Motörhead - Bomber (1979)

voor het eerst sinds lange tijd weer gedraaid.
deed me helaas niets meer maar drie goede nummers
dead men ,bomber en stone dead forever.

dit was een van de eerste lp's die ik bezat toch al zeker zo'n 30 jaar geleden (ben nu 45). heb hem tot in den treure gedraaid en vind hem nog steeds geweldig. ik denk dat degenen die over de matige geluidskwaliteit klagen te veel naar steely dan hebben geluisterd. dit is hoe een motörheadplaat hoort te klinken! voor mij is elk nummer van dit album een klassieker, omdat ik ze al zolang ken. deze line-up is dé motörhead line-up. long live bomber

De geluids kwaliteit is niet geweldig. Zelfs de geremasterde versie is geen topperje te noemen. Maar storen doet dat niet echt. Wat wel stoort zijn de matige songs op deze plaat. Bomber is absoluut geen Overkill,Ace of Spades of Anohter Perfect Day. Daar was lemmy en co pas echt in vorm. Wat mij betreft geen klassieker

Alleen de titeltrack vind ik een klassieker, de rest van de nummers vind ik dat het van vuur ontbreekt, maar als je eens een rustiger en minder ontstuimig Motorhead album wilt horen, kan dit soms helemaal je ding zijn.

Ik vind het helemaal niet zo'n matig of "vuurloos"-album, alhoewel het natuurlijk geen hardheid van Overkill, Ace of Spades of zelfs een Orgasmtron heeft. Maar toch, ik aanbid de sfeer en de kleur van Bomber en het bluesy gitaarwerk van mister "Fast" Eddie Clarke. Gewoon een ietsje anders, maar lekker typisch jaren 70-Motörhead-album, en zie die foto's op de achterkant zeg, hahaha...stelletje lelijkerds: zo vreselijk Motörhead! Totaal anti-idols, X-factor etc. Hahahaha...geweldig!

Ja die foto's op de achterkant zijn echt prachtig: Lemmy met de whiskyfles, Phil Taylor met de tong buitenboord en die maffe nep-ogen, Eddie Clarke met de sigaret. Heb Eddie ooit nog eens live gezien met Fastway op Arrow Classic Rock.

De ultieme Motörhead plaat. Allemaal machtige nummers met als topper het titelnummer.

Het titelnummer van deze is mijn favoriete Motorhead nummer allertijden, maar de rest vind ik echt beduidend minder.

Bomber is het enige nummer op deze die zich kan meten met de toppers van overkill en ace of spades.

Nou, Stone Dead Forever toch ook wel....

Is ook een goed nummer, maar stukken minder dan de titeltrack.

Vind stone dead forever een beetje wazig klinken.

De titeltrack steekt echt met kop en schouders boven de rest van dit album uit vind ik.

Ik vind Stone Dead Forever toch wel een van hun sterkste, welliswaar niet op fullspeed, maar wel een klassieke Motorhead rock en roll....

Dit is gewoon een lekker groezelig klinkend album. Er wordt minder snel gespeeld maar niet minder effectief vind ik. Een van mijn favoriete Motörhead albums.

Ik vind dat eigenlijk maar een saai nummer. Dan hoor ik inderdaad veel liever Stone dead forever. Maar goed smaken he.

Jammer dat step down niet door Lemmy wordt gezongen. Want het is wel het meest bluesy nummer van dit album.

Mijn kennismaking met Motörhead, zo’n 10 jaar geleden alweer denk ik, was een concert. Daarna No Sleep ‘til Hammersmith. Voor Bomber had ik een vergelijkbaar geluid verwacht: snoeihard en dan nog een beetje harder. Die verwachting kwam niet uit. Bomber heeft een veel rustiger geluid. Braaf bijna, hoewel dat misschien niet helemaal de juiste term is om bij een Motörheadalbum te noemen.

Dat betekent niet dat er geen goede nummers op Bomber te vinden zijn. Lawman heeft een lekker groove, Stone Dead Forever is ook goed (hoewel er tussen deze beide nummers weinig opwindends gebeurt) en Step Down weet ook mijn aandacht te trekken vanwege het bluesy geluid en vanwege de zang van Fast Eddie. Ik denk dat dat nummer nog wat beter was geweest als Lemmy het had gezongen. Tot slot is Bomber een uitstekend nummer, waar het tempo iets omhoog gaat.

Toch staan er net wat teveel nummers op Bomber die ik niet interessant vind. Dat, in combinatie met het feit dat dit album qua geluid niet echt aansluit op wat ik bij een Motörheadalbum graag hoor, maakt dat dit album het met een kleine 3 sterren moet doen.

3.0*

Een wat mager album in vergelijking met de andere Motörheadplaten die ik ken. Dead Men Tell No Tales is briljant, maar het niveau zakt daarna serieus terug. Slecht is dit natuurlijk niet, maar ik grijp in geval van Motörhead veel liever naar de selftitled of Orgasmatron. Dit lijkt met momenten wat peper in de reet. De rommelige productie is geen pijnpunt, het gebrek aan memorabele songs wel. De opener is de grote uitzondering, die blijf ik in mijn grote boze Motörlijst houden.

Ik zei eerder al dat ik de titeltrack er met kop en schouders bovenuit vind steken, en vind dat nog steeds zo!

Er staan in de vorm van dead men tell no tales, stone dead forever en sharpshooter natuurlijk nog een paar lekkere nummers op. De rest zie ik min of meer als vulling, maar dat kan ook bijna niet anders met de betere nummers die op dat andere album van 1979 zijn gekomen. Het was toen een beetje teveel van het goede, 2 albums in 1 jaar. Hadden ze van bomber en overkill 1 album gemaakt, dan was het net zo,n grote klassieker, of misschien wel DE motorhead klassieker geworden, i.p.v het album ace of spades, al was dat album bijna niet te overtreffen geweest!

Voor mij is het DE Motörhead klassieker. No fillers, just killers.

Als plaat weet 'Bomber' me minder te overtuigen dan toppers als 'Overkill' en 'Ace of Spades'. Dat neemt echter niet weg dat er een aantal pareltjes van formaat opstaan. De opener is meteen een schitterende uitschieter, en één van de sterkste songs die ik ken van de band. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden van de afsluiter, zodat kop en staart van het beest alvast volledig kloppen.

Als je eenmaal in de muil van het beest bent gesprongen, merk je echter dat het een vrij mak diertje is. 'Lawman' vind ik nog best sterk, en in het midden krijgen we ook een heerlijke opflakkering in de vorm van 'Stone Dead Forever'. Al het overige behoort lang niet tot m'n favoriete Motörhead-songs; het vuur ontbreekt.

Blues is, naast rock 'n roll, een belangrijke invloed geweest doorheen het oeuvre van Motörhead, en vooral gitarist Fast Eddie laat die voorliefde duidelijk horen. Dit werkt echter niet helemaal voor wat het tempo betreft; ik heb m'n Motörhead het liefst luid, snel en rauw. Gelukkig krijgen we dan nog die afsluiter, dus.

Om kort samen te vatten; waar de mannen op 'Overkill' (zelfde jaar van release, niet noodzakelijk zelfde bouwjaar) het gaspedaal steevast terugvinden en heerlijk indrukken, blijft de motor op 'Bomber' hier en daar wat sputteren.

3,5 sterren, grotendeels te danken aan de drie hoogtepunten.

Vanwege een examen heb ik gisteren dit album niet kunnen afronden in de marathon, dan doe ik het nu maar even. En helaas gaat Motörhead een beetje de kant op waar ik al bang van was, zeker met drie albums in één jaar, en de kant is niet de goede kant. Ik ben niet bepaald fan van 'Bomber' en het klinkt gewoon bijna niet meer als de motörhead die ik ken. Misschien moet ik er nog een beetje inrollen, maar ook van 'Bomber' was ik niet bepaald een fan.

Als een album in mijn ogen maar echt drie goeie nummers heeft vind ik dat je iets heb laten liggen, en dat gevoel heb ik bij 'Bomber'. Met de nummers 'Dead Men Tell No Tales', 'bomber' en vooral 'Stone Dead Forever ' heb ik me nog wat vermaakt, maar de rest van het album vond ik al een stuk minder. De productie is zeker na 'Overkill' weer geen genot en soms neigt het weer na hun debuutalbum die ook slecht geproduceerd was. Nee, 'Bomber' daar ben ik geen fan van, op naar de volgende!

Voorlopige tussenstand:
01. Overkill
02. Bomber
03. Motörhead

Helemaal mee eens dat er maar drie echt goede nummers opstaan. Maar 'Bomber' is toch net als 'Overkill' door Jimmy Miller geproduceerd? Geen onbekende naam en m.i. komt het geluidstechnisch wel aardig overeen. Dat derde album uit 1979 is 'On Parole' en is in een andere bezetting opgenomen en bedoelt als debuut, dat echter pas na het succes van de andere albums uitgebracht werd. 'Bomber' is anders dan wat men doorgaans van Motörhead gewend is, of dan wel van wat nog komen moest, en dat waardeer ik er wel aan.

Dit album is echt veel meer dan het briljante titelnummer. Er staan veel andere fenomenale nummers op, zoals het heerlijke gitaarwerk op Stone Dead Forever en Step Down.

Een prima album met een aantal heerlijke nummers. Ik vind vooral het wat "losse" van dit album wel fijn. Daarnaast zijn de solo's prima en zijn de vocalen van Eddie op Step Down is verrassend goed. Leuk album!

Vind dit over bijna de hele linie ook wel wat minder boeiend, vooral 'Lawman'. En het is nogal vreemd om ineens een ander 'Step Down' te horen zingen, maar misschien zag Lemmy het niet zitten? Volgens iemand op YT gaat het in 'Bomber' trouwens heel anders: "It's Obama! It's Obama!"

Toch een nette zeven.

Motörhead – Bomber (40th Anniversary Edition)

Gekocht in augustus 2023 bij Amazon.nl voor de prijs van 6,99 eur. Hierover kreeg ik het album zelf met nog een optreden in La Rotonde, Le Mans (Frankrijk) op 03-11-1979, een snelle check op setlist.fm leert dat het volledige optreden op schijf twee staat van deze uitgave.

Lawman en Sweet Revenge bevallen me minder want te traag ingespeeld of gecomponeerd. Daartegenover krijgen Dead Men Tell No Tales, Stone Dead Forever en heel zeker het snelle Bomber mijn goedkeuring. Verder vind ik dit album toch een stap terug, Step Down met gitarist “Fast” Eddie Clarke is gewoon zwak, het album op zich sprankelt minder, een gevolg van twee albums in één jaar? Het Le Mans optreden bevat vijf nummers van dit album en heeft toch een kwalitatief wisselvallig geluid, vaak de gitaar van Fast Eddie.

In 1987 (?) heb ik Motörhead live mogen meemaken in de Vooruit in Gent, met King Diamond en Destruction in het voorprogramma. Ik heb nog altijd spijt dat ik destijds geen t-shirt heb gekocht van Motörhead of ze waren al uitverkocht. Ik heb er dan maar eentje gekocht van Destruction, die lelijke hoes van Release from Agony op de brede borst. Het optreden van Motörhead zorgde bij mij trouwens gedurende een tweetal weken voor een flinke pieptoon, dat waren tijden.

Mijn striemingkanaal meldt dat in oktober Bomber: The Demos verschijnt. Hier meer info.

Als je het dan echt niet meer weet, kun je de demo's nog een keer uitbrengen.. Die kelk laat ik passeren.

Bomber zelf vind ik niet Motörheads beste. Het titelnummer en Stone Dead Forever zijn te gek natuurlijk. Knallers van de eerste orde. De rest vind ik wat inwisselbaar.
De hoes is wel buitengewoon gaaf natuurlijk.