Cradle of Filth - Existence Is Futile (2021)

Het eerste nummer ‘Crawling King Chaos‘ smaakt wel naar meer. Wat me op het eerste gehoor opvalt is dat het geluid wat opener is (de mix doet me in de verte een beetje denken aan Principle of evil made flesh’). Dit eerste nummer maakt me wel enthousiast voor deze plaat. Ik hik alleen een beetje tegen de speelduur aan. Bijna anderhalf uur vind ik van de meeste bands veel te veel van het goede.

Het zal niet meevallen om het vorige album te overtreffen. De single geeft er nog geen aanleiding toe.

Net Necromantic Fantasies beluisterd. Daar ben ik toch een stuk minder enthousiast over

Ik kreeg een James Bond vibe van die orkestrale viool partij bij Necromantal Fantasies

En weer doen ze het. Weer denk ik “nou…het zal mij benieuwen” maar potverdomme wat heeft CoF er weer zin in. De plaat gaat vrolijk verder waar Cryptoriana… ophield. Alleen zit er een venijn in deze plaat, een bepaalde agressie die ik lang niet gehoord heb bij de familie Filth. Ik zal de plaat nog wat luisterbeurten gunnen maar het zou me verbazen als deze me gaat vervelen op korte termijn.

Mijn eerste gevoel was dat ik dit al veel vaker heb gehoord. Wel goed hoor, dat absoluut, maar volgens mij ook redelijk inwisselbaar voor een reeks voorgaande platen.

Hij gaat wel op repeat en wellicht stijgt de waardering nog.

De iele keyboard partijtjes en platte drumsound van de jaren negentig zijn allang ingewisseld voor een volle orkestratie en vette blast beats. Ook de black metal invloeden zijn een stuk minder net als Dani 's squeels. De songs zijn veel meer riff-driven, maar ja, die riffs duren nooit zo lang want het is weer zo proggy als f@ck (en theatraal en heavy en uniek en geschift). De vorige twee albums zijn in dezelfde trant (en scoorden hier op deze site al uitzonderlijk hoog) en ook deze worp sluit daar naadloos bij aan. Maar uiteindelijk is het een Cradle of Filth album. De dertiende. Enige herhaling van sound en herkenbaarheid is onvermijdelijk. De duivel zit m in de details deze keer en op de Jeroen Bosch geïnspireerde album art uiteraard.
Album pick: How Many Tears to nurture a rose?

Twee luisterbeurten verder en eddie is er wel uit. Dit is de beste plaat van 2021! Niet nipt, niet nek aan nek, geen twijfel geval. Gewoon veruit de beste plaat die ik dit jaar gehoord heb! Heerlijke black/gothic zoals alleen de grootmeesters het zelf kunnen maken. Op deze plaat grijpen ze enigszins terug naar de stijl van de begin periode, zij het dat dat vooral in de details hoorbaar is. Één nummer wil ik er even uitlichten; bonus track ‘Sisters of the Mist’. Wat een parel, een nummer wat zich moeiteloos kan meten met het beste wat ze ooit gemaakt hebben en niet misstaan zou hebben op Dusk… of Principle… kortom een werkelijk geweldig album! 5*

Wat onverwachts goed dit. Laatste albums zit CoF weer in de lift, en vind ik dat er weer heel goed sferen worden neergezet. Maar het niveau van Vempire, Dusk... en Cruelty, tsja...

Zo, ook dit CoF album is zo maar weer in de dutch charts beland (#38).
Maar wat ik nou niet snap is die bonus tracks. Wat is het punt. Het lijkt me niet goedkoper om 2 versies van de CD te moeten printen met bijbehorende art work. Tevens is het geen Japan of <vul in winkel> exclusive. Daarnaast komt de "deluxe"in een lullig digipackje die duurder is dan de 2CD van Mastodon.

Wat ik hier zo lees, maakt me erg nieuwsgierig, dus gaan we zeker checken. Maar ja, Mastodon - Hushed and Grim staat eerst nog in de wachtrij; luxeprobleem...

Ik vind het echt leuk hoe ze een revival maken al jaren weer, of nou ja... zijn ze ooit echt weggeweest? Zo knap om consistent te zijn in deze scene.

Gewoon weer kwaliteit. De vibe van de oude Filth is er wel af maar niettemin heel sterk gedaan allemaal.

Met het verstrijken van de jaren lijken de Fate, Sabbat en Hell-invloeden alleen maar meer toe te zijn genomen in het geluid van de band. Helemaal niet erg natuurlijk want het kenmerkt het bandgeluid nu eenmaal.

Het sluipt de speakers  binnen, 'The Fate Of The World On Our Shoulders', instrumental, getekend Cradle of Filth...

Herfstige tijden, ontwaken gedachten aan doden van slachtvelden, staan lieden als schaduwen aan mistige graftomben, somberder wereld, land in bruingelig verval. Hét getijde voor de release van, jawel, hun dertiende, 'Existence Is Futile'. Cradle of Filth, meesterlijke schetsers van duistere horrorgothic scenery, tot in wel vijftig tinten zwart. Komen ze met lasterende séance of met vurige toortsen? Een brandstapel onder de Symphonic Black Metal? Neen, zowaar, ze zijn alive and kicking deze bijtende theatralico's. Ze ontvouwen op hun best hun obscuurste doemboodschap sinds heugenis. "Er Zijn Is Nutteloos!"

'Existence Is Futile' wat een geweldige partituur in Cradle of Filth's gekende barokke grandeur, een nieuwe glamoureuze zwarte symfonie vol melodieuze, exuberante orkestratie.
Neem alleen al die drie korte verbluffende symfonische instrumentals. Het al vernoemde 'The Fate Of The World On Our Shoulders', in mineur opkomend verdriet en somberte in de intro als dramatische toonzetter, hoor, griezelig huilende sopraanzang, dreiging. Het prachtige 'Here Come's a Candle...(Infernal Lullaby)'', prachtig melancholisch ijl zwevend pianointerludium, omstrikt met strijkers en hoge vocalen. 'Ashen Mortality', schitterend orkestraal tussenspel, desolate harp, strijkers en toetsen, overgaand in benauwend dramatische pauken, blazers en koorzang.

Daarbinnenin en contrasterend met al hun hoogstaande, buiten hun wereld zelfs smadelijk onerkende filmklassieke inkleuringen, kolkt de energieke, zinderende, proggy powermetal, de thrash- en hardcoretoetsen. Hoe typeer je het : macaber, morbide, koud cerebraal, magisch, Iron Maidenesk, hondsbrutaal. Geweldig muzikaal versterkt zijn ze, dankzij toevoeging van nieuw gezicht en female touch, Annabelle Iratni, sopraan-toetseniste. Ook de vorige gitaristeninjectie met Rich Shaw en Marek 'Ashok' Smerda rendeert hier op volle toeren, alom verfrissende en briljante stalen van ongemeen sterke snarenkunst.

De schitterende horrorcover à la Jeroen Bosch, in rood, goud, zwart spreekt boekdelen over de weer zwaarwichtige lyrics. Achter een nihilistische mare van zinloosheid schuilt fatalistisch existentiële angst voor apocalyptische dreiging, voor existentiële terreur, algemene angst voor het onbekende. Klepper 'Existential Terror', steekt er al mee van wal, "we zijn slechts stof en schaduw", duistere Carmina Burana-declamering van het latijns Horatiusvers,  de aanzet tot een ziedende draf black metal op orkaankracht, gillend of met Rammsteinfrasering doordrammende vocals, hongerblinde riffs en door het wilde heenslaande drumpolka's.

Even groots en episch, als een door Ramin Djawadi* perfect symfonisch gearrangeerde griezelprent is single  'Necromantic Fantasies' met z'n indrukwekkende diepzwaaiende orgelbassen en Metallica-riff, waanzinnige fuhrerpathetiek  beklijvende brug, spetterende solo en refrein. Iconisch!

De dramatische kolos, eerste single 'Crawling King Chaos. Variaties van traag, sneller, snelst met perfecte medewerking van de apocalyptische groove. Verpletterende blastbeats, vernietigende drumpolka's, onmiskenbaar woedend doorkrijsende Dani Filth en dan dat groots refrein, de dramatische orgel- en pianobruggen, de aanzwellende en weer wegstervende koorzang.

Het creatieve, 'Black Smoke Curling From The Lips Of War', begroet met de Filth's langste merg-en-beenscream, loeiharde song, in majestueuze coupletten en refleinen tegen glasheldere Annabelle opblaffende, growlende, reciterende vocals, duellerende gitaren, furieus bonkende en roffelende blastbeats.
Het grommende diepte inluidend 'Discourse Between A Man And His Soul' verdraait zich dan weer  sloom naar een rockballadmiddendeel. Filth's slijmende zangdeclamatie dooft in macabere piano-eindnoten.

Nieuw hoogtepunt in regelrecht excentrieke CoF-stijl, het in ijzig vrouwelijk parlando in- en uitleidend 'The Dying Of The Embers', hardcore, proggy, razend sissende zang en Annabelle's sopraan dan juist weer in hemelse hoogten overgaand. De rommelende beats, de in meanderende arpergioakkoorden wiegende riffs. En tussen het krijsen door opduikend, die onvervalste killersolo.

'How Many Tears To Nurture A Rose', vintage hels CoF-nummer met buitelende polka's en beukende bas en drums en Filth in een Alice Cooper-mood. 'Suffer Our Dominion', proggy gestart met een met donders omgeven apocalyptische vertelling van filmacteur Dough Bradley, ontaardt in extreme uitbarsting van screams, thrashriffs, supersnelle gitaarsolo en Dani's allerdiepste eindgrowl. Het weerkerend vooruitlopend pianomotiefje voorspelt enige zeldzame flitsen rust van Annabelle's tot goud verheven vocalen. Ook het statige 'Us, Dark, Invincible', langzaam met dreigende minimalistische toetsen opstartend, ontwikkelt een vlammende dosis furiositeit. Het sluit in de eindminuut met trage piano en barok orgel het inferno en daarmee ook het officieel album sereen af.

Verrassend daarna toch ook twee zeer verdienstelijke bonussen. Het allerlangste, ziedende 'Sisters Of The Mist' met verrukkelijke, zwaar barokke bachtoccatatoetsen en weids zwervende, epische gitaren en achtergrondkoren. Acteur Bradley opnieuw debiterend uit zijn horrorklassieker 'Hellraiser'. Indrukwekkend eenzame eindnoten. Het uitzinnige 'Unleash The Hellion' tenslotte, met de mooiste symfonisch kleuren opgetuigd, een extreem bulderende song, met woeste hoofdrol voor de drums.

Cradle of Filth, de band opgericht in 1991, ook zij mogen dertig donkere horrorkaarsjes uitblazen, wegens extreem verdienstelijke aanwezigheid in de cradle van de extreme metal. Ook zij blijken nog uitermate in staat om in een kraakheldere muzikale productie een topzwart catchy verhaal over de stand van de wereld volgens CoF te brengen. Gewoon door daarbij op een constant hoog niveau te herhalen wat ze al die tijd al brachten. Wordt het hen allen nu enkel maar makkelijker gemaakt. Kunnen intussen hun ooit complete horrorficties gewoon volop met bangelijke realiteiten van vandaag worden geïnjecteerd. Cynische grijns, wordt Cradle of Filth zo hedentendage alleen maar relevanter. De enige stabiele factor tussen al dat hallucinante wat definitief terminaal is, blijkt uiteindelijk Cradle of Filth zelf.

Finale zinvolle typeringen bij het passeren van dergelijk schitterend epos: dreigend, wervelend, woest, wiegend, snijdend, pompeus. Zo leggen de Britten je hun nummer 13 vrolijk eigentijds op het bord. Voor hen dus, 13, geen zinloze ongelukstreffer. Net zomin voor hun stevige metalaanhang. Die krijgen er gewoon een heel zinvol pareltje bij.


* Ramin Djawadi, soundtrackcomposer, o.a. van acht seizoenen 'The Game Of Thrones'. 

Ik denk dat alle bijvoeglijke naamwoorden nu wel op zijn.

Leen je uit jouw korte bedenking van laatst? Jouw 'iele' bv., maar je hebt nog wat heel toepasselijke.

Heerlijke schrijver ben je, gewoon doorgaan!

Muzikaal vind ik dit wel errug lekker.
Moeite heb ik met het soepele stemgeluid van de zanger. Tikkie teveel Sky-radio.

Zoals ik het zie: Het album wordt opgedeeld in 3 delen, gekenmerkt door de interludes van circa anderhalve minuut als track 1, 5 en 9. Daarvan vind ik de albumdelen 1 (track 1 t/m 4) en 3 (9 t/m 14) echt geweldig, maar deel 2 een stuk minder spannend. Daarnaast, ten opzichte van de voorganger Cryptoriana - The Seductiveness of Decay (2017) , mis ik hier de uitbundige koorpartijen die daar geregeld opduiken. Hier is het vaker dat "Trijntje Oosterhuis" *er alleen voor staat. Nadat alles is opgeteld komt de band hier een 0.5je tekort voor mij (ten opzichte van de 2017 release).

* dat komt door die sky radio opmerking. De dame heet Anabelle Iratni

Klinkt best lekker, maar haalt het voor mij niet bij deze zeer recente toppers: Between the Buried and Me - Colors II, Rivers of Nihil - The Work en Mastodon - Hushed and Grim...

Dat is een breed spectrum waarmee je het vergelijkt. Deze CoF past daar dan mooi tussen. Voeg Terra Odium - Ne Plus Ultra (2021) - toe en je hebt een leuke afwisselende proggy metal top 5.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Slechte albums maken kunnen we Cradle Of Filth niet op betrappen, maar na Median was het toch lange tijd allemaal een klapje minder. Vanaf de overstap naar Nuclear Blast en de komst van het huidige gitaristenduo laat de band nieuw elan horen. Feller gitaarwerk, geïnspireerd door de heavy metal van de jaren '80, en de gothische saus werd nog eens flink ingedikt. Hammer Of The Witches en Cryptoriana klonken daardoor overtuigend en met Existence is Futile scoort de band een volmaakte hattrick.

Score: 82/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
6. Leprous - Aphelion (88)
10. Dvne - Etemen Ænka (87)
10. Year Of No Light - Consolamentum (87)
12. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
12. Amenra - De Doorn (86)
12. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
12. Hooded Menace - The Tritonus Bell (86)
15. Kauan - Ice Fleet (85)
15. Frost* - Day And Age (85)
15. NMB - Innocence & Danger (85)
18. Deafheaven - Infinite Granite (84)
18. Cult Of Luna - The Raging River (84)
18. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
18. Dordeduh - Har (84)
18. Wormwood - Arkivet (84)
- - . 1914 - Where Fear And Weapons Meet (83)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Cradle Of Filth - Existence Is Futile (82)
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Swallow The Sun - Moonflowers (70)
- - . Carcass - Torn Arteries (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Begint typisch Cradle, heel symphonisch en daarom misschien zelfs een klein beetje saai, maar na het eerste intermezzo komen er in de volgende 2/3 van het album meer fraaie riffs en gaat het orkest iets meer naar de achtergrond. Veel trash en heavy metal invloeden, ik ben toch wel onder de indruk zowaar.