Daniel Herskedal - Harbour (2021)

Deze is mij eigenlijk helemaal ontgaan. Omdat Herskedal zo begaan is met vluchtelingen en daar ook in zijn muziek veel aandacht aan besteed, heeft ook deze plaat dat concept. Het maakt de muziek wel wat beladen, maar ik vind het een mooi gebaar, want het leven is echt niet continu feest en jolijt.

Ik had het thema niet helemaal juist geraden. Het thema is hier de haven, waar elke song een ander eiland, een andere haven beschrijft.

Dit album is geheel opgenomen als trio (Herskedal/Dale/Norbakken) en heeft alleen wat overdubs maar verder geen gastmuzikanten of extra begeleiding.

Dat maakt het des te knapper hoe de drie puur met tuba, bastrompet (Herskedal), piano (Dale), marimba en de vreemde en altijd inventieve percussie van Norbakken zo een volle sound kan neerzetten.

Nu en dan langzaam en sereen, dan weer intens. Een erg knappe plaat, van drie van de betere Noorse jazzmuzikanten.

Hier een mooie video: Daniel Herskedal 'The Mariner's Cross' - YouTube

Barney Rubble tis the season of Herskedal

Gaat op de luisterlijst.

Niet met z'n allen afkraken hoor. Ik vind Herskedal toevallig persoonlijk erg fijn.

Maak je geen zorgen: het album bevalt zeer na de eerste luisterbeurt. Precies de sfeervolle jazz die mij dikwijls als een sirene lokt.

Gelukkig maar. Ik heb overigens meer van dit soort platen als tip, maar alleen als je wilt, want wil mensen niet overbeladen, zoals ik dat zelf ook niet wil.

The Roc en Voyage (beiden wat drukker) van Herskedal mogen wel alvast op je lijst.

Wow The Lighthouse on the Horizon, mijn mond viel nog net niet open. Maar het scheelde niks. Wat een nummer!

Heel fijne plaat weer van Daniel, je hoopt bijna op een gure winter waarin dit album vol tot zijn recht komt

@ArthurDZ

Het doet mij goed dat Daniel Herskedal je zo goed bevalt. Mag ik je ook de platen van Mathias Eick aanbevelen? Ik denk bijna wel zeker dat je die dan ook moet bevallen.

En ik die dacht dat jij geen jazzcat was? Weer wat bijgeleerd!

Hehe er zijn altijd uitzonderingen, Daniel bijvoorbeeld. En Ray Barretto’s Acid, dus ik snap je verbazing niet

Kom jij ook in onze Herskedal-fanclubje, Nick?

Menen jullie het nou serieus, of zitten jullie hier wat te geinen?

Waarom zouden we dat doen? Heb vorig jaar rond deze tijd ook erg genoten van Call For Winter, dus uiteraard ben ik enthousiast over de opvolger, zeker met dat het ook zo’n mooie plaat is. Geen zorgen

Dan ben ik blij. Want meestal zijn er niet zoveel mensen die reageren bij de muziek waar ik naar luister.

Maar dat is ook fijn, want dan kunnen we er ook over praten.

Ik heb deze zojuist (samen met de laatste plaat van Slowly Rolling Camera) besteld bij Edition op limited editon Coloured Vinyl.

Samen met mijn vrouw hebben we Herskedal (en Norbakken en Dale, samen met een violist) live gezien in Rotterdam. Dat was volgens mij één van de laatste concerten of het laatste concert vóór de pandemie uitbrak met alle gevolgen vandien. Het was waarlijk een genot om live te ervaren. Ik wacht ook met smart tot ik weer een concert van hem kan/mag bijwonen.

Nochtans is deze plaat in de running voor de beste plaat van 2021, maar er zijn meer gegadigden.

Daar heb je een punt! Al dacht ik dat het meer aan de acid zou liggen.

Deze staat wel op mijn lijstje, maar dat lijstje is erg lang geworden ondertussen. En 1969 verdient ook nog de nodige aandacht.

Heb je deze al geluisterd? Of gaan metal en 1969 vóór? Drukste muziekluisteraar van Musicmeter, jij.

Nu aan het luisteren, Mssr Renard, op uiterst relaxte wijs.

Klinkt best aangenaam! De tuba is geen alledaags instrument, Herskedal weet de aandacht wel te vatten op die manier. Verder valt vooral de heerlijk creatieve percussie op, steeds ook erg knap in dienst van de compositie: soms rustig, bijna vervagend op de achtergrond; dan weer druk in de weer.

En alles dus met z'n driëen, want je noemt Herskedal en Norbakken, maar je vergeet het waanzinnige pianospel van Eyolf Dale te benoemen, maar het zij je vergeven.

Ik draaide deze vandaag aansluitend op de nieuwe Matthias Eick en ik ben wel overtuigd dat ik mezelf behoorlijk liefhebber van dit 'genre' ben.

Een drietal nummers ging nog wel, maar daarna maar snel W.A.S.P. opgezet.

Jouw kop thee is er één zonder tuba. Dat kan gebeuren, ik kan dan weer niks met Bowie's Blackstar. Zolang mensen hun 0,5*-en maar in hun zak houden.

Veel plezier met WASP.

Ik hou ontzettend van de tuba, dat moet je weten, van elk instrument eigenlijk, maar het gaat erom hoe het toegepast wordt. Dit klinkt mij na verloop van tijd wat saai in de oren. Maar ik ga niet stemmen na drie nummers, wees gerust. Ik heb zelfs mijn lage stemmen voor een aantal kutplaten weggehaald, omdat ik ze eerst in hun geheel weer zou willen horen, en dat lukt me gewoon niet. Nee, onrechtvaardigheid zal men mij niet aan kunnen smeren. Maar veel plezier met de middelmatigheid van Daniel H..

Wat Bowie's Blackstar er verder mee van doen heeft, weet ik niet, want die ken ik niet.

Welke tubaspeler kan jij nog meer aanraden? Ik ken verder Theon Cross nog (solo en bij The Sons of Kemet). Verder weet ik er niet veel op te noemen, maar door wat Daniel Herskedal brengt (middelmatigheid schijnbaar) ben ik wel benieuwd naar de grotere virtuozen op dit gebied.

Ik noemde Bowie omdat dat mijn afknapper was van vandaag.

Ik ken geen enkele tubaïst (zo heet dat kennelijk), maar het instrument an sich kan ik zeer waarderen - ik had trouwens niet eens door dat hier een tuba te horen was. Hier een lijstje. En 'middelmatig' was een woord dat me simpelweg te binnenschoot bij het luisteren.

Aha, duidelijk.

Valt nog behoorlijk tegen, het aantal tubaisten. En in dat opzicht toch best uniek die Daniel, en al dan al helemaal binnen het idioom van nordic jazz.

Die is voor jou.

Hoe kwam je erop om deze te luisteren. Ik kan je nu al zeggen dat je je beter niet kunt wagen aan releases van ECM en Edition, want die zijn veelal van hetzelfde laken en pak. Voor mij waanzinnig, voor anderen saai.

Zo kwam dat:
___
Ik zal het proberen te laten.

Ondertussen nog eens beluisterd, en het lekker relaxte gevoel blijft aanwezig. De tuba doet het goed als meest opvallende instrument, bespeeld door bandleider Herskedal. Hij valt vrijwel nooit uit zijn rol als rustige vastheid, en roept met zijn geduldig spel een warme, hoopvolle sfeer op.

De percussie vind ik ook erg fijn en creatief, het pianospel vind ik weer wat minder. Het lijkt wat in het ijle te blijven zweven, wat best aangenaam klinkt op de achtergrond. Maar ik word al eens graag midscheeps getroffen, en dat ontbreekt er wel wat aan. De algemene indruk is echter positief, en eerder werk van Herskedal zal hier ook nog wel een keertje passeren.

3,5 sterren

kan ik jullie dan weer Fergus McCreadie - Cairn (2021) - MusicMeter.nl aanbevelen? zelfde label, minstens zo'n groot talent, ander instrument.

Wat is dit een prachtig album, zeg! Waarom hoor ik dit nu pas voor het eerst, ArthurDZ?

Omdat je een echte diva bent die altijd te laat komt op feestjes? Maar beter laat dan nooit natuurlijk, en meteen een goede reminder voor mezelf om deze ook weer eens een paar keer te draaien. Call For Winter is trouwens nog beter mijn inziens, al is het niet helemaal het juiste seizoen ervoor (wel het juiste weer, op dit moment in België althans )

Deze plaat van Herskedal is meer gericht op hitte en woestijnen: Daniel Herskedal - The Roc (2017) - MusicMeter.nl

Dat zal het zijn!

Ik ben nu ook wel benieuwd naar ander werk van Herskedal, maar voorlopig heb ik wel genoeg aan deze havenplaat. Het weer is in Nederland overigens niet veel beter, heb ik de indruk.