Soft Cell - *Happiness Not Included (2022)

Niets zo veranderlijk als Marc Almond: die wisselt volgens mij elke dag van mening.

Nooit meer toeren, toch vaak toeren, geen albums met nieuwe eigen nummers meer, toch nieuwe albums met eigen nummers.

Hij is zo productief als wat met allerlei projecten (zijn laatste is punkrockbandje The Loveless, met inmiddels al twee korte albums op naam). Flink wat solo-concerten in mei in Nederland dit jaar? Welnee, doen we niet meer. Plakken we een flauwe Covid smoes op en stellen we uit tot 2023. Zien we dan wel weer. En ga zo maar door.

Soft Cell werd vrij verrassend nieuw leven ingeblazen met een groot concert in de O2 London. Maar dat was het dan ook echt. Inmiddels staan er al weer nieuwe concerten in kleinere zalen gepland.
En zo was daar ineens de aankondiging van een nieuw album.

Dachten we allemaal dat Cruelty Without Beauty uit 2002 een eenmalige toegift was na 18 jaar, nou daar komt nu na 20 jaar Happiness Not Included.

Zitten we nog te wachten op twee zestigers die ooit zo vooruitstrevend waren in de jaren '80?! Geen idee. De fans, waaronder ikzelf zeer zeker wel. De overige muziekliefhebbers zullen er misschien hun schouders over ophalen. De release is inmiddels opgeschoven naar mei, maar het internet doet stout waar het zin in heeft en houdt zich blijkbaar aan de oorspronkelijke releasedatum van 25 februari. Een grote 'oeps' denk ik, en of ze daar in het Verenigd Koninkrijk blij mee gaan zijn betwijfel ik.

Ik word in elk geval erg blij van opener Happy Happy (what's in a name) en dat word ik ook van de overige nummers.

Donker tegenover licht en passend in deze tijd. Oude kerels die terugkijken op het verleden en wat dat het heden gebracht heeft. Het geeft een hoop teleurstellingen horen we. Maar het wakkert het heilige vuur wel aan bij de heren. Je moet er gevoelig voor zijn natuurlijk, maar mij valt het allemaal enorm mee. Sterker: ik vind het een behoorlijk goed album geworden.
We moeten zeker ook niet de invloed van dit duo op het muzieklandschap vergeten, maar dat ze het dan voor elkaar krijgen met een sterk album te komen na het toch wat matige Cruelty without Beauty is erg verrassend. Aangenaam verrassend kan ik wel zeggen.

Zijn er duidelijke hoogtepunten aan te wijzen? De catchy opener Happy Happy? Of toch de single Bruises on My Illusions. De stemmige afsluiter New Eden wellicht? Het ietwat kitscherige, maar oh zo meeslepende Light Sleepers, het sleazy Nighthawks of toch maar de lekkere pop song Purple Zone, met donkere tekst van Almond? Ik weet het niet. Het album dendert lekker voort in hoog tempo.

De zang van Almond klonk op zijn laatste albums beter en beter, maar hier betrap ik hem hier en daar toch weer op het randje te zingen (wat zingt die vent toch altijd vals hoor ik thuis).
Echt storend is het niet, ik ben het gewend, maar het valt me op deze nieuwe Soft Cell wel weer meer op.

“Recorded remotely during a world pandemic. Science fiction stories for the 21st century.” aldus Dave Ball, en zo is het maar net. Juist nu klinkt dit album behoorlijk actueel.

Zeer fijn album. Deze fanboy is er mee in z'n nopjes.