Motörhead - Bomber (1979)

Een klassieker van Motörhead. Dead Man Tell No Tales, Stone Dead Forever, Step Down en Bomber zijn de beste nummers die vaak nog live worden gespeeld. Maar helaas staan er ook wat mindere (m.i.) nummers op dit album: Lawman en Sweet Revenge vind ik nou niet echt bijzonder.
Maar al met al toch een uitstekende plaat: 4*

Alweer een klassieker van Motorhead, met knallers als "Dead men...", "Sharpshooter", "Poison", "Stone dead forever" en het titlenummer. Jammer alleen van de iets rommelige produktie (iets waar alle vroege Motorhead albums last van hadden).

Het titelnummer mag ik graag horen, de rest niet.

Mee eens Mark,ondanks dat dit wel een echte motorhead klassieker is,spreekt op het titelnummer na dan,dit album me eigenlijk ook niet zo aan,de songs zullen best goed zijn hoor,maar dit album kan nog niet aan de enkels komen,dan aan album's als Ace of Spades,Orgasmatron of Overnight Sensation vind ik,want die albums staan werkelijk bol van de pakkende songs vind ik.Een krappe voldoende van mijn kant lijkt me wel ok 2.5*

Echt een album van extremen: hier staan enkele van Motörheads allerbeste nummers op, zoals Bomber, Dead Men Tell No Tales, Step Down en Stone Dead Forever, maar ook de grootste meuk uit de carrière van de band: Lawman, Sweet Revenge, All the Aces Als 'skip'-album nog wel erg leuk, maar het totaalplaatje klopt gewoon niet. Daarom net een 3*.

Ook ik ben niet echt kapot van dit album. Ik vind vooral de productie niet echt al te best, en het tempo ligt veel lager dan op Overkill en Ace Of Spades. Op Another Perfect Day was het tempo ook niet al te snel, maar daar stonden nog vrij veel snelle nummers op (Back At The Funny Farm, Shine, Marching Off To War). Hier zijn het er echt bar weinig. Ook pakken de songs mij niet echt, met uitzondering van het titelnummer (wat toch wel een Motorhead-klassieker is).

Leuk album als je eens naar Motorhead wil luisteren waar wat rustiger nummers opstaan. 1 ding valt me steeds weer op en dat is dat ik het titelnummer er echt met kop en schouders bovenuit vind steken, er staan nog wel een aantal goede nummers op hoor, maar dit is meer een album als je in een rustige stemming bent en je wel naar Motorhead wilt luisteren. naar mijn mening staan hier maar 2 echte missers op en wel Lawman en Sweet Revenge, de rest is ok maar niet zo goed als de titeltrack, op het album Ace Of Spades staan alleen maar nummers op met het niveau van Bomber, voor Motorhead begrippen blijf ik dit maar een matig album vinden, wel ok maar ze kunnen gewoon stukken beter vind ik.

Vreemd van die slechtere commentaren hier over wat voor mij eigenlijk het beste Motörhead-album is.
Ik begrijp echt niet waarom nummers als Lawman en Sweet Revenge missers zouden zijn én waarom de nummers niet bij elkaar zouden passen, ik vind juist dat dat wel zo is.

Het hele album staat vol met toppers, de nummers zitten prima in elkaar en zijn gewoon af, geen onnodige toevoegingen, gewoon puur harde rock n roll.
Het geluid vind ik ook niet slecht voor die tijd en begrijp daarom ook niet wat er storend aan zou zijn. Het past goed bij de stijl.
Ik heb trouwens een cd-versie van 1991 van Castle, die nieuwere remasters zullen waarschijnlijk een beter geluid hebben.
4,5

inderdaad: ik heb voor een appel en een ei een versie op vinyl uit 1979 gekocht. De geluidskwaliteit is bedroevend slecht. Productie nihil. Lijkt wel met een GSM opgenomen te zijn ofzo

Doet er mij aan denken dat ik die nog eens moet pindakazen. Mss dat ik naar die .MP3's liever en meer luister.

Ik denk dat het vooral komt door de ingetogenheid van het album, waardoor het wat lauwtjes klinkt allemaal. Het nummer Bomber vind ik als enigste nummer bij de echte top behoren van Motorhead. Ik vind dat dit album niet in de schaduw kan staan van albums als bv. Ace Of Spades of Orgasmatron. Ik kan van dit album op zijn tijd wel genieten, maar niet altijd, als ik Motorhead weer eens wil beluisteren dan is het vaak Ace Of Spades, Orgasmatron, Overnight Sensation of We Are Motorhead, vind ik veel betere en meer sprekender Motorhead albums die vooral ook de essentie van wie en wat Motorhead ten voeten uit eigenlijk wel is. Deze plaat zou je kunnen nemen als je de door mij benoemde toppers al eens gehoord hebt, pas dan vind ik het wel een goede aanvulling, maar niet om als eerste album te beluisteren, dan is het een tegenvaller, zeker als je daarna het album Ace Of Spades eens gaat beluisteren.

Het is inderdaad juist die minder drukke stijl die me hier aanspreekt, zoals Lemmy in zijn Hawkwind periode met nummers als Lost Johnny, the Watcher en Motorhead.
"On Parole" spreekt me ook wel aan met bvb. die rustige versie van Iron Horse/Born To Lose.
Of Sam Gopal, waar Lemmy bij zong en gitaar speelde.

Albums als Ace of Spades, Overkill en Another Perfect Day zijn fantastisch maar ze zijn drukker, niet altijd heb ik zin in een druk album. Ze zijn inderdaad wel veel treffender als het over de sound van de groep gaat, maar ik ben dan ook geen fan van het totale Motörhead-repertoire. Vooral de periode '77-'86 kan me boeien, al vind ik Iron Fist een minder album.

Zelfs na dertig jaar ga ik nog uit mijn dak met deze lekkere vuige rocknroll plaat.
Ik zal het jullie nog sterker vertellen, de stoelen en de tafel gaan straks weer aan de kant en ik zet hem straks gewoon weer eens op!
Wat kan het leven toch heerlijk zijn.

Enkele leuke weetjes betreffende dit album zoals op het internet gevonden... Dead Men Tell No Tales is hun eerste anti-heroïnesong, op Lawman spuwt Lemmy zijn gal uit op de politie en blijkbaar heeft gitarist "Fast" Eddie Clarke de zang gedaan op het nummer Step Down.
Ik ga akkoord met het bericht van Dexter betreffende dit album: een album van extremen met toppers en floppers. Het geluid vind ik wel ok: Motörhead moet smerig en dreigend blijven klinken. Zoals Lemmy zou zeggen: "Motörhead is a Rock 'n' Roll band". Over die bonus-songs zeg ik zo weinig mogelijk omdat het mij domweg niet interesseert: in 1979 stonden ze er niet op en in 2008 heb ik er geen behoefte aan. It's a Bomber!

Wat is de titeltrack toch een lekker nummer en wat zit daar een lekker ritme in. Sharpshooter vind ik ook erg goed nog. Verder spreekt dit album mij niet heel erg aan. Wel lekkere nummers ook nog buiten die 2 maar zeker geen Motorhead topper. Of je moet van een wat rustiger Motorhead geluid houden.

Ja,als ik die plaat opzet is het vooral om Dead men en Stonedead forever.Bomber zelf is wel bekend van diverse verzamelcd's.Wel een grote verdienste van Kilmister is dat hij in '79 Saxon meenam als supportact.Vroeger heb ik weleens in een interview gelezen;Dat Lemmy tijdens Saxon het podium betrad en het publiek toeriep de debuutplaat van Saxon te kopen,omdat Lemmy ze goed vond. 4 sterren voor Bomber.

Een wat vergeten album tussen de grote klassiekers Overkill en Ace of Spades.
Hier staan ook Motorhead-classics op: Dead Men Tell No Tales, Stone Dead Forever en het titelnummer. Verder zijn Poison en Sharpshooter vette tracks.
Ja Saxon en Motorhead waren goed bevriend in die tijden, ik dacht dat Lemmy ook op foto's opduikt in het boekje van de remaster van Saxon's debuutplaat. 2 topbands

Ik begrijp het ook niet. Ik kan me helemaal vinden in jouw oordeel. Wat mij wel opvalt is dat des te vaker je 'm draait des te beter 'ie nog wordt. Lawman en Sweet Revenge vond ik eerst prima nummers, maar inmiddels (ook) echt geweldig. Gaaf artwork ook! Ik verhoog 'm naar 4,5*

Op dit album staat wel mijn meest favoriete Motorhead nummer in de vorm van de titeltrack.

Wat een prachtig mooi opzwepend nummer is dat.

En West, mooi dat je die live dubbelaar besteld hebt uit 1999, krijg je beslist geen spijt van, beste live album van hun. Daar hoor je op hoe ze vandaag de dag nog steeds klinken live op het podium.

Met een beetje mazzel heb ik 'm dit weekend al: dan gooi ik 'm eens op de Sennheiser.

Bomber vind ik ook 1 van hun beste nummers, maar nog beter van dit album: Stone Dead Forever. Alleen die titel al!

Motorhead heeft op al hun albums altijd wel een paar goede nummers staan.

Maakt niet uit welk album je koopt, een buil val je er nooit aan.

Ook aan te bevelen zijn nog Ace Of Spades natuurlijk, en vooral als je een melodieuze Motorhead wilt horen, Another Perfect Day. En vanaf hun album 1916 begint echt een beetje de metal Motorhead tijd vind ik. 1916 is ook geweldig en mag je eigenlijk ook niet missen.

Maar jij bent goed bezig met die live dubbelaar en No Remorse in ieder geval.

Ik heb ook deze Bomber en Ace of Spades. Vind ik beide geweldige albums. Overkill heb ik ook besteld, net als Inferno. Als je toch bezig bent, dan moet je het maar goed doen, toch?

Oh ja, ik heb natuurlijk al wel een tijd the best of dubbelaar. Bepaald niet verkeerd. Maar je mist inderdaad te veel goede muziek als je sommige albums niet hebt. Nu zal ik dus 1916 ook eens gaan luisteren.

Zeker niet mijn motorhead favoriet. De nummers zijn lang niet allemaal even sterk. Sommige vind ik ronduit zwak. Meschien dat motorhead niet de tijd gekregen heeft of niet wilde nemen. Wie het weet mag het zeggen. Maar 2 albums binnen 1 jaar opnemen en ongetwijfeld ook nog eens flink getourd dat gaat vaak ten koste van het een of het ander. Maar goed motorhead nam wraak met the ace of spades.

Onlangs ben ik begonnen met het beluisteren van de muziek van Motorhead. Van alle albums van begin tot nu, steekt dit album er toch echt bovenuit. Dat is dus na een a twee luisterbeurten. De nummers bevatten een soort gruizigheid die in een goede Tarantino-film niet zou misstaan. 'Bomber' klinkt hier en daar iets minder druk dan andere Motorhead albums, zonder gezapig te zijn, Waar andere albums (Overkill, Ace Of Spades) wat meer uptempo zijn, maken de pakkende riffs dat het toch vrij heavy klinkt. Hij staat evenals andere genoemde albums op mijn verlanglijstje. Mooie ontdekking en zeker niet de eerste dit jaar.

Nu heb ik slechts 5 motorhead albums een echte kenner ben ik dus niet. Maar ik ben wel benieuwd wat je dan van ace of spades en vooral van another perfect day gaat vinden?

Dit is niet mijn favoriete album, maar niemand hoor ik over de beste nummers van dit album:
Talking Head
Poison

Heel vaak blijken tegenvallende albums op het moment van verschijnen enkele decennia later toch niet zo beroerd te zijn.

Bomber is daar eentje van lijkt me. Het tempo ligt vaak lager dan op de voorganger wat destijds teleurstellend geweest kan zijn, maar het gitaarwerk is mooi en de groove is diep genoeg om het aangenaam te laten aanslepen.

Men klaagt weleens dat Motörhead altijd hetzelfde is. Doen ze het eens wat anders, is het ook weer niet goed.

Dead Men Tell No Tales heeft een echt slot aan het nummer. Voor de rest van de songs is allemaal fade-out gebruikt, dat is het enige wat me tegenvalt.
Stone Dead Forever behoort tot hun allerbeste nummers, jammer dat dat al heel lang niet meer gespeeld wordt.

Voor mij persoonlijk is dit een matig Motorhead album. Alleen in de vorm van de titeltrack staat er dan wel weer mijn all time Motorhead favoriet op, pracht nummer met zo'n lekker opzwepend ritme erin. De rest van de nummers vind ik ook niet slecht klinken, maar het pakt mij ook niet bij de kladden en dat heeft het ook nooit gedaan. Altijd als er een plaat van Motorhead opkwam was dat Overkill of Ace Of Spades. Nu bevallen de platen vanaf 1991 mij wat beter, vooral 1916, Bastards en Kiss Of Death die ik eigenlijk min of meer weer herontdekt heb.

Dat vind ik ook erg jammer dat veel mensen dat vinden. Ik heb het soms wel met mensen over Motorhead op het werk maar er zijn best veel die alleen maar het nummer Ace Of Spades kennen en meer niet. Ze hebben best veel variatie gemaakt, maar kan me voorstellen dat als je een paar platen gekocht hebt waar onderling voor het gehoor niet veel variatie inzit dat de zoektocht vrij snel gestaakt word.

Met Ace Of Spades, Bomber, Another Perfect Day, Bastards en Inferno heb je volgens mij de platen die onderling het meest verschillen, als je daar de variatie van deze band niet in hoort weet ik het ook niet meer.

Op Bomber hadden ze Jimmy Miller nog als producer, niets mis mee maar met Vic Maile als producer op Ace of Spades klonk het net allemaal wat scherper, scheller en de band had zich qua tempo ook flink opgezweept.
Law Man, Sweet Revenge en Step Down pakten mij in het begin ook niet. Later ben ik ze meer gaan waarderen. Ze hebben bij mijn weten niet veel van Bomber live gespeeld:Dead Men Tell No Tales, Stone Dead Forever, Bomber en op de luxe uitvoering van de CD staat dan nog Step Down. Het album Overkill is ook net wat harder en vlotter.
Van 1916 en Bastards kan ik ook genieten, Kiss of Death heb ik de laatste 2 jaar niet meer gehoord

Edit: Over the Top, de b-kant van Bomber, spelen ze nog steeds. .