar hoor je mij niet over klagen. For Free staat in muzikaal opzicht als een huis, met een hoofdrol voor het prachtige gitaarspel, de zang is uitstekend en de songs kabbelen misschien wat voort, maar zitten ook erg goed in elkaar. Na vijf albums in zeven jaar tijd is de verrassing er wat van af, maar ik merk toch dat ik bij iedere beluistering weer geniet van dit tijdloze album, dat herinnert aan een stapeltje geweldige albums uit de jaren 70.

Het is knap dat David Crosby er nog in slaagt om albums van dit niveau te maken en het is nog knapper dat hij er sinds 2014 al vijf heeft gemaakt. For Free doet het geweldig in de avondzon of onder het maanlicht, maar het is ook een album dat laat horen dat een van de allergrootsten uit de geschiedenis van de popmuziek het nog niet verleerd is en dat is iets om heel blij van te worden. Op naar het volgende album. Erwin Zijleman

Juli 2021. Leeftijdsgenote Joan Baez schilderde 't coverportret van ene David Van Cortlandt Crosby. Is 't niet bijna ongelooflijk?... Na een niet onbesproken en ronduit ongezond leven als het zijne en na 'n even turbulente carrière, gestart diep in de sixties, met legendarische uitschieters bij The Byrds en Crosby, Stills, Nash (& Young), staat gitarist-zanger Croz er op z'n (net geen) 80-ste nog altijd, en hoe. Allesbehalve afboller, zeg maar! Integendeel, zagen we hem solo ooit al zo consistent sterk bezig? Sinds 2014 al komt ie met de regelmaat van de klok met fors nieuw materiaal op de proppen. Waardoor elke Croz-release, zoals afgetekend ook deze 'For Free', telkens weer uitloopt op 'n gebeurtenis . Al die tijd is ie muzikaal zichzelf gebleven. Uitmuntend in vaak complexe CSN&Y-harmoniën waar hij dan met z'n kopstem steevast de bovenstem voor z'n rekening neemt. Z'n gracieuze golden voice heeft alles wonderwel overleeft, schittert zelfs op 'For Free' als vanouds, innemend, warm, ingetogen, jeugdig.
Z'n plaat, die is bovendien een kostbaar juweeltje van samenwerking. (Letterlijk) verloren zoon James Raymond is hier z'n producer en songschrijver  geworden. Er is bovendien niet in het minst de perfecte inbreng, ook als songleveranciers, van lang door Croz gesolliciteerden Michael McDonald en Donald Fagen. Zij allen bepalen nu in hoge mate de klankkleur van 'For Free'. Aangename verrassing, 't heropleven daardoor van fraaie Doobie Brothers- en Steely Dan-arrangementen. Die passend nostalgische sound, fris en harmonieus, consolideert mee de sterkte van de plaat, 't zet Crosby des te pakkender centraal in het zonnetje. 'Rodriguez For A Night', getekend Fagen, een hoogtepunt. Evenzo 'Shot At Me'. Evengoed zijn geliefde titelnummer 'For Free', van vriendin Joni Mitchell, dat hier een strelende duetuitvoering krijgt, met Sarah Jarosz. 'For Free' sluit af met nog 'n klepper, 'I Won't Stay For Long' van zoon James. In de mond van vader David wordt het 'n bloedstollend gezongen testament. Een heel leven vervat in die ene song, maar deels ook al in alle vorige. Filosofisch legt Croz zelf uit 'z'n resterende tijd goed te besteden'.  Leuk. Met het spelplezier en een omkadering als hier, mag 'For Free' inderdaad niét, allerliefst dus niét, z'n zwanezang worden. En vanaf een loopbaan van 60 jaren... mag 't toch altijd nog wat meer zijn?

David Crosby is een legende, niets meer en zeker niets minder. Begonnen bij The Byrds, daar op een onplezierige wijze vertrokken en daarna in wisselende samenstellingen prachtige muziek gemaakt met Stephen Stills, Graham Nash en Neil Young. Tegenwoordig leven de heren in onmin met elkaar en dat geeft de mogelijkheid om solo albums te maken.

De eerste van Crosby, geboren op 14 augustus 1941 en binnenkort dus 80 jaar, verscheen in 1971 en is getiteld “IF I COULD ONLY REMEMBER MY NAME” en was een succes. Zijn laatste album verscheen in 2017, “SKY TRAILS” en nu ligt dus zijn zevende solo plaat in de winkels, “FOR FREE” getiteld. De stem van David Crosby is ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds een genot om naar te luisteren, heeft nog steeds dat kenmerkende geluid en hij leent zijn stem dan ook geregeld aan anderen, om in de backing vocals zijn kunsten te vertonen. In 1996 richtte hij C.P.R. op, een trio met Jeff Pevar en zijn zoon, James Raymond. Hij is dus een bezige bij.

Crosby werd geboren in Los Angeles en dit nieuwe album ademt één en al L.A., Westcoast in optima forma. Het openingsnummer is getiteld “RIVER RISE” en begint met de zin “It’s Light In California”, zodat je meteen weet waar jij je de bijna 38 minuten zult wanen, in het westen van Amerika dus. Met vocale hulp van ook al zo’n legendarische stem, Michael McDonald krijg je een heerlijke uptempo song voorgeschoteld, met een prachtig refrein en het is meteen genieten van de stemmen. “I THINK” is een hoogtepunt met hemelse samenzang met zanger/gitarist Steve Postell (o.a. Pure Prairie League), “THE OTHER SIDE OF MIDNIGHT” is een laidback liedje, lekker ritme, prachtige zanglijnen en mooie instrumentarium. De eerste keer dat ik het album beluisterde kreeg ik bij “RODRIQUEZ FOR A NIGHT” een Steely Dan gevoel en dat bleek te kloppen. Donald Fagen, één van de twee keymembers van deze band, schreef dit briljante liedje. Ook weer zo’n laidback feel, pure westcoast, Crosby past dit als gegoten. De zin “I’m Just A Drugstore Cowboy” is tegelijk pijnlijk als vol met zelfspot. Crosby weet natuurlijk als geen ander dat hij een leven heeft geleid vol met drank, drugs en vrouwen. “SECRET DANCER” is een mooi rustpuntje, waarin hij met zijn prachtige, soms wat breekbare stem de juiste emotie in het liedje weet te stoppen. “SHIPS IN THE NIGHT” heeft ook weer zo’n onweerstaanbare seventies westcoast feel en prachtig subtiel gitaarwerk.

Het titelnummer “FOR FREE” is een liedje dat door Joni Mitchell is geschreven en te vinden op haar album “LADIES OF THE CANYON” uit 1970. Mitchell is een onmisbare schakel in de ontstaansgeschiedenis, de muziek (denk aan “WOODSTOCK” dat door haar werd geschreven), maar zeker ook het liefdesleven van Crosby en zijn muziekvrienden eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Deze versie is klein, jazzy en Crosby zingt het samen met Sarah Jarosz. “BOXES” is weer een uptempo song, lekkere pakkende drumpartijen, mooi gitaarwerk en een heerlijke melodie. ”SHOT AT ME” heeft een wat dreigende sfeer, het pakte mij meteen, erg mooi! De afsluiter is “I WON’T STAY FOR LONG”, dat je zou kunnen zien als een oude man die zijn testament opmaakt. “I Don’t Know If I’m Dying, Or About To Be Born”, een prachtige zin die het volgens mij allemaal wel verteld. Samen met de titel van dit jazzy liedje, vooral door het gebruik van de trompet, is dit een emotioneel en dus erg gevoelig einde van een prachtig nieuw album.

David Crosby is dan misschien in zijn bonusjaren, gezien zijn lichamelijke problemen van de laatste jaren (hartaanval, levertransplantatie, diabetes), maar op dit album klinkt hij als vanouds. Het is een erg mooi album geworden, dat voor de als David van Cortlandt Crosby in Los Angeles geboren zanger, een waardevolle aanvulling is op zijn al imposante oeuvre.

Voor mij is dat wel een probleem. Ik ben nooit fan geweest van Steely Dan, Toto, Doobie Brothers en andere bands die muzikale perfectie hoog in het vaandel hebben staan. Ze slagen er niet in om mij in mijn hart te raken. En zo is het ook met deze nieuwe Crosby-plaat. Crosby kan soms live behoorlijk uitpakken met zijn kolossale stemgeluid maar op deze cd kleurt hij keurig binnen de lijntjes. Ik ben het helemaal eens met devel-hunt van wie ik graag de term 'aalglad' leen.

dit laatste solo album meermalen beluisterd maar helaas wil het kwartje niet bij mij vallen. zijn zoon James Raymond die het album produceerde en meerdere nummers schreef of mede schreef drukt zwaar zijn stempel op "For Free". het klinkt allemaal wat gezapig, waarbij de gladde productie en het gebrek aan memorabele liedjes niet behulpzaam is. ben verder niet zo gecharmeerd van de West Coast pop/soft rock met jazzy accenten die aan bands als Steely Dan doet denken. een prima band waar ik graag naar mag luisteren, maar die sound vind ik minder goed bij David Crosby passen. waar anderen "Rodriguez" co-written met Donald Fagen met o.a. een gepolijste blazerssectie wellicht als een hoogtepunt ervaren, ervaar ik dat anders. ook de opener "River Rise" een duet met Michael McDonald is "not my cup of tea".

van de James Raymond nummers bevallen het mid-tempo "The Other Side" en de melancholische afsluitende ballad "I Won't Stay For Long" het beste. een des te meer toepasselijk liedje gezien het feit dat de man niet veel later (begin 2023) ging hemelen. "For Free" is een Joni Mitchell cover vorm gegeven middels een fraai duet met singer/songwriter Sarah Jarosz. zijn eigen "Ships In the Night" ondanks het Steely Dan sausje en de melodie van "I Think I" ontstijgen eveneens de middelmaat van liedjes zoals "Boxes" en "Shot At Me".

hoor David Crosby liever in een meer folky setting en mis de fraaie harmoniezang in de stijl van CSN of de duo zang met Graham Nash op dit album. mis ook emotionele zeggingskracht in de liedjes die niet willen raken, uitgezonderd het eerder genoemde "I Won't Stay For Long".

om die reden prefereer ik zijn albums "Oh Yes I Can", "Thousand Roads" en "Croz" boven deze. een fractie beter dan "Lighthouse". vandaar 3,5 sterren.