Deafheaven - Infinite Granite (2021)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Deafheaven - Infinite Granite - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Deafheaven - Infinite Granite
Deafheaven kiest op haar nieuwe album Infinite Granite voor een flink ander geluid, dat zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van dromerige 80s rock met hier en daar een 90s twist

Deafheaven kende ik tot voor kort eigenlijk alleen van het in 2013 verschenen Sunbather, dat aan het einde van dat jaar verrassend de lijst van Metacritic.com aanvoerde. Dat album was behoorlijk stevig en bevatte nogal wat invloeden uit de metal, maar ook invloeden uit de 90s rock en post-rock. Op het deze week verschenen Infinite Granite gooit de Amerikaanse band het over een andere boeg. Deafheaven klinkt hier en daar als een 80s band met dromerige en melodieuze rock, al duiken invloeden uit de jaren 90 op wanneer even het gas er op gaat. Het is even wennen, maar de songs op het album zijn geweldig, waardoor het nieuwe geluid van de band me uiteindelijk zeer bevalt, bijna een uur lang.

In de eerste dagen van 2014 pikte ik via de jaarlijst van Metacritic.com het album Sunbather van de Amerikaanse band Deafheaven op, dat deze jaarlijst tot mijn verbazing aanvoerde. Sunbather bleek een album dat zich, mede dankzij de uiteenlopende metal hoekjes waarin het album werd geduwd, mijlenver buiten mijn comfort zone bevond, maar op een of andere manier ontwikkelde ik een zwak voor de muziek van Deafheaven, dat niet alleen verschillende soorten metal, maar ook invloeden uit de shoegaze, noiserock en post-rock verwerkte in haar muziek en dat een meester bleek in het afwisselen van torenhoge gitaarmuren met subtiele passages.

Ondanks de liefde voor Sunbather is het in de jaren erna niets meer geworden tussen Deafheaven en mij, al bracht de band wel wat albums uit. Deze week verscheen er weer een, Infinite Granite. Bij oneindig graniet had ik direct associaties met de gitaarmuren van Sunbather, maar Deafheaven klinkt op haar nieuwe album flink anders dan op het album uit 2013. Infinite Granite klinkt zelfs zo anders, dat het in eerste instantie lastig te geloven is dat het om dezelfde band gaat.

Het album opent met heldere gitaarlijnen, een aanstekelijke melodie en verzorgd klinkende en wat lome zang. Het is muziek die door meerdere bandjes uit de jaren 80 zou kunnen zijn gemaakt, tot hier en daar een gitaarmuurtje wordt opgebouwd en ook invloeden uit de dreampop, shoegaze en indierock uit de jaren 90 opduiken.

Het zal even schrikken zijn voor de fans van het met zware metalen gevulde geluid van de band, maar het is na een paar keer horen toch meer mijn kopje thee dan het loodzware Sunbather, dat ik overigens nog altijd een fascinerend album vind.

Ik hou wel van de rockmuziek die in de 80s werd gemaakt en ik weet inmiddels zeker dat Infinite Granite van Deafheaven destijds mijn favoriete album zou zijn geweest, al is het maar vanwege de scherpe randjes die in de jaren 80 meestal ontbraken.

Zeker wanneer de gitaren voorzichtig mogen ontsporen, hoor ik nog wel wat van het fascinerende geluid van Sunbather, maar over het algemeen genomen beperkt Deafheaven zich op Infinite Granite tot wat dromerige rockliedjes vol mooie melodieën.

Wanneer je de muziek op het album ontrafelt hoor je nog altijd fantastisch gitaarwerk en is het wat mij betreft niet zo erg dat al het gruis van Sunbather ontbreekt. Ook de zang op het album bevalt me wel, want het is vooral deze zang die de songs op het album een 80s feel geeft.

Waar ik me bij de eerste luisterbeurten vooral concentreerde op de wereld van verschil met Sunbather, richt ik me inmiddels vooral op het nieuwe album. Het is een album dat de ruimte vult met een lekker dromerig geluid, maar Infinite Granite is ook een album dat vol staat met geweldige songs, die zich niet alleen makkelijk opdringen, maar die ook eindeloos doorgroeien.

Het klinkt allemaal zo lekker dat je bijna vergeet te luisteren hoe knap het allemaal in elkaar zit. De zang is heerlijk, maar het zijn vooral de gitaren en de geweldig spelende ritmesectie die er voor zorgen dat Infinite Granite een steeds beter album wordt.

Net overigens als je denkt in de jaren 80 te zijn beland doet de Amerikaanse band er zo nu en dan een schepje bovenop met wat extra gitaargeweld of met bezwerende keyboards. Het is aan de ene kant jammer, want de dromerige songs hebben absoluut wat, maar juist wanneer Deafheaven wat steviger aanzet en aan het eind nog even helemaal los gaat, hoor je ook weer de genialiteit van Sunbather. Bijzondere band, prachtig album. Erwin Zijleman

Deafheaven met Infinite Granite. Tja, gemengde reacties die alle kanten uitspringen. Begrijpelijk of niet, wotever....

Deze plaat voor mij hun allerbeste ever ja. Moest dan ook meteen denken aan een band à la Catherine Wheel. Breed uitwaaierende gitaren, duidelijk breed gehouden, gelaagd en voor mij zeer evident de shoegaze van de jaren 90 ja. Een stijl waar de kast hier vol van staat. De zang clean, de muziek overzichtelijker en dus toegankelijker. Dat hierdoor de fans van het eerste uur afhaken, wellicht A jammer maar ook B begrijpelijk. Een meer dromerige plaat is het geworden, soms zelfs met een wat spacey geluid, ja, dat ligt mij dan weer wel. Wie dem auch sei, heerlijke plaat en op repeat dan ook hier. Gekozen hebbende voor de blue vinyl versie dan ook nog eens. Topper dus, absoluut.

Ik ben deze plaat nog eens aan het beluisteren, en het blijft lastig hier een quotering op te plakken. Bij de eerste beluistering was ik razend enthousiast, maar ik voel dat het enthousiasme stelselmatig getemperd raakt. Hiervoor heb ik Diorama van møl beluisterd, en dan is er toch wel een duidelijk contrast aanwezig. Akkoord, møl zoekt het meer in de (black) metal-uithoeken van het muzikale universum, terwijl Deafheaven daar net steeds verder van verwijderd is geraakt. Maar qua songmateriaal is møl gewoon interessanter op dit moment, en de dynamiek en beleving ligt daar ook op een hoger niveau. Tot zover de (misschien lichtjes misplaatste, geef ik grif toe) vergelijking.

De vergelijking met Shelter die Don Cappuccino reeds maakt in zijn zoals steeds genuanceerde, diepgaande mening, snijdt best hout. Ik moet toegeven dat ik die plaat de minste van Alcest vind, wat hier ook opgaat, denk ik. Wat Alcest wel doet, is op een geweldige wijze hard en zacht met elkaar verweven, met die heerlijk dromerige laag daar steevast bovenop gedrapeerd. En hoe overrompelend de eerste indruk ook was, dat blijk ik hier grotendeels te missen. Teveel tracks vervagen nogal snel, verliezen hun glans na een paar keer luisteren.

Vind ik het daarom een slechte plaat? Neen, zeker niet! Deafheaven is een pad ingeslagen, en probeert dat verder te bewandelen, ondanks het in handen hebben van een succesformule. Dat vergt moed, en dat mag ik wel. En, bovendien, hebben deze heren talent genoeg om ook hier wat moois te laten horen. Zo is In Blur een verdomd knappe track, Great Mass of Color aanstekelijk én zwaarwichtig, en afsluiter Mombasa een knetterende finale, waar vooral het zwaardere werk aan het eind me weet te begeesteren. Maar toch ook een beetje met nostalgie bedruipt. Gelukkig heb ik Sunbather ook gewoon in huis, kan ik die lekker nog eens draaien, toch?

3,5 sterren

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

De term 'shoegaze' en dat het stond voor een genre waren gegevens die, voordat ik Deafheaven leerde kennen, totaal onbekend waren. Mijn dieet bestaat immers doorgaans uit metal en rock, met soms een beetje folk, americana, fusion en klassiek.
'New Bermuda' is mijn instapplaat, maar ik moet zeggen dat het lang duurde voordat die plaat me greep. Ik vond het geluid van de band intrigerend en interessant, wat ervoor zorgde dat ik toch bleef luisteren en uiteindelijk werd gegrepen door hun muziek. Ordinary Corrupt Human Love werd blind gekocht na de release en Infinite Granite ook (de eerste twee LP's, waaronder het alom bejubelde Sunbather schitteren nog door afwezigheid in mijn collectie).

Infinite Granite onderging eigenlijk een beetje hetzelfde proces als New Bermuda. Aanvankelijk kon ik niet zoveel met deze plaat, maar ook hier was er iets ondefinieerbaars waardoor ik de plaat bleef opzetten. Ik kan dit album inmiddels erg waarderen. Die waardering begon al snel met Great Mass Of Color, The Gnashing en Mombasa, maar inmiddels hoor ik ook steeds meer de kracht in de 'zwakkere' nummers, voor zover daar nog sprake van is.

Als Infinite Granite echte shoegaze is, wat ik een beetje concludeer op basis van reacties hier, dan wordt het tijd om dit genre eens verder verkennen, te beginnen met de referenties die ik hier ben tegengekomen. Afgaande op wat Deafheaven hier doet, lijkt het genre een welkome aanvulling op mijn muzikale dieet.

Score: 84/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
6. Leprous - Aphelion (88)
10. Dvne - Etemen Ænka (87)
10. Year Of No Light - Consolamentum (87)
12. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
12. Amenra - De Doorn (86)
12. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
15. Kauan - Ice Fleet (85)
15. Frost* - Day And Age (85)
15. NMB - Innocence & Danger (85)
18. Deafheaven - Infinite Granite (84)
18. Cult Of Luna - The Raging River (84)
18. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
18. Dordeduh - Har (84)
18. Wormwood - Arkivet (84)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)