Swallow the Sun - Moonflowers (2021)

Ik keek erg uit naar dit album van Swallow The Sun en op voorhand had ik al een plaatsje gereserveerd voor dit album in mijn jaarlijstje. Na twee luisterbeurten kan ik wel redelijk stellig zeggen dat er dit jaar genoeg albums zijn uitgekomen die meer aanspraak maken op dat plaatsje.

Moonflowers is geenszins een slechte plaat, maar binnen de magistrale discografie van de band is dit misschien toch wel het minste album dat de band uitbracht. Dat is vooral te danken aan het tweede deel van dit album, dat teveel voortkabbelt. Zelfs de geweldige zang van Cammie Gilbert kan het matige All Hallow's Grief niet redden, The Void is ronduit saai en de sterke momenten in The Fight Of Your Life wegen bij lange na niet op tegen de zwakke passages. Afsluiter This House Has No Home zorgt nog voor wat opschudding op het einde.

Gelukkig staan er op het eerste deel ook nog een aantal prima nummers. Met name de openingstrack en Woven In Sorrow zijn krakers van jewelste, maar eigenlijk zijn alle nummers van de eerste plak vinyl prima te noemen en voorkomen ze dat dit een zesjesplaat wordt.

Score 70/100

Het melancholieke doomorkest Shallow the Sun neemt je mee naar plekken waar de zon zelden schijnt en waar schimmige types uit alle windstreken rakelings langs en soms zelfs dwars door je heen glippen. Het ijselijke gekrijs naast het diepe gerochel maakt dat het er in ieder geval niet gezelliger op wordt. Nee... bah, weg met die griezels. Hoewel, er is helemaal niemand die je hoort roepen. Het tempo tijdens de tocht door het spookachtige winterlandschap is wat aan de trage kant, maar dat vind ik gegeven de barre omstandigheden niet eens zo heel erg. Door een dik sneeuwtapijt rennen heeft trouwens toch geen enkele zin. Maar ondanks de desolate sfeer, de droevenis, de afgrijselijke kreten heb ik geen moment spijt dat ik aan deze trip begonnen ben. Immers, bij dit doomorkest uit Finland zijn de goede geesten in de meerderheid en rijzen engelen fluisterend en kwinkelerend ver boven de rochelende gedrochten en het gespuis in doodsnood uit.

Addendum: De volledig instrumentale uitvoering op schijfje twee is in een muziekstijl die nog het meest doet denken aan klassieke filmmuziek en is eveneens erg mooi. 

*nog een glaasje glühwein inschenkt*

Nog steeds overwegend vrij ingetogen en melodieus, net als bij het vorige album het geval was, maar gelukkig trekt de band hier weer wat meer de registers open. Er zijn flink wat stevige passages en de machtige grunt van de zanger gaat als vanouds door merg en been. Wat een strot heeft die vent, kippevel. Het songmateriaal weet over de hele linie te boeien, resulterend in een prima album. Wellicht iets te gepolijst qua geluid, maar de band laat horen nog niet afgeschreven te hoeven worden.