menu

Gerry Rafferty - Rest in Blue (2021)

mijn stem
3,86 (21)
21 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Parlophone

  1. Still in Denial (3:01)
  2. Full Moon (5:25)
  3. Sign of the Times (3:31)
  4. You Are All I Want (4:43)
  5. I Still Love You (4:06)
  6. Wild Mountain Thyme (4:50)
  7. Slow Down (4:52)
  8. It’s Just the Motion (5:47)
  9. Look at Me Now (5:20)
  10. Dirty Old Town (5:34)
  11. Lost Highway (4:38)
  12. Keeper of My Soul (3:59)
  13. Precious Memories (3:56)
  14. Stuck in the Middle with You (3:35)
totale tijdsduur: 1:03:17
zoeken in:
avatar van nlkink
4,0
Dankzij Wyverex was ik op de hoogte dat er in juni een 'nieuw' album van Gerry Rafferty aan zat te komen. Helaas is de release opgeschoven naar 3 september. Ik had me hier op verheugd. Op FB en YT zijn al sinds april wat losse stukjes informatie te vinden. Vreemd genoeg bleef het hier de afgelopen maanden bij. Voor zover ik kan nagaan heeft vooral Rafferty's dochter hier een grote rol in gehad om deze release mogelijk te maken. Een selectie demos van Rafferty zijn verder ingevuld tot volwaardige nummers. De kleine snippertjes die ik gehoord heb klonken goed. Hopelijk niet nog een keer uitstel.

avatar van Wyverex
Ik was deze maand ook in blijde verwachting. Uitstel is geen afstel en als troost hebben we de single Slow Down gekregen, die overal te streamen valt. Heel blij van z'n stem te horen, maar ik mis wat folkse invloeden. Desalniettemin hebben ze het prachtig gedaan en verlang ik naar 3 september.

Z'n dochter, Martha, is inderdaad de grote trekker van het project. En is in het algemeen ook veel bezig met haar vaders muziek. Kun je ook heel goed zien in de Right Down the Line docu, en op facebook.

nlkink schreef:
Dankzij Wyverex was ik op de hoogte dat er in juni een 'nieuw' album van Gerry Rafferty aan zat te komen.


Blij dat m'n berichtje je heeft bereikt! Weet niet of ik de link hier zomaar mag delen, maar het album is te pre-orderen via de site van roughtrade.

Zou dit album ook te koop zijn in België?

avatar van nlkink
4,0
vanvelt schreef:

Zou dit album ook te koop zijn in België?


Ik zou niet weten waarom niet. Of er moet sprake zijn van een door de Belgische overheid opgelegd Gerry Rafferty Embargo waar ik geen weet van heb....

avatar van Zwaagje
4,0
Ik heb het niet zo op postuum albums; vaak niet voor niets niet uitgebracht. Wel een groot muzikant, die zich helaas miskend gevoeld heeft. Triest aan zijn eind gekomen.

avatar van nlkink
4,0
Het tijdschrift Uncut is positief; een vijf sterren recensie!

avatar van Zwaagje
4,0
nlkink schreef:
Het tijdschrift Uncut is positief; een vijf sterren recensie!

Eerste luisterbeurt is niet verkeerd; typisch Raffery in de structuur van de liedjes. Knap hoe deze demo's zijn bewerkt. Ik ben wel nieuwsgierig hoe dit gedaan is. Voorlopig het album maar eens rustig beluisteren.

5,0
Prima album, het onafgemaakte werk van Gerry die in 2011 overleed is door zijn dochter opgepikt en uiteindelijk afgewerkt, zeer tevreden, deze gaat wel grijs gedraaid worden, goede afwisseling van up tempo en slow nummers in de stijl van Gerry, zorgvuldig geproduceerd. Nooit klonk hij zo sterk en zuiver als op dit album. Het album sluit af met een 90s versie van Stuck in the middle with you.

Mijn favoriete nummers zijn tot nu toe Full Moon, Slow Down, Its Just the Motion, Lost Highway met als absolute uitblinker Look at Me Now, een powerhouse van een song, zijn stem is zuiver en puur, de lagen synthesizers zijn weggelaten, ik kan zijn dochter Martha op dit punt wel begrijpen, het zou zonde zijn dit niet aan de buitenwereld te laten horen, werd bij de eerste luisterbeurt weggeblazen, gewoon kippenvel.

Mijn advies, luister dit album een paar keer achter elkaar en luister diep, je gaat het elke keer steeds beter vinden.

avatar van Zwaagje
4,0
Wat een fijne verrassing. Gevoelsmatig geen "left overs", maar een kwalitatief goed album. Ik ken natuurlijk de kwaliteit van de demo's niet, maar alles voelt heel natuurlijk aan. Genieten dat dit nog boven tafel komt.

avatar van Film Pegasus
4,0
10 jaar na zijn overlijden krijgen we een nieuw album van Gerry Rafferty. Altijd gevaarlijk zo'n album, omdat er meestal wel redenen zijn waarom een artiest songs niet zelf heeft uitgegeven. Maar het album is met respect gemaakt en is best wel evenwichtig. Niet louter een mix uit kartonnen dozen van liedjes die na zijn dood gevonden zijn. Best wel een sterk album. Geen idee wat Rafferty en van zou gevonden hebben, maar ik ben alvast tevreden.

avatar van nlkink
4,0
Het was op 4 januari 2021 alweer tien jaar geleden dat Gerry Rafferty ons ontviel. Enkele weken voor zijn overlijden was hij uit het ziekenhuis ontslagen en in huis genomen door zijn dochter Martha. Wetende dat zijn dagen geteld waren, heeft Rafferty bij zijn dochter en kleinkinderen nog een relatief korte periode van huiselijk geluk gekend, inclusief een laatste mooie kerst.
In 2009 bracht Rafferty zijn laatste album tijdens leven uit, Life Goes On. Dit album was een compilatie van liedjes van de drie voorafgaande albums aangevuld met een zestal nieuwe stukken. De van de voorafgaande albums afkomstige stukken waren in veel gevallen nieuwe mixen en edits. De algemene consensus was dat Rafferty dit album beschouwde als een afscheid. Zijn gezondheid was al behoorlijk aangetast door jaren van drankmisbruik. Het album, vol met melancholieke liedjes, reflecteerde dat gevoel.
De aankondiging van Rest In Blue kwam deze zomer volkomen onverwacht. Nu blijkt uit de liners’ notes van het album dat Rafferty sinds pakweg 2006 af en aan werkte aan een nieuw album. Dat bleef onvoltooid en na zijn overlijden kwamen de tapes in handen van zijn dochter Martha, die de afgelopen jaren een paar halfslachtige pogingen heeft ondernomen om iets met de tapes te doen.
Pas toen zij het gevoel had dat ze er emotioneel aan toe was kwam het album langzamerhand van de grond. Een eerste stap die zij heeft gezet is de vocalen van haar vader als uitgangspunt te gebruiken. Rafferty was de laatste jaren een soort kluizenaar die in zijn eigen studio alle muziek zelf in zat te spelen. Vele lagen met keyboard- en synthesizerpartijen en drumcomputers werden ‘weg gestript’. Muzikanten met wie Rafferty in het verleden veel had gewerkt werden uitgenodigd om te helpen om de muziek opnieuw in te spelen. Het gevolg is dat de muziek, in tegenstelling tot de laatste drie albums, zeer organisch klinken. Waar voorheen allerlei elektronica domineerde hoor je nu een ouderwets Hammondorgel, piano, akoestische en elektrische (bas)gitaren, soms een mandoline, mondharmonica en strijkers als violen en cello’s. Door de heldere productie klinkt het album geenszins gedateerd. Het is aangrijpend om te horen hoe goed Rafferty’s stem klinkt, bijna alsof hij de vocalen gisteren heeft ingezongen.
Het album zet Gerry Rafferty voor mij in een nieuw licht. Zijn teksten waren altijd al persoonlijk, met als gevolg dat de laatste albums overwegend somber en melancholiek van toon waren. Dat in combinatie met de omstandigheden waaronder hij zijn laatste jaren in relatieve eenzaamheid en worstelend met zijn drankverslaving doorbracht, maakte hem voor mij en wellicht anderen tot een tragisch figuur. Maar Martha Rafferty en haar team zijn erin geslaagd om het album zo samen te stellen dat dit beeld bij mij is gaan kantelen.
De opener van het album, Still In Denial, beschrijft in vlot tempo hoe Rafferty iemand toespreekt die niet wil inzien dat hij een probleem heeft. Als luisteraar ontkom ik niet aan het gevoel dat hij zichzelf vermanend in de spiegel aan het toespreken is. Je hoort tijdens het intro Gerry vrolijk ‘good morning’ zeggen. Een hele slimme zet om het album op die manier af te trappen.
Andere hoogtepunten zijn het confronterende Full Moon, het bemoedigende It’s Just The Motion, en de ode aan zijn ex-vrouw You Are All I Want. Dat hij nooit over het vertrek van zijn vrouw is heengekomen bewijzen fraaie nummers als I Still Love You, Look At Me Now en Keeper Of My Soul.
Naast de tapes van het onvoltooide album heeft Martha Rafferty tapes met demos die teruggingen tot 1970 laten digitaliseren. Een aantal van deze demos waren van nummers die Gerry voor het album verder wilde uitwerken. Ook dat werk is door Martha en haar team voltooid. Met name het aloude Wild Mountain Thyme is voor mij een ontroerend nummer.
Het album eindigt eigenlijk met twee nummers, Precious Memories en het vrolijker klinkende en overbekende Stuck In The Middle. Precious Memories is de melancholieke Gerry Rafferty. Meestal heb ik het niet zo op heropnames van bekende hits. En met deze versie van Stuck In The Middle is ook niet zoveel mis. Het nummer overtreft het origineel niet, maar omdat het hier om een fraai opgeleukte en informele demo gaat krijg je aan het eind van het nummer een vrolijke verrassing te horen waardoor je meteen begrijpt waarom dit liedje gekozen is als afsluiter.
Vanaf nu zie ik Rest In Blue als het afscheidsalbum van Gerry Rafferty. Natuurlijk is zijn muziek op dit album af en toe melancholiek en zelfs somber, maar door de nummers op de goede manier te plaatsen is er een album ontstaan waarbij ik mijn beeld van de tragische figuur Gerry Rafferty op een positieve manier kan bijstellen.

avatar van Wyverex
Ik heb er ondertussen ook m'n eerste luisterbeurt op zitten. nlkink heeft het prachtig verwoord, heb er eigenlijk heel weinig aan toe te voegen (markeer je review aub als mening, want het is heel mooi geschreven!) .

Het is een prachtig postuum album geworden, waarvan hij denk ik zelf ook heel tevreden zou mee zijn.

Als luisteraar ontkom ik niet aan het gevoel dat hij zichzelf vermanend in de spiegel aan het toespreken is.

Dat is volgens mij een vaak terugkerend thema. Als je nu weet wat er allemaal gebeurd is, en hoe zwaar hij het gevecht tegen z'n verslaving voerde, kun je (soms letterlijk, soms tussen de lijnen door) die spiegel terugvinden. Twee nummers die me daarbij te binnen schieten zijn Night Owl van het gelijknamig album en Everytime I Wake Up van Another World.

Dit is een album die ik heel vaak zal laten afspelen. Er zit zoveel gevoel in. Z'n dochter Martha heeft zeer degelijk werk afgeleverd. Al had ik dit ook wel een beetje verwacht, want ze lijkt me heel erg begaan met haar vaders werk.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gerry Rafferty - Rest In Blue - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Gerry Rafferty - Rest In Blue
Gerry Rafferty is al ruim tien jaar niet meer onder ons, maar dankzij zijn dochter ligt er nu een laatste album dat verrast met prima songs en ontroert door het trieste levensverhaal van de Schotse muzikant

Ook ik dacht bij de naam Gerry Rafferty tot voor kort uitsluitend aan Baker Street, de wereldhit van het succesvolle album City To City. Het is een wereldhit die de carrière van Gerry Rafferty heeft gemaakt en gebroken. De Schotse muzikant voelde zich na Baker Street nooit meer gewaardeerd, raakte in depressies en zocht troost bij de alcohol. In de jaren voor zijn trieste dood in 2011 werkte hij aan een album, maar verder dan demo’s kwam hij niet. Gerry Rafferty’s dochter Martha ontfermde zich na zijn dood over deze demo’s en maakte het album af met muzikanten die bevriend waren met haar vader. Het levert tien jaar na de dood van de Schot een album op dat ik alleen maar ijzersterk kan noemen.

Ik ben geen heel groot fan van Gerry Rafferty, of beter gezegd, ik ben grotendeels onbekend met zijn werk. Van de tien soloalbums die hij maakte heb ik alleen het zeer succesvolle City To City uit 1978, het album met de wereldhit Baker Street, in de kast staan, maar wie heeft dat album dat miljoenen keren over de toonbank ging niet?

Ook de albums van zijn bands Humblebums en Stealers Wheel heb ik niet en ik moet eerlijk toegeven dat ik de vraag of Gerry Rafferty nog leeft of niet tot een week geleden niet met zekerheid had kunnen beantwoorden. Inmiddels weet ik dat de Schotse muzikant aan het begin van 2011 op 63-jarige leeftijd overleed na decennia lang in gevecht te zijn geweest met depressies en alcohol.

Voor zijn dood werkte Gerry Rafferty al een jaar of vijf aan een nieuw album, maar verder dan wat demo’s kwam hij niet. De afgelopen jaren heeft zijn dochter Martha Rafferty zich over het oeuvre van haar vader ontfermd en besloot ze om het album dat slechts in ruwe vorm op de plank lag af te maken.

Rest In Blue is deze week verschenen en het is een album waar ik op voorhand niets van had verwacht. Allereerst omdat ik niet veel had of onbekend was met het werk van de Schotse muzikant, maar hiernaast omdat postuum uitgebrachte albums maar zelden interessant zijn en Gerry Rafferty ten tijde van de opnames al heel erg lang in een matige vorm verkeerde.

Rest In Blue heeft me echter enorm verrast en ontroerd. Dochter Martha heeft buitengewoon knap werk geleverd, want Rest In Blue klinkt geen moment als een verzameling ruwe demo’s. Het album is volgespeeld door muzikanten met wie Gerry Rafferty in het verleden werkte onder wie zijn vaste kompaan Hugh Burns, die ook al tekende voor de memorabele gitaarsolo in Baker Street en de van Dire Straits bekende toetsenist Alan Clark.

Naar verluidt waren de oorspronkelijke demo’s van Rest In Blue vooral met synthesizers ingekleurd, maar deze hebben op het album plaatsgemaakt voor warme en vooral organische klanken. Een aantal tracks op het album, waaronder de remake van de Stealers Wheel hit Stuck In The Middle With You, gaat wat de kant van de folk of Amerikaanse rootsmuziek op, maar Rest In Blue klinkt ook vaak als een album dat vlak na het zo succesvolle City To City gemaakt had kunnen zijn.

Gerry Rafferty tobde bij het opnemen van de demo’s voor het album al vele jaren met zijn gezondheid, maar dit had kennelijk weinig effect op zijn stem, die nog prima klinkt en niet veel afwijkt van die van de jonge Gerry Rafferty, wat op zijn minst bijzonder is.

Rest In Blue laat ook nog maar eens horen dat de Schotse muzikant een geweldig songwriter was. Het album staat vol met tijdloze popsongs die zich genadeloos opdringen. Het levert een bijzonder lekker album met 70s singer-songwriter muziek op, dat bijzonder aangenaam in het gehoor ligt en een uur lang vermaakt.

Rest In Blue ontroert me echter ook. Gerry Rafferty zal voor altijd worden herinnerd als de muzikant van Baker Street en als een eendagsvlieg, terwijl hij veel meer in zijn mars had. Dat laat hij nog een keer horen op Rest In Blue dat zo mooi en liefdevol is afgemaakt door zijn dochter.

Door Rest In Blue moet ik mijn mening over postuum uitgebrachte albums herzien, maar moet ik bovendien mijn mening over Gerry Rafferty bijstellen. Rest In Blue is een ijzersterk slotakkoord van een geweldige muzikant. Punt. Erwin Zijleman

avatar van R-Know
3,5
Goh. Een nieuwe Gerry.
Postuum is vaak niet ‘mijn ding’ maar ik heb vroeger zo van zijn muziek genoten dat ik het er op ga wagen.
Heeft Gerry verdient.

avatar van Zwaagje
4,0
nlkink schreef:
Het tijdschrift Uncut is positief; een vijf sterren recensie!

OOR is een stuk minder positief. Ondanks mijn abonnement heeft de recensie van Uncut mijn voorkeur.
Recensie: Gerry Rafferty - Rest In Blue (album) | OOR

avatar van Zwaagje
4,0
R-Know schreef:
Goh. Een nieuwe Gerry.
Postuum is vaak niet ‘mijn ding’ maar ik heb vroeger zo van zijn muziek genoten dat ik het er op ga wagen.
Heeft Gerry verdient.

Zoals ik een paar berichten terug aangaf heb ik daar ook geen hoge verwachtingen van; postuum albums zijn vaak left overs en doen meer kwaad dan goed. Dit album heeft me positief verrast. Wat vind jij?

avatar van R-Know
3,5
Zwaagje schreef:
(quote)

Zoals ik een paar berichten terug aangaf heb ik daar ook geen hoge verwachtingen van; postuum albums zijn vaak left overs en doen meer kwaad dan goed. Dit album heeft me positief verrast. Wat vind jij?


Ik heb hem nu ongeveer anderhalf keer op spotjefy gehoord/geluisterd met iem tijdens het werk. Het viel me niet echt mee, jammer. Vooral Stuck….. vond ik vervelend, lachen, bijgeluiden etc. Niet mijn ding. Storend zelfs.
Hierna Nightowl weer even gespeeld, vond ik weer een stuk beter maar ook hier haakte ik vroegtijdig af.
Zal waarschijnlijk smaakverandering of stand van de zon zijn.
Toch 3,5 ster, eigenlijk te hoog voor wat ik ervan vind maar ietsje hoger als dank voor het gehele oeuvre.

avatar van Zwaagje
4,0
R-Know schreef:
(quote)


Ik heb hem nu ongeveer anderhalf keer op spotjefy gehoord/geluisterd met iem tijdens het werk. Het viel me niet echt mee, jammer. Vooral Stuck….. vond ik vervelend, lachen, bijgeluiden etc. Niet mijn ding. Storend zelfs.
Hierna Nightowl weer even gespeeld, vond ik weer een stuk beter maar ook hier haakte ik vroegtijdig af.
Zal waarschijnlijk smaakverandering of stand van de zon zijn.
Toch 3,5 ster, eigenlijk te hoog voor wat ik ervan vind maar ietsje hoger als dank voor het gehele oeuvre.

Mijn muzieksmaak is ook veranderd in de loop der jaren; herkenbaar. Dat zorgt er bij mij voor dat is een groot aantal albums (bijna) nooit meer op zet. Letterlijk grijsgedraaid, of de artiest spreekt me niet meer aan. De bekende albums van Rafferty zet ik heel af en toe nog wel eens op. Hem te horen met nieuw werk was wel een aangename verrassing en werkt wonderwel goed voor mij. Ik schaf het denk ik niet fysiek aan; dan ga ik toch voor nieuwe ontdekkingen/muziek. Vaak in een andere hoek.

avatar van bvds63
Ik heb het album inmiddels gedownload in Spotify en ga de Cd aanschaffen. Het klinkt lekker, maar:

vind ik de arrangementen heel bijzonder?

Nee, niet heel verrassend. Ik ga eea nog eens heel goed beluisteren, maar dat was het eerste wat me na 2 luisterbeurten opviel.

Uiteraard hoort het album in de collectie (op Snakes&Ladders en Can I have my money back na ben ik compleet) en valt het te prijzen dat er zoveel jaar na zijn overlijden toch weer nieuw materiaal van Rafferty is.

avatar van bikkel2
4,0
nlkink zijn stukje hier, geeft alles weer over het hoe en wat over dit album en met veel plezier en interesse gelezen overigens.
Overbodig dus om dat nog eens te benadrukken of te herhalen.
Laat ik het bij de inhoud van de plaat zelf houden.
Verrassend goed eigenlijk. Een wat ruwere versie van de artiest Gerry Rafferty, die eigenlijk nooit los ging met zijn vocalen of muzikaal. Een uiterst sympathiek stemgeluid, bijna beschaafd en relaxed.
Door dat het inderdaad veel demo werk bevat is de betreurde Schot veel breekbaarder.
Oneffenheden op vocaal gebied is eigenlijk niet weggemoffeld en voor het eerst hoor ik ook echt een gepijnigd man in sommige momenten.
Daarom zijn met name Still In Denial en Full Moon voor mij de prijsnummers.
Het zegt in beide songs genoeg in wat voor situatie hij triest genoeg terecht was gekomen.
Alcoholisme en depressies, een gevaarlijke combi die kennelijk al geëscaleerd was. Een heel sterk en beladen begin van dit album.
Zoals meestal maakte Gerry nooit echt slechte nummers; op zijn minst onderhoudend of wat voortkabbelend. Vaak prachtige refreinen en melodische structuren.
Ik mis die magische momenten wel wat op dit album, maar evengoed genoeg moois te ontdekken en hulde aan zijn dochter om met dit songmateriaal aan de slag te gaan.
Je hoort wel dat het geen echte eenheid is en dat je hem hoort met zijn wat vertouwdere stemgeluid en soms met een wat rauwer doorleefder randje (zover dat bij hem mogelijk was).
De produktie verschilt ook nogal her en der, maar ook logisch gezien het verhaal bij dit album.

Een verdiend eerbetoon aan Gerry Rafferty. Een singer/songwriter die geruisloos zijn albums maakte en nu niet bepaald als een ster door het leven ging.
Maar helaas de "bad habbit" die hij uiteindelijk wel had, zorgde er voor dat hij te vroeg weggetrokken werd.
Mooie plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:44 uur

geplaatst: vandaag om 23:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.