Spiritbox - Eternal Blue (2021)

Indrukwekkend debuut. Deze canadese band laat een smakelijk mengsel van lompe deathcore en zweverige popmuziek horen, met een hoofdrol voor zangeres Courtney LaPlante, die hier duidelijk volledig op haar plaats is. In de brute stukken blaast zij je moeiteloos van de sokken met haar intense grunts en in de melodieuze passages pakt zij je volledig in met haar zwoele zangstem. Het is overigens wel jammer dat het album voor ongeveer tweederde bestaat uit wat meer radiovriendelijk werk dat, hoewel tot in de puntjes verzorgd, de dynamiek een beetje verstoort. Hoe goed die tracks ook zijn, het is vooral het zwaardere beukwerk dat overtuigt. Niettemin een fijne plaat, die veel belooft voor de toekomst.

Uiteindelijk valt de band toch wat tussen wal en schip voor mij. Ze gaan of hard of zoet. Beide doen ze heerlijk, maar daar is het ook wel mee gezegd. Waar de plaat hard gaat lijkt dat het enige te zijn wat ze kunnen. Dan wel op een gepolijste manier. Ze vervallen daar veelvoudig in een 'wall of sound' stijl waardoor het op den duur vermoeiend wordt om te luisteren. De meer zoete stukken zijn typische ballad achtige nummers waarbij ze bang zijn om echt af te wijken van de rest. Waardoor die nummers ook doordrenkt worden van electronica om alsnog een 'wall of sound' te krijgen.

Dat laatste zorgt ervoor dat ik minder vaak naar de plaat terugkeer. Er zit namelijk weinig in wat echt de aandacht grijpt. Het is daarom jammer dat Rule of Nines niet op het album staat, of een soortgelijk nummer. Daar combineren ze beide kanten namelijk erg sterk en is de afwisseling veel genietbaarder. Voor enkele nummers bevalt het prima verder en het is in hun voordeel dat ze een relatief korte plaat hebben gemaakt. Maar ergens had ik hier toch wat meer van verwacht. De hype was dus vooral erg een hype, afwijken of vernieuwen van het genre doen ze niet.