The Colorist Orchestra & Howe Gelb - Not on the Map (2021)

Het Belgische avant-gardistische octet The Colorist Orchestra werd geformeerd in 2013 door arrangeurs Aarich Jespers en Kobe Proesmans. Ze zijn vooral bekend als vertolkers en heruitvinders van andermans songs waarop ze hun melodieuze percussie en avant-gardistische/klassieke benadering toepassen om te komen tot nieuwe arrangementen en composities. Hierbij maken ze ook gebruik van niet bestaande instrumenten of instrumenten die ze eigenhandig hebben aangepast. Dankzij hun liveoptredens, in het begin onder de naam The Colorist, verkregen zij hun naamsbekendheid. Men werkte achtereenvolgens live met Sumie, Cibelle, Emiliana Torrini, Lisa Hannigan, Howe Gelb en Gabriel Rios. Er verschenen livealbums met Emiliana Torrini en Lisa Hannigan (een EP). Voor hun nieuwe album Not on the Map was de aanvankelijke insteek niet anders. Het idee was om in samenwerking met de genreoverschrijdende Amerikaanse singer-songwriter Howe Gelb, o.a. bekend van de baanbrekende band Giant Sand, delen van zijn ruim vijftig albums tellende en zeer uiteenlopende discografie in een nieuwe muzikale vorm te gieten. Dit pakte echter anders uit. Want al snel bleek dat de creatieve werkwijze van Howe Gelb weinig ruimte biedt voor vastomlijnde plannen. Met als resultaat dat Not on the Map uit compleet nieuw materiaal bestaat en door de elfjarige dochter van Proesman treffend werd geformuleerd: “You have Howe, and he's creating a world. And then you guys create the ocean around it.” En die oceaan wordt vooral beheerst door inventieve percussie en subtiele inkleuring van de nodige andere instrumenten. Vocale assistentie krijgt Gelb op een viertal nummers van zangeres Pieta Brown. Ook nu klinken er invloeden door van artiesten als Harry Partch, Moondog, Kronos Quartet, Talking Heads en Steve Reich. Not on the Map is een album voor de meer avontuurlijk ingestelde luisteraar.

Live:

04-11 HERENT : Try-out
06-11 GRONINGEN : Take Root Festival
08-11 GENT : 40 jaar Democrazy
09-11 AMSTERDAM : Paradiso
13-11 BORGERHOUT : De Roma
16-11 BRUSSEL : AB
18-11 SINT-NIKLAAS : Municipal Theater

Dank weer voor al je commentaren/reviews. Brengt mij weer op het spoor van mooie muziek

Fijn plaatje!

Op zoek naar die ene hele mooie, prikkelende avondlijke plaat, misschien dan eens de nieuwe van The Colorist Orchestra met Howe Helb proberen. Met The Colorist Orchestra hangt bovendien altijd 'n schitterend Belgisch lintje omheen unieke samenwerkingsprojecten. Nu kwamen ze bij Howe Gelb aankloppen, beroemd Amerikaanse americana-singer-songwriter, stichter van Giant Sand. Zingt sterk erop mee, Pieta Brown, Gelb's vroegere medewerkster, die ook al haar klasse bewees naast Mark Knopfler, Calexico en Justin Vernon.

Die Belgen zijn dus helemaal niet aan hun proefstuk toe. Meer, als modern, achtkoppig kamerpopcollectief genieten ze al een stevige reputatie. Onder leiding van  Kobe Proefmans en Aarich Jespers, zelf percussionisten, weten ze popgeoriënteerde singer-songwriters te strikken voor even een frisse herschikking, re-arrangement van hun repertoire. Weet je wel, zoals de colorist van een strip of film doet, maar dan met de contouren van een song. Inspiratie halen ze hiervoor ondermeer bij Kronos Quartet, Talking Heads, Steve Reich, Harry Partch en Moondog.

Ze gaan niet bepaald orthodox met het muziekinstrumentarium om, maken de instrumenten waar nodig overigens ook zelf. Zo presteerden ze dus al heel wat fraais met mooie songs van o.a.  Emiliana Torrini, Lisa Hannigan en Gabriel Rios. Nu dus ook met... Howe Gelb, een klassebak van meer dan 50 albums.

Ze ontmoetten elkaar in 2017 tijdens een jazzfestival in Luik. Aangestoken door een gemeenschappelijke avontuurlijke passie om te musiceren evolueerde het verbond van creatievelingen evenwel (of, vanzelfsprekend) elders dan voorzien. Voor het eerst resulteerde het gezamenlijk project in volledig nieuwe muziek op deze 'Not On The Map'. Bijzonder daarbij : algeheel zonder Gelb's karakteristieke gitaargeluid!

Zijn bariton blijkt des te meer als gegoten te passen bij de sfeer vanaf de prachtige loungy opener 'Counting On'. Zijn gouden stem houdt steeds duidelijk zowat het midden tussen die van Leonard Cohen en Adrian Crowley, al kan de man ook probleemloos een hoger register aan. Of hij gaat in parlando. Mooi in contrast in alle geval met het klare stemgeluid van Pieta Brown. Zoals Gelb het zelf opmerkte : "Contrast zorgt voor een pendulum-effect. It gives motion. It gives e-motion." Sfeervol dus, filmisch, zuiders romantisch, vol onverwachte wendingen, verrassende ritmes, avontuurlijk. Uitgeklede muziek, maar toch vol met, soms surrealistische, klanken.

Die volle betovering van de Coloristen komt boven in het schijnbaar nonchalante, zacht jazzy golvend 'More Exes'. Weer roerende wisselwerking tussen Gelb en Brown, zuiders door violen ondersteund en op het einde weer helemaal terug naar het wiegende ritme.

Wat deden The Colorist Orchestra en Howe Gelb daar dus een goede zaak samen. Ze komen zomaar met een klapper die alleen maar draaibeurten verdient.  Ook al was dat wat ze deden totaal 'Not On The Map'...

Gisteren in de stadsschouwburg in Groningen, meesterlijk!