David Crosby - For Free (2021)

Croz blijft in hoog tempo nieuwe albums uitbrengen. De hoes is een schilderij van Joan Baez, en de titeltrack is één van Crosby's favoriete Joni Mitchell nummers.

River Rise (feat. Michael McDonald)

David Crosby announces new album For Free, releases first single "River Rise".

Alleen al voor het ontwerp koop ik dit album graag op vinyl. Mooi!

Kopen? It's For Free !

Oh..dan hoef ik hem niet.

Ik ben erg benieuwd. 'River Rise' klinkt wel wat overgepolijst, maar de overgangen zijn indrukwekkend en ik meen Jeff Pevar weer te horen op gitaar. Joni's 'For Free' speelde hij in de seventies ook vaak in een kaal arrangement. Het verscheen ook al op het reüniealbum van The Byrds en op CSN's Allies. Muzikaal zal het ongetwijfeld in orde zijn, maar ik hoop wel dat het album niet té glad is en Crosby zelf ook nog wat gitaar speelt, artritis maakt het nml. steeds lastiger voor hem om te spelen.

De samenwerking met Sara Jarosz op het nummer For Free benieuwd me wel, haar laatste leg (dat een Grammy kreeg) was erg sterk.

Sowieso moet ik in het recente werk van Crosby duiken, als ik de geluiden zo hoor zijn deze albums met afstand het beste wat een lid van CSNY solo heeft voortgebracht de laatste jaren.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Crosby - For Free - dekrentenuitdepop.blogspot.com

David Crosby - For Free
David Crosby wordt volgende maand 80 jaar oud, maar heeft de uitstekende vorm van zijn laatste paar soloalbums behouden op het tijdloze For Free, dat de avond aangenaam inkleurt

De criticus zal beweren dat ook het nieuwe album van David Crosby geen heel spannend album is. For Free klinkt loom en ingetogen en heeft een jaren 70 jazzy softrock gevoel. Geen vernieuwing dus van David Crosby, maar dat is ook het laatste dat ik van hem verwacht of verlang. For Free zit in muzikaal opzicht geweldig in elkaar, de Amerikaanse muzikant is verrassend goed bij stem en de songs zijn stuk voor stuk aangenaam maar ook interessant. For Free is een album waarvan de meeste tijdgenoten van David Crosby alleen maar kunnen dromen, als dromen ze nog gegeven is. For Free sleept je mee naar een zorgeloze zomeravond in Los Angeles ergens in de jaren 70 en het is er goed toeven.

David Crosby had tot 2014 eigenlijk maar één fatsoenlijk soloalbum op zijn naam staan, maar het was met zijn solodebuut If I Could Only Remember My Name uit 1971 wel een geweldig soloalbum. David Crosby beoordelen we natuurlijk niet alleen op zijn solocarrière, maar ook deze heeft de afgelopen zeven jaar flink aan kracht gewonnen. Croz uit 2014, Lighthouse uit 2016, Sky Trails uit 2017 en Here If You Listen uit 2018 waren stuk voor stuk prima albums en dat is voor muzikanten van de leeftijd van David Crosby al lang geen zekerheid meer.

Deze week keert de Amerikaanse muzikant terug met een volgend soloalbum, For Free. Waar veel van zijn tijdgenoten al jaren achter de geraniums zitten of zo langzamerhand wat uitgeblust of inspiratieloos klinken, verkeert David Crosby op zijn 79e nog altijd in een uitstekende muzikale vorm.

Op For Free staat de Amerikaanse muzikant, bijgestaan door oude vrienden, stil bij zijn eigen sterfelijkheid. Joan Baez tekende voor het schilderij op de cover, tijdgenoten als Michael McDonald en Donald Fagen dragen in muzikaal opzicht bij, terwijl Joni Mitchell tekende voor de titelsong, die samen met Sarah Jarosz wordt vertolkt. De productie liet David Crosby aan zijn zoon James Raymond, die tekende voor een mooi verzorgd geluid.

Het is een geluid dat keurig binnen de lijntjes kleurt, maar For Free is zeker geen gezapig klinkend album. Het geluid op For Free is over het algemeen ingetogen, maar ook zeer smaakvol ingekleurd. Het doet denken aan de jazzy softrock zoals die in de jaren 70 veel werd gemaakt in en rond Los Angeles en dat is muziek die nog altijd bijzonder aangenaam klinkt en de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Het is een geluid dat ook nog eens goed past bij de zang van David Crosby. De Amerikaanse muzikant klinkt in vocaal opzicht wat minder krachtig dan in zijn jongere jaren, maar de stembanden zijn nog zeker niet versleten, wat best bijzonder is voor iemand die volgende maand zijn tachtigste verjaardag viert en zeker niet bekend staat om een hele gezonde levenswandel.

Zeker wat later op de avond vult de muziek van David Crosby op bijzonder aangename wijze de ruimte en heb je geen moment het idee dat je naar een album aan het luisteren bent van een muzikant die al een tijdje over de datum is, wat helaas geldt voor de meeste van de tijdgenoten van David Crosby.

Aan vernieuwing doet David Crosby niet op For Free, maar daar hoor je mij niet over klagen. For Free staat in muzikaal opzicht als een huis, met een hoofdrol voor het prachtige gitaarspel, de zang is uitstekend en de songs kabbelen misschien wat voort, maar zitten ook erg goed in elkaar. Na vijf albums in zeven jaar tijd is de verrassing er wat van af, maar ik merk toch dat ik bij iedere beluistering weer geniet van dit tijdloze album, dat herinnert aan een stapeltje geweldige albums uit de jaren 70.

Het is knap dat David Crosby er nog in slaagt om albums van dit niveau te maken en het is nog knapper dat hij er sinds 2014 al vijf heeft gemaakt. For Free doet het geweldig in de avondzon of onder het maanlicht, maar het is ook een album dat laat horen dat een van de allergrootsten uit de geschiedenis van de popmuziek het nog niet verleerd is en dat is iets om heel blij van te worden. Op naar het volgende album. Erwin Zijleman

Toevallig verschenen er gisteren tegelijkertijd nieuwe albums van drie van mijn favoriete 'oude rotten', namelijk van de zeventigers Jackson Browne, Rodney Crowell en deze For Free van David Crosby. Nu verwacht ik van hen niet veel meer, het houdt immers toch een keer op, niet?

Zo niet voor David Crosby: zijn hoogtepunten liggen deels in de jaren zeventig, en vreemd genoeg dus ook deels in de jaren dat hij in de zeventig is. In de periode 2014 (hij was toen 72) tot nu (over een paar weken wordt hij 80!) maakte hij maar liefst vijf albums. En allemaal van een meer dan verdienstelijk niveau.

Zo ook dit album. Na enkele keren luisteren lijkt hij op dit album zeker hetzelfde hoge niveau te halen als de vorige vier. Misschien zelfs een tikkie beter, maar de tijd zal dit uitwijzen.

En uiteraard doet hij hetzelfde als wat hij altijd doet. Voor mij is dat prima, dus ik geniet er van.

Juli 2021. Leeftijdsgenote Joan Baez schilderde 't coverportret van ene David Van Cortlandt Crosby. Is 't niet bijna ongelooflijk?... Na een niet onbesproken en ronduit ongezond leven als het zijne en na 'n even turbulente carrière, gestart diep in de sixties, met legendarische uitschieters bij The Byrds en Crosby, Stills, Nash (& Young), staat gitarist-zanger Croz er op z'n (net geen) 80-ste nog altijd, en hoe. Allesbehalve afboller, zeg maar! Integendeel, zagen we hem solo ooit al zo consistent sterk bezig? Sinds 2014 al komt ie met de regelmaat van de klok met fors nieuw materiaal op de proppen. Waardoor elke Croz-release, zoals afgetekend ook deze 'For Free', telkens weer uitloopt op 'n gebeurtenis . Al die tijd is ie muzikaal zichzelf gebleven. Uitmuntend in vaak complexe CSN&Y-harmoniën waar hij dan met z'n kopstem steevast de bovenstem voor z'n rekening neemt. Z'n gracieuze golden voice heeft alles wonderwel overleeft, schittert zelfs op 'For Free' als vanouds, innemend, warm, ingetogen, jeugdig.
Z'n plaat, die is bovendien een kostbaar juweeltje van samenwerking. (Letterlijk) verloren zoon James Raymond is hier z'n producer en songschrijver  geworden. Er is bovendien niet in het minst de perfecte inbreng, ook als songleveranciers, van lang door Croz gesolliciteerden Michael McDonald en Donald Fagen. Zij allen bepalen nu in hoge mate de klankkleur van 'For Free'. Aangename verrassing, 't heropleven daardoor van fraaie Doobie Brothers- en Steely Dan-arrangementen. Die passend nostalgische sound, fris en harmonieus, consolideert mee de sterkte van de plaat, 't zet Crosby des te pakkender centraal in het zonnetje. 'Rodriguez For A Night', getekend Fagen, een hoogtepunt. Evenzo 'Shot At Me'. Evengoed zijn geliefde titelnummer 'For Free', van vriendin Joni Mitchell, dat hier een strelende duetuitvoering krijgt, met Sarah Jarosz. 'For Free' sluit af met nog 'n klepper, 'I Won't Stay For Long' van zoon James. In de mond van vader David wordt het 'n bloedstollend gezongen testament. Een heel leven vervat in die ene song, maar deels ook al in alle vorige. Filosofisch legt Croz zelf uit 'z'n resterende tijd goed te besteden'.  Leuk. Met het spelplezier en een omkadering als hier, mag 'For Free' inderdaad niét, allerliefst dus niét, z'n zwanezang worden. En vanaf een loopbaan van 60 jaren... mag 't toch altijd nog wat meer zijn?

Top album en af en toe klinkt het gewoon weer als C.S & N. Had dit nooit verwacht!

David Crosby is een legende, niets meer en zeker niets minder. Begonnen bij The Byrds, daar op een onplezierige wijze vertrokken en daarna in wisselende samenstellingen prachtige muziek gemaakt met Stephen Stills, Graham Nash en Neil Young. Tegenwoordig leven de heren in onmin met elkaar en dat geeft de mogelijkheid om solo albums te maken.

De eerste van Crosby, geboren op 14 augustus 1941 en binnenkort dus 80 jaar, verscheen in 1971 en is getiteld “IF I COULD ONLY REMEMBER MY NAME” en was een succes. Zijn laatste album verscheen in 2017, “SKY TRAILS” en nu ligt dus zijn zevende solo plaat in de winkels, “FOR FREE” getiteld. De stem van David Crosby is ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds een genot om naar te luisteren, heeft nog steeds dat kenmerkende geluid en hij leent zijn stem dan ook geregeld aan anderen, om in de backing vocals zijn kunsten te vertonen. In 1996 richtte hij C.P.R. op, een trio met Jeff Pevar en zijn zoon, James Raymond. Hij is dus een bezige bij.

Crosby werd geboren in Los Angeles en dit nieuwe album ademt één en al L.A., Westcoast in optima forma. Het openingsnummer is getiteld “RIVER RISE” en begint met de zin “It’s Light In California”, zodat je meteen weet waar jij je de bijna 38 minuten zult wanen, in het westen van Amerika dus. Met vocale hulp van ook al zo’n legendarische stem, Michael McDonald krijg je een heerlijke uptempo song voorgeschoteld, met een prachtig refrein en het is meteen genieten van de stemmen. “I THINK” is een hoogtepunt met hemelse samenzang met zanger/gitarist Steve Postell (o.a. Pure Prairie League), “THE OTHER SIDE OF MIDNIGHT” is een laidback liedje, lekker ritme, prachtige zanglijnen en mooie instrumentarium. De eerste keer dat ik het album beluisterde kreeg ik bij “RODRIQUEZ FOR A NIGHT” een Steely Dan gevoel en dat bleek te kloppen. Donald Fagen, één van de twee keymembers van deze band, schreef dit briljante liedje. Ook weer zo’n laidback feel, pure westcoast, Crosby past dit als gegoten. De zin “I’m Just A Drugstore Cowboy” is tegelijk pijnlijk als vol met zelfspot. Crosby weet natuurlijk als geen ander dat hij een leven heeft geleid vol met drank, drugs en vrouwen. “SECRET DANCER” is een mooi rustpuntje, waarin hij met zijn prachtige, soms wat breekbare stem de juiste emotie in het liedje weet te stoppen. “SHIPS IN THE NIGHT” heeft ook weer zo’n onweerstaanbare seventies westcoast feel en prachtig subtiel gitaarwerk.

Het titelnummer “FOR FREE” is een liedje dat door Joni Mitchell is geschreven en te vinden op haar album “LADIES OF THE CANYON” uit 1970. Mitchell is een onmisbare schakel in de ontstaansgeschiedenis, de muziek (denk aan “WOODSTOCK” dat door haar werd geschreven), maar zeker ook het liefdesleven van Crosby en zijn muziekvrienden eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Deze versie is klein, jazzy en Crosby zingt het samen met Sarah Jarosz. “BOXES” is weer een uptempo song, lekkere pakkende drumpartijen, mooi gitaarwerk en een heerlijke melodie. ”SHOT AT ME” heeft een wat dreigende sfeer, het pakte mij meteen, erg mooi! De afsluiter is “I WON’T STAY FOR LONG”, dat je zou kunnen zien als een oude man die zijn testament opmaakt. “I Don’t Know If I’m Dying, Or About To Be Born”, een prachtige zin die het volgens mij allemaal wel verteld. Samen met de titel van dit jazzy liedje, vooral door het gebruik van de trompet, is dit een emotioneel en dus erg gevoelig einde van een prachtig nieuw album.

David Crosby is dan misschien in zijn bonusjaren, gezien zijn lichamelijke problemen van de laatste jaren (hartaanval, levertransplantatie, diabetes), maar op dit album klinkt hij als vanouds. Het is een erg mooi album geworden, dat voor de als David van Cortlandt Crosby in Los Angeles geboren zanger, een waardevolle aanvulling is op zijn al imposante oeuvre.

Mooie recensie Marco, maar zie dit niet terug in je waardering

Al wel vaak geluisterd en 3,5* scoort deze sowieso wel, maar ik weet het nog niet helemaal. Alles is smaakvol en goed verzorgd, maar misschien is ook net wat te weinig aan de hand. Een beetje te gelikt en de helft van het album blijft nog niet echt hangen. De vorige albums waren uitdagender en ik weet nog niet zeker of dat een probleem is.

Ik heb vandaag het album fysiek ontvangen en ga hem op repeat zetten...misschien rolt er nog een hogere waardering uit. Al vind ik een 4 niet slecht

Beoordeling op anderhalve luisterbeurt......wat een fijn album. Er is heel veel moois uitgekomen en mijn zakgeld is beperkt; dat wordt (moeilijke) keuzes maken.

De al eerder uitgebrachte nummers vielen me ietwat tegen. En ook toen ik de hele plaat gehoord had was ik niet overdonderd. Dat komt hoofdzakelijk omdat Crosby mij nu al sinds Croz aan het verwennen is. Maar naar meer luisterbeurten begint ook For Free mij meer en meer bij de kladden te grijpen. Het is nog wat te vroeg om precies uit te maken hoe goed deze plaat geworden is. Maar Free komt in ieder geval met grote regelmaat uit mijn boxen gerold. En dat is altijd een prima voorteken.

Mijn bewondering voor de man en zijn recentere albums is enorm. Het liefst had ik geschreven dat For Free mij wegblaast, maar dat is (nog) niet het geval. Ongeveer wat Iggy zegt dus. Neemt niet weg dat ik het een relaxte en verzorgde plaat vind van bovengemiddelde kwaliteit.

Herkenbaar; ik heb het zelfde gevoel. Het wordt voor mij geen fysieke aanschaf. Ben bang dat het album voor mij wegzakt is de Spotifybak "vergeten pareltjes"

De eerste studioplaat uit 2021 die ik op de luisterlijst zet. Deze en die van Jackson Browne hebben mijn aandacht. Verder (nog) geen interessante nieuwe releases voorbij zien komen. Wel twee gave livereleases (Brothers 50 en Tedeschi Trucks Band).

Vandaag wordt hij 80!

Dat is de oudste, nog in leven zijnde, walrus op aarde!

80 jaar en nog klinken als een nachtegaal, geen sleet op de stembanden.
Delen van for free gehoord, mooi, zeker, maar de productie is wel aalglad. Hoe mooi zou het zijn om een David Crosby met slecht een sobere begeleiding te horen

Voor mij is dat wel een probleem. Ik ben nooit fan geweest van Steely Dan, Toto, Doobie Brothers en andere bands die muzikale perfectie hoog in het vaandel hebben staan. Ze slagen er niet in om mij in mijn hart te raken. En zo is het ook met deze nieuwe Crosby-plaat. Crosby kan soms live behoorlijk uitpakken met zijn kolossale stemgeluid maar op deze cd kleurt hij keurig binnen de lijntjes. Ik ben het helemaal eens met devel-hunt van wie ik graag de term 'aalglad' leen.

David Crosby is ook op 'For Free' nog volledig blijven hangen in de rond 1975 gekozen weg, voor het eerst echt te horen op het album Whistling Down The Wire (1976). Een eerste indicatie dat folk en psychedelica moesten wijken, kwam op Wind on the Water (1975) naar voren, hoewel de balans toen nog enigszins aanwezig was. Sindsdien is steevast gekozen voor een softe - ik lees hierboven 'aalgladde' - vorm van jazz. Hoewel op Croz uit 2014 flarden van psychedelica en folk de hoop weer aanwakkerde, is dit nooit meer goed gekomen. Spijtig, omdat juist op aloude platen als 'If Could Only Remember My Name' , 'Crosby and Nash' (1972), Notorious Byrd Brothers en Younger Than Yesterday zoveel ongepolijste elementen te horen zijn. De kracht van Crosby derhalve, is juist om de buiten de lijntjes te opereren en spannend te zijn. Althans, dat is waar hij voor mij in excelleert. Helaas blijft 'For Free' echter keurig binnen de lijntjes en vrees ik inmiddels dat dé comeback plaat van Crosby er niet meer gaat komen. Toch valt er in zijn oeuvre nog genoeg te genieten voor hen die zijn vroegere geluid prefereren, zoals onder meer de Crosby geschreven bonustracks van de recente Deja Vu box set (bijv Triad).

Aangename, warme plaat. Mij doet het verder niet heel veel. Ik vind het nét even allemaal een beetje té aangenaam en warm. Ik kan deze plaat nergens vervelend vinden, maar over het geheel nogal saai eigenlijk. Pas bij Boxes veer ik een beetje op, maar dan is de plaat alweer voorbij.

Bonuspunten voor de albumlengte, want zo hoort het.

Dat kan ik wel inkomen. Ben t.z.t. benieuwd wat je van de voorganger vindt . Die is in elk geval meer onderscheidend ten opzichte van de andere Crosby albums..

Van de nieuwe albums ken ik volgens mij alleen Croz (of een ander) en die vond ik gaaf (geloof ik).
Op herinnering heeft het geen zin, er iets zinnigs over te zeggen, dus ik zal ze moeten luisteren. Is een Crosby-marathon goed voor de gezondheid?

Hij moest The Byrds verlaten om (in grote lijnen) twee redenen:
In de eerste plaats had hij meegespeeld bij de band Buffalo Springfield zonder dit af te stemmen met de andere leden van de groep.
In de tweede plaats was er onenigheid over het selecteren van een single van de LP "The Notorious Byrd Brothers". Crosby will persé zijn nummer "Triad" uitbrengen, terwijl McGuinn en de platenmaatschappij uiteindelijk kozen voor "Goin' Back" (bescheiden hitje).
Smaken verschillen uiteraard, maar volgens mij een terechte keuze van McGuinn. Het nogal trage en eentonige nummer "Triad" lijkt mij volkomen ongeschikt als single.
De opname van The Byrds van dit nummer is als bonus terug te vinden op de CD van "The Notorious Byrd Brothers".

Er zijn nog wel meer redenen. Zijn politieke rants waar de rest zich niet mee kon identificeren. Crosby begon de macht in de groep naar zich toe te trekken. Het wissen van McGuinns en Hillmans stemmen op 'Lady Friend' en ze zelf opnieuw inzingen (gelukkig maar!). De flop van 'Lady Friend' vervolgens. En in de woorden van verschillende betrokkenen, waaronder Crosby zelf, was hij simpelweg onprettig om mee te werken en een 'eikel'.

Maar hij was wel degene die grotendeels verantwoordelijk was voor hun harmony sound en 'Lady Friend' en 'Renaissance Fair' schreef. Niet veel later kwam hij met 'Guinnevere' en 'Deja Vu'. Zijn composities zijn van alle Byrds veruit de meest originele, vraag maar aan Miles Davis!