menu

The Neal Morse Band - Innocence & Danger (2021)

mijn stem
3,99 (34)
34 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Radiant

  1. Do It All Again (8:55)
  2. Bird on a Wire (7:22)
  3. Your Place in the Sun (4:12)
  4. Another Story to Tell (4:50)
  5. The Way It Had to Be (7:14)
  6. Emergence (3:12)
  7. Not Afraid Pt. 1 (4:53)
  8. Bridge Over Troubled Water (8:08)
  9. Not Afraid Pt. 2 (19:32)
  10. Beyond the Years (31:22)
totale tijdsduur: 1:39:40
zoeken in:
avatar van Apieknar
geplaatst:
Ik verwacht niet anders dan dat dit gewoon weer een goede plaat gaat worden, zoals de drie voorgaande NMB platen.

Innocence & Danger wordt een dubbelalbum, met twee epics op disc 2. Ik kijk ernaar uit!

avatar van Mindscapes
geplaatst:
De eerste single is er (de openingstrack van het album). Geeft me qua "theatraliteit" in het refrein wat het gevoel van The Call. Helemaalniet slecht dus! Voorlopig enkel op Spotify. Clip volgt later op de dag las ik...

avatar van Apieknar
geplaatst:
De clip van Do It All Again.

Klinkt weer prima!

avatar van legian
3,5
geplaatst:
Muzikaal zit het wel snor, hoewel ze niet direct de aandacht weten te grijpen. De clip is echter wel een gedrocht van een ding zeg.


avatar van Mindscapes
En nog een nieuwe single: THE NEAL MORSE BAND - Your Place in the Sun (OFFICIAL VIDEO) - YouTube
Alsook de 3e track op het album.

avatar van legian
3,5
Van de drie singles klinkt Your Place in the Sun toch wel het minst. De andere twee weten een pakkende te sfeer neer te zetten. Klinkt verder allemaal enorm vertrouwd.

avatar van legian
3,5
Tja wat moet je hier nou over zeggen. Het klinkt allemaal degelijk en ligt fijn in het gehoor, zoals je ondertussen verwacht van de band. Het klinkt wat frisser dan de vorige twee worpen in ieder geval. Maar omver blazen of verrassen doet het niet.

avatar van vanwijk
4,5
Vandaag voor het eerst in zijn geheel kunnen beluisteren en ik begrijp Legian wel…..maar toch, ik vind het wel weer lekker klinken.
So far voor mij veel beter te pruimen dan de laatste leg van Transatlantic waar ik maar moeilijk mee in het reine kom.
Kom er, na wat meer luisterbeurten, op terug. Begin met een 4…tis wel Neal!

avatar van pachag
Ik vind dit ook veel beter dan de laatste van Transatlantic.
Aan het eind wilde ik het meteen nog een keer luisteren. Maar dat kon natuurlijk niet, want ik moest ook de nieuwe van Leprous nog horen.
De twee epics op de tweede CD zijn erg goed. Op de eerste CD staan ook wat 'fillers' volgens mij. Of zijn het 'growers'?
Ik ga dit nog wel even goed blijven beluisteren.
Klopt het overigens dat het allerlaatste nummer heel abrupt eindigt? Ik luister via Spotify.

avatar van Apieknar
Ik vind de nieuwste Transatlantic juist ontzettend goed... en dan schijnt deze zelfs nog beter te zijn? Nou, ik kan niet wachten, maar ik zal helaas wel moeten. Ik verwacht dat het album volgende week door m'n brievenbus valt.

4,5
Ik word wel weer blij van dit album. 'Morse of the same' las ik ergens bij een Amerikaanse recensie...dat is deels misschien waar, zeker als het gaat om de thema's, de opbouw van de epics en de gelaagdheid van de wat kleinere liedjes. Soms lijken er bewust subtiele verwijzingen naar eerder werk te zijn verwerkt, de intro van Not Afraid pt 1. heeft wel heel veel weg van het intro van Distance to the Sun van SB, iets wat ik persoonlijk wel kan waarderen....en bij Not Afraid Anymore lijken er ook lijntjes getrokken naar June...(vooral bij de baslijnen)

Als fan boeit me dat eigenlijk niet zoveel, ik ben fan omdat ik die elementen juist kan waarderen en daarnaast staat er genoeg nieuws op dit album. Een nummer als 'The way it had to be' is onvergelijkbaar met welk eerder werk van Neal Morse dan ook (niet onvergelijkbaar met werk van Pink Floyd uiteraard, maar dat is een ander verhaal..) en de invloed van Gillette en Hubauer is veel groter dan op eerdere albums waardoor er echt wel weer nieuwe wegen in zijn geslagen. De samenzang/wisselwerking tussen Morse, Gillette en Hubauer is nog strakker dan voorheen en voor mij redelijk ongeëvenaard in de huidige progwereld. Portnoy's stem is natuurlijk verre van gepolijst maar het rauwe randje dat hij toevoegt (ook bij Translantic trouwens) vind ik wel wat hebben.

Minpunten? Mwah, het instrumentale 'Emergence' is knap gecomponeerd maar vind ik niet echt passen op het album, de cover is goed gedaan maar doet mij niet zoveel en misschien vind ik het album soms iets te braaf. Gillettes zang en gitaarspel zijn zo strak en spot on, (bekijk voor de grap eens wat covers van 'm op YouTube, die jongen kan echt alles spelen...heel irritant ) dat het soms een tikje te gelikt voelt, het mag soms wel wat meer schuren of knallen wat mij betreft. Verdere hadden de 2 laatste tracks net zo mooi geweest als ze net iets korter waren geweest.

Maar verder...Morse heeft met deze band echt goud in handen en heeft weer een album afgeleverd waar ik de komende tijd met veel plezier naar zal luisteren.

@Pachag...op de Waterfall app wordt ie ook abrupt afgebroken.

avatar van legian
3,5
pachag schreef:
Klopt het overigens dat het allerlaatste nummer heel abrupt eindigt? Ik luister via Spotify.

Op google music ook, zal vanmiddag eens de cd checken thuis. Klinkt nogal vreemd moet ik zeggen.

avatar van Goldhand
4,5
pachag schreef:

Klopt het overigens dat het allerlaatste nummer heel abrupt eindigt? Ik luister via Spotify.


Klopt inderdaad, einde is op alle uitgaves zo. Ik stoor me er persoonlijk niet zo aan verder

avatar van pachag
Het lijkt alsof ze voor een fade out wilden gaan, maar het effect zijn vergeten toe te voegen.
Het maakt mij verder ook niet zo veel uit.

avatar van legian
3,5
De CD heeft het inderdaad ook, een abrupt einde. Het klinkt nogal klungelig vindt ik. Inderdaad alsof ze het fade-out effect vergeten zijn. Vind het een vreemde keuze.

avatar van progressive
Volgens mij is het einde hetzelfde als het begin, zodat je het op repeat kunt zetten zonder het door te hebben? Niet getest verder, maar zo klinkt het.

Verder inderdaad een sterk album, maar het klinkt wel allemaal wat bekender en vooral voorspelbaar, ondanks wat frisse inbreng hier en daar. De samenhang en onvergangen in het laatste nummer is ook wat minder vind ik, het lijkt eigenlijk wel een beetje op Transatlantic daar waar de vorige 2 albums als samenhang natuurlijk helemaal top was.

Ook de zang van Neal mag wel iets minder voorspelbaar of zelfs mag hij van mij wat minder vaak aan het woord, zoals bij Flying Colors het geval is, al is natuurlijk zijn naam aan de band verbonden haha. Bij The Way it Had to Be bijvoorbeeld hoopte ik onwijs dat Eric zou gaan zingen en gelukkig was dat ook zo! Echter mocht hij wel iets vaker zingen in mijn ogen. Bij het laatste nummer weet je na de introductie gewoon al dat Neal op exact dezelfde wijze als altijd met zang komt invallen...

avatar van namsaap
4,0
Mijn review op Zware Metalen

Kijk in een willekeurige supermarkt bij de tijdschriftenafdeling en je vindt ze: driestuiverromans waarin volgens een vaste formule de lezer wordt getrakteerd op een verhaal vol hartstocht, waarin een man en vrouw verliefd worden maar pas na het overwinnen van allerlei problemen voor altijd samen kunnen zijn. De muziek van Neal Morse laat zich in toenemende mate luisteren als het muzikale equivalent van de driestuiverroman. Alleen al in de afgelopen tien jaar bracht hij onder eigen naam en met The Neal Morse Band, Transatlantic en Flying Colors maar liefst veertien studioalbums uit met eigen werk. Met zo’n enorme productie ligt het gevaar op de loer dat zijn albums steeds meer volgens een vaste formule worden gecomponeerd en voorspelbaar worden. Het is dankzij de samenwerking met andere muzikanten dat de muziek doorgaans toch interessant blijft.

Zo bracht de komst van Eric Gillette en Bill Hubauer, en daarmee het ontstaan van The Neal Morse Band, in 2012 de broodnodige frisse wind waardoor de formule weer aan kracht won. Sterker nog, met The Similitude Of A Dream en The Great Adventure bracht Neal met zijn band misschien wel de beste albums uit zijn carrière uit. Zijn vorig jaar verschenen album Sola Gratia, wat weer echt een soloalbum was, liet er dan ook geen onduidelijkheid over bestaan dat Neal anderen nodig heeft om zijn formule interessant te houden.

Om te benadrukken dat het vierde album het product van de gehele band is, wordt Innocence & Danger onder de naam NMB uitgebracht. Dit keer geen conceptalbum, maar tien op zichzelf staande nummers waarbij Bill Hubauer en Randy George het voortouw namen bij het inbrengen van nummers. Sterker nog, Neal Morse had bij de start van de schrijfsessies nog geen ideeën om in te brengen. Waar de heren zich vooraf wilden beperken tot de lengte van één cd, vond de band zoveel inspiratie tijdens het schrijven van nummers voor dit album dat Innocence & Danger het derde dubbelalbum op rij is geworden.

Op de eerste cd staan acht nummers, in lengte variërend van drie tot negen minuten, waarop de popinvloeden van de band wat meer tot uiting komen. Als het openingsnummer Do It All Again begint, vermoed ik even dat de titel slaat op de typische openingszetten die Neal Morse al zo vaak heeft gespeeld in zijn nummers. Na de obligate opening blijkt het zich echter tot een bijzonder sterk nummer te ontwikkelen waarin Neal, Eric en Bill elkaar afwisselen met sterke zanglijnen. Op de uptempo rocker Bird On A Wire is het met name Eric Gillette die de show steelt met zijn stem en gitaarspel.

Na twee rocknummers neemt de band gas terug en komen de invloeden van The Beatles (Your Place In The Sun), jaren ’80 popmuziek (Another Story To Tell) en Pink Floyd (The Way It Had To Be) naar voren. Het prachtige Not Afraid Pt. 1 doet denken aan June van Spock’s Beard en is van een vergelijkbare schoonheid. De eerste CD sluit af met een coverversie van het alom bekende Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel. In ruim acht minuten wordt dit van oorsprong klein gehouden nummer omgetoverd tot een episch prognummer.

De tweede cd bevat twee nummers van respectievelijk twintig en dertig minuten lang. Not Afraid Pt. 2, dat behalve de titel weinig raakvlakken heeft met deel één van de eerste cd, doet in alles denken aan een typische “epic” uit de pen van Neal Morse en doet de vergelijking met de stuiverroman alle eer aan. Het nummer luistert lekker weg maar verrast geen moment. Beyond The Years daarentegen is ruim dertig minuten genieten! Hier trekt de band alle registers open om de luisteraar gedurende de hele lengte in vervoering te brengen en te houden.

Het niveau van Similitude Of A Dream en The Great Adventure wordt niet gehaald op Innocence & Danger. Het zou ook wel een huzarenstuk zijn om voor de derde keer op rij met zo’n sterk album op de proppen te komen. De plaat spoelt echter wel de ietwat wrange smaak weg die het laatste soloalbum van Neal Morse en The Absolute Universe van Transatlantic bij me achterlieten. Dat is zeker te danken aan de toenemende inbreng van alle muzikanten binnen de band, maar in het bijzonder aan Eric Gillette die met zijn geweldige gitaarspel en sterke zang smaakmaker is geworden van dit album.

avatar van namsaap
4,0
Over het einde van Beyond The Years zegt Mike Portnoy op FB:

“It was a suggestion I made (just as I did w Pull Me Under - inspired by the end of Side 1 of The Beatles Abbey Road and the end of Pink Floyd’s The Wall) rather than fading that orchestral ending, let it loop hypnotically and then abruptly cut it to snap you back to reality”.

avatar van pachag
namsaap schreef:
Over het einde van Beyond The Years zegt Mike Portnoy op FB:

“It was a suggestion I made (just as I did w Pull Me Under - inspired by the end of Side 1 of The Beatles Abbey Road and the end of Pink Floyd’s The Wall) rather than fading that orchestral ending, let it loop hypnotically and then abruptly cut it to snap you back to reality”.


Tja, leuk bedacht. Ik vond dat bij Pull Me Under ook altijd vreemd. Het klinkt alsof het niet zo hoort. En dat zorgt er inderdaad voor dat je er in één klap uit raakt en de magie in één keer weg is. Ik vind dat niet fijn. Bij Dream Theater ga je dan tenminste nog naar het volgende nummer. Maargoed, klein minpuntje op een verder heel cool nummer.

Mooie recensie trouwens, namsaap!

avatar van vanwijk
4,5
Kan me redelijk vinden in de recensie van namsaap maar om de muziek van Neal te vergelijken met een driestuiverroman …daar vinden wij elkaar zeker niet. Ook in zijn referentie aan Sola Gratia kan ik mij persoonlijk niet vinden. Een prachtalbum voor mij, sterke songs, mooie melodieën. Ja, eerder gehoord, enz.
Ik snap zijn gedachtengang maar ik koppel “driestuiverromannetjes” aan literaire flut.
Voor mijn is de muziek van Neal te vergelijken met een A.F.Th., een Grunberg, een Mulisch of Claus.

Ik vind het een fantastisch album, de twee epics zijn zeer de moeite, Beyond The Years is m.i. een van zijn sterkste composities van de laatste jaren. Ook Innocence is zeer de moeite, de twee openingsnummers springen eruit! Ik verhoog met een halfje. Is het enthousiasme? Waarschijnlijk wel. Over een poosje kijken we weer verder.

avatar van El Stepperiño
4,0
In eerste instantie ben ik toch niet zo enthousiast als dat ik over 'The Similitude of a Dream' en 'The Great Adventure' ben. Met name het einde, die laatste drie nummers van laatstgenoemde plaat zijn werkelijk zo fantastisch dat het ook haast niet te doen is iets te maken dat dit gevoel en deze vervoering kan evenaren. Het is natuurlijk zeker niet slecht, maar ik heb er nog niet "het gevoel" bij. Vooral het nummer Bridge Over Troubled Water vind ik een skipnummer zoals die ook staan op bijvoorbeeld Momentum. Twijfel tussen 3,5 en 4 sterren, voor nu het voordeel van de twijfel. De tijd zal leren of ik dit nog vaak zal gaan draaien...

4,0
Na twee conceptalbums werd het tijd voor een album zonder samenhangend verhaal. Het is wel weer een dubbelaar geworden. De vrijgegeven singles zijn beter dan vaak bij Neal morse het geval is (denk aan Momentum, The Grand experiment, Agenda en The great Adventure). Het album klinkt fris en de band klinkt nog meer als een band in plaats van Neal Morse met wat sessiemuzikanten. Dit is mede te danken aan de vocale bijdragen van de andere bandleden. Het album is een vooruitgang ten opzichte van de vorige dubbelaar, The Great Adventure, waarbij de tweede helft van de tweede cd inderdaad een muzikaal hoogtepunt is maar het album op zichzelf is een zwakkere herhaling van zetten van The Similtude of a Dream.
Maar terug naar deze cd. Hij bevat eindelijk (sinds The Grand Experiment) weer epics en zoals gewoonlijk bij Neal zijn dat de betere nummers. Dat is ook hier het geval. Beyond the years verveelt niet, maar had wel wat korter gekund. Zo bevat het gedeelten die opzich wel lekker klinken, maar aan het nummer niet zoveel toevoegen waardoor het soms fragmentarisch aandoet. Ik ben benieuwd hoe het album was geworden als de kortere nummers en de epics wat meer gemixt waren in plaats van 1 cd met kortere nummers en 1 met epics of dat het geheel was teruggebracht tot een enkele cd, waarbij Beyond the Years 5 minuten was ingekort en er 1 of meer kortere nummers waren gesneuveld. Bridge over troubled water doet bijvoorbeeld wat vreemd aan en vind ik meer een bonusnummer. Dan was het wellicht een nog sterker album geworden. Omdat het geen conceptalbum is waarbij beide cd's op elkaar voortgaan, ben ik toch meer geneigd 1 van de 2 cd's op te zetten, waarbij de tweede cd vaker mijn voorkeur verdient.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:22 uur

geplaatst: vandaag om 11:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.