Oscar and the Wolf - The Shimmer (2021)

Zo, die hype lijkt ook wel weer over hè... weinig animo hier.

Nadat mijn vriendin en ik er in de AFAS Live achterkwamen dat de 'muzikanten' van de 'band' de muziek playbackte heeft onze liefde voor Oscar and the Wolf een flinke knauw gekregen. Hoe verzin je het in vredesnaam om met nepartiesten op het podium te gaan staan. Toch blijft er nog altijd interesse voor deze muziek. Na een eerste luisterbeurt lijkt het toch vooral meer van hetzelfde te zijn, maar dan minder sterk uitgevoerd.

2017. In enkel volle zalen omarmt de wereld de unieke sound van Oscar And the Wolf, hun internationale krakers uit Entity en Infinity en daarbij heel Max Colombie's extravaganza. 2021, ook tijdens de lockdown blijft Max zoekend naar de perfecte song. Hij gaat verder zijn eigen weg, besluit resoluut betreden paden te verlaten, besluit als volwassen queer-noir-singer-songwriter in alle eerlijkheid alleen voor zichzelf te kiezen. Goed, er is nog het geil spokende 'Nostalgic Bitch', dat met stevig aanhoudende groove bij de oude Oscar thuishoort. Hij blijft ook onverkort kiezen voor r&b en electropop, vol electronics voor de nachtelijke uren waar verleidelijke outfits kunnen schitteren. En toch, de evolutie van dit 'The Shimmer' gaat bewust minder naar de verwachte discotheekhits, maar naar des te meer donkere intieme songs die tot bij Bon Iver aanschurken. Alle zijn ze bijna huiselijk in elkaar gezet en zo sfeervol mystiek en verheven. Altijd drijven ze op 's mans nostalgie, melancholie, diepe hunkering en onuitputtelijke liefdesbeleving.

Max heeft nu ook een kasteel gekocht, bomen, bloemen, kleuren eromheen. Voelt hij daar de vlinders fladderen in zijn buik, dan komt instinctief de hoogst kwetsbare soulpop naar boven. Maar 'The Shimmer', dat leven tussen zon en maan, in licht zowel als duisternis, tussen iets heel mooi of juist beangstigend, tussen schichtigheid en mega, dat is zijn creatie van een hoogst eigen droomlandschap, zijn persoonlijkheid daar in de schemerzone, wentelend, kerend of juist troebel. 'The Shimmer' is zijn muzikale sprokkeltocht van magisch opgeroepen wisselende stemmingen, hijgende verlangens, het weemoedig tastbaar maken van vage werelden. Met donkere zanglijnen groeien ze uit tot helende songs, de therapie voor Max' complexe emoties.

Oscar And The Wolf's betoverende etherische sound vol beats, echo's, ritmes, heldere gitaren en hese falsetto, is als een vertrouwde warme deken overeind gebleven, al zijn de Infinity-electronics nu doelbewust afgezwakt. We krijgen nu songs als 'Oliver', ogenschijnlijk lieflijk vakantienummer over hartstochtelijk samenzijn en liefde die tenonder gaat, het eerste dat zich binnen het nieuwe creatieve liefdesnest ontbolsterde. Of het timide 'James', droef, sensueel dansrocknummer. We krijgen het introspectieve, verlegen akoestische 'Ghost of You', Max' lieveling, over hopeloos stapel worden. We krijgen een dromerig euforisch 'Livestream'. We krijgen 'Ocean City' met Max als dwalende casanova. En nog van die uitvergrotingen van zijn meervoudige persoonlijkheid. Of de dromerig experimentele soundscape van tropische vakantiesong, de instrumental 'P.I.C.' (People In Charge).

Met de keuze voor deze zonder meer sfeervolle, romantische derde heeft de wolf in hem brutaal risico's genomen, laat dit de aard zijn van het beestje. Maar het totaal relaxt, ontspannend, harmonieus 'The Shimmer' bevestigt Max Colombie evenwel, zoals ie het zelf ook zingt in 'Lifestream', als 'night life superstar'. Hier ligt een groeidiamant van een authentieke band met een frontman die, tussen alle uitersten in, ultieme popstar is. En blijft.

De hype was hier op de site nooit heel groot volgens mij? Sterker, denkt dat de vele aandacht in mainstream hem hier op deze site juist heeft tegengewerkt. In ieder geval voor dit album wat mij betreft te weinig aandacht.
Ik vind het een mooi en sfeervol album geworden. Met minder echte dansvloer platen als op Infinity (al staan die er zeker ook op met oa Livestream, Nostalgic Bitch) en meer ruimte voor de wat rustigere, emotionele nummers. Ik ben benieuwd hoe deze nummers ontvangen zullen worden in een volle Ziggo dome die waarschijnlijk vooral de eerder genoemde dansvloervullers wil horen.

Voorlopig 4*.

Deze muziek vraagt om inlevingsvermogen en ook wel enige vergevingsgezindheid. Er zullen de nodige MuMeters zijn die dit maar zozo vinden omdat het hun toch te commercieel is, mogelijk een hype, net te te lichtvoetig allemaal of niet vinden passen bij een duidelijke herkenbare muziekrichting. Zij die vinden dat een man in een bandje horen te zingen met de nodige herkenbare geluiden (gitaren) en gedragingen die hierbij horen, zullen hier ook niet warm voor lopen.
Dat het uit België komt, helpt ook al niet, het lijkt niet op dEUS.

Geef die man een podium en alles komt goed.

Ik vond hun album Entity prima te pruimen; daarna ben ik afgehaakt. Het verbaasde me dat er nog geen enkel bericht of zelfs maar beoordeling was gegeven. Ik zal hem ook eens opzetten.

Zie deze ook overal aangeprijst en in vele bakken in muziekzaken liggen. Special Edition hier, Special Pink Edition daar - mensen willen het gewoon niet... what happened. Ik vond die tweede plaat een beetje platte geile muziek maar niet verschrikkelijk, is dit echt een nachtkaarsband?

Net zoals landgenoten van Balthazar kan Oscar and the Wolf een fijne, wat mysterieus aandoende, film-noir-sfeer creëren. Het moet de eerste keer zijn geweest dat ik op een positieve manier aan Sade dacht.

Ik dacht eerst een beetje zozo over deze plaat. Echter, mijn vriendin werd ziek en werd uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis (inmiddels is ze gelukkig weer thuis). Bezoektijden waren elke dag alleen van 18.00-20.00. Nadien reed ik terug in de auto, en met deze plaat op kon ik even alle voortgang op mij in laten werken terwijl ik door de donkerte met kerstverlichting reed. Het past goed bij een wat melancholische stemming, kwam ik dus achter. Maar eigenlijk is dit natuurlijk bovenal een zwoele plaat. Bij mij is hij dus enorm gegroeid! Mogelijk dat dit bij meer luisteraars zo heeft gewerkt?