Adrian Borland - Lovefield - Neon and Stone (2021)

Het is natuurlijk fantastisch dat er 'nieuwe' en/of nooit officieel uitgebrachte liedjes van Adrian zijn verschenen. Helaas - net als in 't geval van het Lovefield album nummertje een - is de geluidskwaliteit niet echt super en lijkt de stem van voormalig zanger van The Sound nu meer dan ooit wat timide, soms zelfs bijna onhoorbaar zacht. Ik ben dan ook benieuwd wanneer deze liedjes - die nog altijd de moeite waard zijn om te beluisteren - zijn opgenomen.

Maar hey... ik ben er erg blij mee!


Edit: Een liedje met de titel Neon and Stone staat ook op Cinematic en Coal staat ook op The Amsterdam Tapes. Echter, het lijken wel (bijna) andere songs, zo te horen. Vooral Neon and Stone. Hoe dan ook, het blijven interessante opnamen.

Neon and Stone is inderdaad een hergebruikte naam voor een liedje, zoals ook op het album vermeld: "Song titles for 1 and 9 were later used for other officially released Borland-songs." Naast Neon and Stone (nummer 9) is dus ook de naam Dangerous Stars (nummer 1) nogmaals gebruikt. Best frappant trouwens, de nieuwe liedjesnamen waren zeker op? Hoe dat met Coal zit, weet ik niet; wellicht een bonusnummer omdat het al in een andere vorm is verschenen?

Bedankt voor het toevoegen Choconas! Ik heb deze nieuwe editie Lovefield (Neon and Stone) nu een paar dagen binnen. Ziet er prima uit, het jammere is dat deze opnames net als de vorige Lovefield plaat wat dof/bassig klinken. Wel leuk om deze nummers te horen maar ervan uit mijn koekie gaan kan ik (nog) niet. Ik weet niet of het van dezelfde mastertapes komt maar ook hier klinkt het alsof de hoge tonen er uit zijn gefilterd. Slecht gemastered door iemand met een disco-dip gehoorbeschadiging? (Bij een discodip hoor je toonhoogtes rond de 4000 HZ niet meer)

Heb de plaat nu verschillende keren gedraaid en ben er nu qua sound (jaja) wat aan gewend, maar fraai vind ik het nog steeds niet, het blijft irriteren. Voorkeur nummers tot nu toe zijn Nothing en Euro Song, tekstueel vind ik Euro Song eigenlijk helemaal top, een leuk idee om (bijna?) elke oud Europese stad te noemen met een eigen ervaring daarbij. Dat is toch wel weer helemaal des Borlands. Op vinyl ben ik meer gecharmeerd van kant 2 dan van kant 1, ook dat is wel weer een ouderwetse ervaring. Of hier nieuwe Borland fans mee bereikt worden betwijfel ik, daarvoor zijn het toch wat teveel half afgemaakte nummers. Maar het Borland glas is bij mij halfvol dus ik ben blij met deze release.

Altijd weer een feest om een lp van Adrian Borland aan te schaffen. Heel veel dank aan Adrian’s familie die hebben gezirgd dat zijn rechten bij vrienden van Adrian terecht kwamen. Verwachtingen van zijn albums zijn altijd hoog en worden vrijwel altijd bevestigd. Voor mij ook deze keer. Jullie hebben gelijk: zijn stem klinkt ingetogener, de productie klinkt wat bassig. Maar wat geeft Adrian elk liedje weer een fantastisch gevoel en Adrian-vibe mee. Ik word er altijd melancholiek en tegelijkertijd blij van. Ik krijg er zeker geen disco-dip van want die had ik al.

De rechten van Adrian's muziek liggen niet bij zijn vrienden, hoe kom je daar bij? De mensen van SOD waren geen vrienden van Adrian maar fans. Dat is wel een verschil en daar zit ook een beetje de crux. Deze opnames waren imho nooit door Adrian op deze manier uitgebracht daar was hij te perfectionistisch voor. Dat ze uitgebracht zijn is leuk en het heeft op zijn eigen manier meerwaarde maar artistiek gezien is het wat mager en de beste man heeft daar zelf geen zeggenschap over gehad. Misschien had er meer in gezeten als het beter gemastered was, wie zal het zeggen. Dat geldt overigens ook voor de vorige Lovefield plaat ook al scoort die bij mij iets hoger dan deze.

Een ander dingetje wat mij al een paar keer opgevallen is op de laatste releases en wat wat kriebelt is een beetje een nerdy iets. Als je de vinylplaat bekijkt dan staat Adrian's profielfoto op het centerlabel, prima dat was op het originele Beautiful Ammunition album ook zo, maar daarnaast staat met grote letters SOD. Dat is de afkorting van Stichting Opposite Direction, op zich ook prima maar in het Engels is een sod een drommel; zielenpiet; stakker; stumper en dat komt wel wat vreemd over. Alsof Adrian een sukkel was... Er is ook nog een andere betekenis van het woord SOD in het Engels en dat is een mannelijk lichaamsdeel beneden de navel. De meeste Nederlanders zullen dat niet merken/weten maar voor een Engelstalig iemand lijkt mij dit wel wat vreemd overkomen. Al met al wat een ongelukkige keuze...

Voor meer info: hier en hier

Bedankt voor de info, Rainmachine.

Dit!

De tweede helft spreekt mij zelfs nog iets meer aan. Ik kan verder niet aan de indruk ontkomen dat de liedjes van oorsprong uit hele verschillende periodes stammen. Nou ja, het is dan ook een verzamelplaat.

Rainmachine, met zo’n top 10 lijst kan ik geen kritiek hebben. Maybe it is “friends without ever meeting each other”. Vanwege de muziek. Ik vind het toch fijn dat we nog nieuw materiaal kunnen verwachten. Het voedt mijn nostalgia. Dus hulde aan SOD ...! De een draait een plaatje van Adrian, de ander speelt een cover met een bandje en weer een ander distribueert zijn muziek.....

Klopt! Mis trouwens the Chameleons in jouw top 10!

Ha, hij is uit. Ik moet nog aanschaffen. Spijtig te lezen van de geluidskwaliteit. Dat stoorde me ook al aan de eerste Lovefield-release. Maar dat weerhoudt mij niet...

Ai, dat klopt ook. The Chameleons. Stond er wel in. Altijd weer veels te weinig plek in die top 10!

De geluidskwaliteit valt wel mee toch? Het album is niet echt heel opzienbarend qua songs/composities imo. De stem van Borland valt soms ook met moeite te herkennen, zijn dit songs uit zijn laatste jaren (95-99)?
Heb hem ooit nog eens met Sjako live gezien in 1990, volgens mij.

Mooie albumhoes. Leuke foto. Veel beter dan het zwarte artwork van de eerdere (her)uitgaven van Sounds Haarlem/SOD.

BTW: op Spotify meen ik bij sommige nummers een (best hinderlijke) trilling te horen in sommige gitaarlijnen (bijv. in de tweede track). Horen jullie dat ook? Of moet ik langs Schoonenberg?

Ben nu voor de 4e keer aan het luisteren. Staan toch weer een aantal heerlijke nummers op! Ook een album met een eigen sfeer. Opvallend vind ik het fraaie, atmosferische gitaarwerk en de inderdaad meer ingetogen zang en vaak kleine, contemplatieve, soms enigszins dromerige liedjes. Ik kan niet zeggen dat de zang zacht of moeilijk te herkennen zou zijn, wel vaak verre van zuiver - al heeft Borland altijd al een niet al te vaste zangstem gehad (pakt de noten niet "op de kop" maar zingt "er naar toe"). Maar het zijn demo's neem ik aan? Ik luister (nog) vanaf Spotify, dus heb geen achtergrondinformatie gelezen (die naar ik aanneem bij de cd/lp zit).

Openingsnummer doet mij trouwens ergens aan The House of Love denken t.t.v. hun debuut (en het German Album). Had gezongen kunnen worden door Guy Chadwick.

Blij mee!

The Citizens dus. Dat waren dacht ik muzikanten van Sjako. Of het was gewoon Sjako.

Dat was toevallig mijn eerste gedachte ook

'Dangerous Stars' doet wat denken aan 'Love in a Car' en 'Man to Child'.

Geen idee, kon ook wel eens zijn dat Sjako in het voorprogramma stond en daarna Borland begeleidden. Te lang geleden en ik was aardig in de olie, dus ….

The Citizens was de begeleidingsband van Borland. De eerste 2 albums van Borland zijn ook uitgebracht onder de naam 'Adrian Borland & the Citizens'. Ik meen, dat the Citizens Sjako was (of bandleden daarvan). Zou het even moeten nagaan.

Ik heb het nagezocht, het waren idd de Citizens. Maar weet bijna zeker dat ze als Sjako werden aangekondigd destijds, maar goed Sjako zijn dus blijkbaar de Citizens.

Dat klopt als een bus: The Citizens die Adrian begeleiden waren Thijs Vermeulen en Wouter Planteijdt, de bassist en gitarist van Sjako! uit Haarlem.

Dus niet de hele band Sjako!? Wie drumde? Toetsen?

Had het album gisteren zo'n uur of 5 op repeat staan (gedurende allerlei werkzaamheden) en hij is echt onder de huid gekropen. Mijns inziens een zeer sterk album. Staat geen zwak nummer op. Misschien wel één van Adrian's - en, het moet gezegd, Mark Hunziker - fraaiste (m.u.v. zijn werk met The Sound dan). En dat voor een stel nummers dat jaren op de plank heeft gelegen .'Nothing' is echt een parel. En de rest...(zoals het heerlijke gitaarwerk op 'Sweet Way').

Dus bij Bevrijdingsfestival Groningen in 1991 heb ik twee keer dezelfde band gezien? Borland speelde in de middag, Sjako! in de avond. Het was overigens een legendarische avond: Hessel kwam met de helikopter om het concert van Sjako! te onderbreken. De mannen hebben op het podium ruzie gemaakt.

Toen Hessel weer per helikopter vertrok maakte de zanger van Sjako! een zeer foute grap over Stevie Ray Vaughan en Hessel. Ik moest wel gniffelen.

Dat was in het Sterrebos toch? Kan ik mij nog goed herinneren. Volgens mij huist er nog ergens een filmpje op YouTube rond over de wisseling tussen Sjako en Hessel. Sjako wilde niet van het podium af, volgens mij.

Daar is de muziekencyclopedie een beetje vaag over, maar ik ga er vooralsnog vanuit dat Sjako!-drummer Jaap Vrenegoor drumde, maar niet officieel deel uitmaakte van Adrian Borland & The Citizens. Zie bijvoorbeeld de bezetting op Brittle Heaven die Discogs geeft. Victor Heeremans is op dat album overigens verantwoordelijk voor de toetsen, maar geen idee of hij er live ook bij was, dat zou speculeren zijn.

Noorderplantsoen, waar nu jaarlijks Noorderzon wordt gehouden.

Misschien niet onverstandig?

Ik weet uit directe bronnen dat Adrian Borland "fan" was van The House Of Love, met name het gitaarwerk van Terry Bickers, Adrian heeft met laatst genoemde ook een keer gesproken na een concert van HoL en was wat in shock toen Bickers zei dat hij fan was van het gitaarwerk van Borland. Wederzijds respect dus. Origineel waar hoor!

Nou, ik heb recent ergens gelezen - en zoals altijd weet ik dan weer niet precies waar (ik vermoed liner notes bij een Borland heruitgave) - dat The Citizens van de plaatopnames (iig het eerste album) een Engelse set muzikanten was. The Citizens die Borland in NL live bijstonden was een deel van Sjako!. Geef me de tijd om de bron weer te vinden....

Edit: Discogs biedt duidelijkheid. Op 'Alexandria' zijn The Citizens Brits. Op 'Brittle Heaven' is het een deel van Sjako!.

Sterker nog, Alle 3 de Sjako's spelen in The Citizens op Brittle Heaven, Sjako = The Citizens daar eigenlijk, plus Anthony Thistlethwaite (Waterboys saxofonist)....die ook al op Alexandria meedoet...