Robert Plant | Alison Krauss - Raise the Roof (2021)

Verrassend! Raising Sand vind ik een heel fijn album van dit duo.
Ik kijk hier wel naar uit.

Klinkt alsof ze gewoon verder gaan waar ze gebleven waren.
Leuk!

Tsja, aan de ene kant knap dat ze (wat is het, na 14 jaar ?) nog steeds datzelfde niveau hebben, nog steeds did heerlijke stemmen die echt bij elkaar passen. Maar aan de andere kant is het wel heel erg herkenbaar. Maar goed, het is maar 1 nummer van het album. Nog even afwachten hoe de rest zal klinken.

Tevens een zeer goede strakke begeleiding met heerlijke relaxte bespelen van de instrumenten. Ook een sterk onderdeel van Plant & Krauss.

Nu nog eens een mooie zomerweek met zon, de juiste temperaturen en wat laid-back momenten. Dat mis ik nog wel nu.

Wow, lees dit net . Hier kijk ik naar uit !!!!

Mijn eerste gedachte was; stond deze niet gewoon op Raising Sand? Niks mis mee, want dat was een geweldige plaat waar het vakmanschap vanaf spat.

Nooit gedacht dat ze nog een 2e album zouden maken Als het enigszins in de buurt komt van Raising Sand ben ik al tevreden

Hier kijk ik ook naar uit zeg, las dat de plaat rond 19 november uitkomt. Het vorige album ligt nog steeds in de auto voor de lange ritten

weer t bone burnett als producer?

Yep, zie ook hier: After 14 Years, Robert Plant and Alison Krauss Finally Reunite

Arie heeft z’n mening klaar zo te zien.

Ben erg benieuwd! Raising Sand blijft fantastisch en Can’t Let Go klonk weer veelbelovend.

Hij is snel voor zijn leeftijd.

Weer een erg verzorgde plaat. Het heeft iets meer de mellow sfeer van de tweede helft van Raising Sand, waardoor het mij tot nog toe iets minder aanspreekt. Maar na de komende luisterbeurten zal er ongetwijfeld nog een halve ster bijkomen

arie1951 denkt er iets anders over, geloof ik...

Heel heel moeilijk album om goed te beoordelen. De drummer is hier de grote schuldige met zijn ritmegegoochel tussen net wel/net niet cliché riedeltjes. Eigenlijk moet een hele goede drummer hier maar eens naar luisteren en analyseren.

Ik ben aan de eerste luisterbeurt bezig en het klinkt fijn herkenbaar. Het vorige album heb ik hoog zitten,maar luister ik eerlijk gezegd bijna nooit. Het concept is grotendeels het zelfde. Dit album lijkt wat helderder geproduceerd, maar daar kan ik me in vergissen. Ga het vorige album weer eens beoordelen. Al met al....ik wordt hier vrolijk van en ben benieuwd wat het op lange termijn met me doet. En ritmegegoochel? Ik voel me nog drummer genoeg, maar ik begrijp niet precies wat je bedoeld.

Ik lees al jarenlang hier de recensies. Ik denk waarom doet ik niet mee:)

Ik heb het album nu 2x gedraaid. Ik vind deze 2 stemmen (on) gewoon een schitterende combinatie. Dit album is in vergelijking met zijn voorganger wat donkerder en spannender.
Ik heb de deluxe versie. Hier staat 2 tracks meer op. Deze 2 tracks zijn zeker de 2 euro extra waard.

Raising Sand is voor mij een prachtige herinnering.

Uiteraard ga ik bijgevolg deze samenwerking ook weer een kans geven.
Benieuwd!

Ik dacht ergens gelezen te hebben dat de drummer (de legendarische) Jim Keltner was, maar het is Jay Bellerose (o.a. Aimee Mann, Joe Henry). Toch een heel stuk minder legendarisch.

Heerlijk album. The Price of Love ken ik van Roxy Music, maar is geschreven door Don Everely! Zo leer je nog eens wat

Het enige wat me gigantisch stoort is de mastering (loudness wars!). Wat een ellende tegenwoordig, iedere release klinkt opgefokt Het had zo mooi kunnen zijn...

Fijn album, wat ik graag fysiek wil aanschaffen. Wat passen de stemmen toch goed bij elkaar en wat vullen ze elkaar mooi aan. Ook afzonderlijk zingen ze prachtig. De sfeer is weer fijn, maar op het vorige album beter. Ondanks dat leveren ze samen weer een pareltje af.

Er doen anders genoeg uitstekende muzikanten mee, gitaristen Marc Ribot en Buddy Miller, David Hidalgo (Los Lobos), Dave Frissell en de slidepartijen zijn van Russ Pahl, Amerika's meest gevraagde sessiemuzikant.

Welke luidsprekers gebruik je om te luisteren?

Eerste beluistering was nogal een tegenvaller. Het geweldige Raising Sand was echt een samensmelting van twee geweldige, maar hele verschillende stemmen. Op Raise the Roof hoor ik dat eigenlijk te weinig, het klinkt als een aantal nummers van Plant en een aantal van Krauss, maar slechts zelden echt interactie. Ik hoop dat ik dat bij volgende luisterbeurten alsnog ga horen...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robert Plant & Alison Krauss - Raise The Roof - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Robert Plant & Alison Krauss - Raise The Roof
Alison Krauss en Robert Plant gaan op Raise The Roof verder waar klassieker Raising Sand veertien jaar geleden ophield, maar er zit nog geen sleet op de muzikale chemie tussen de twee

Waar Raising Sand, de eerste samenwerking tussen Alison Krauss en Robert Plant, veertien jaar geleden een daverende verrassing was, is het deze week verschenen Raise The Roof eerder meer van hetzelfde. Meer van hetzelfde, maar wel net zo goed of misschien zelfs wel beter. Een topproducer, geweldige muzikanten, een smaakvolle selectie covers, maar vooral twee totaal verschillende stemmen, die uitstekend bij elkaar blijken te passen en die elkaar steeds weer naar grote hoogten tillen. Raise The Roof is wat donkerder en broeieriger dan zijn voorganger en hierdoor net wat bezwerender dan de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide voorganger. Prachtplaat, wederom.

Precies veertien jaar geleden doken Alison Krauss en Robert Plant op met het album Raising Sand. De combinatie van de doorleefde strot van de voormalige zanger van Led Zeppelin en het engelachtige keeltje van de meest succesvolle bluegrass zangeres van dat moment, was op voorhand een onwaarschijnlijke combinatie, maar wat pakte het prachtig uit. Op Raising Sand bleken de stemmen van de twee prachtig bij elkaar te kleuren en deden de geweldige productie van T-Bone Burnett en de fraaie bijdragen van topmuzikanten als Jay Bellerose, Dennis Crouch, Marc Ribot en Greg Leisz de rest.

Alison Krauss en Robert Plant vertolkten, buiten een song van Led Zeppelin, op Raising Sand uitsluitend songs van anderen en maakten er op knappe wijze hun eigen songs van. Na Raising Sand, dat terecht hoog stond genoteerd in heel wat aansprekende jaarlijstjes, gingen de twee weer elk hun eigen weg en bouwde met name Robert Plant verder aan een indrukwekkend solo oeuvre.

Er wordt al vele jaren gesproken over een hernieuwde samenwerking tussen Alison Krauss en Robert Plant en deze week is het dan eindelijk zo ver. Hoewel er een kloof van maar liefst veertien jaar tussen de twee albums zit, gaat Raise The Roof bijna naadloos verder waar Raising Sand in 2007 ophield.

Ook voor hun nieuwe album deden Alison Krauss en Robert Plant een beroep op topproducer T-Bone Burnett en ook de muzikanten zijn deels dezelfde als veertien jaar geleden, want ook dit keer horen we onder andere de prachtige gitaarlijnen van Marc Ribot, het uitstekende baswerk van Dennis Crouch en het inventieve drumwerk van Jay Bellerose.

Raise The Roof is een logisch vervolg op het uitvoerig geprezen Raising Sand, maar is natuurlijk niet de sensationele verrassing die de eerste samenwerking tussen de twee muzikanten wel was. Desondanks valt er ook op Raise The Roof meer dan genoeg te genieten en is ook het tweede album van Alison Krauss en Robert Plant een topalbum.

De stemmen van Alison Krauss en Robert Plant, die nog wat meer ingetogen is gaan zingen en nauwelijks meer herinnert aan de zanger van de grootste rockband aller tijden, passen nog altijd prachtig bij elkaar en staan meer dan eens garant voor kippenvel, zeker wanneer Alison Krauss op de voorgrond treedt.

De productie van T-Bone Burnett is, zoals altijd, feilloos en klinkt misschien net wat donkerder en broeieriger dan die op het vorige album. Ook dit keer spelen er weer topmuzikanten mee op het album en dat hoor je, zeker in het fantastische gitaarwerk (waarvoor dit keer ook Bill Frisell tekent), het vaak gecompliceerde drumwerk en de hier en daar opduikende pedal steel.

Aan subtiel vocaal en muzikaal spierballenvertoon is er ook dit keer geen gebrek, maar ook met de songs is dit keer niets mis. Alison Krauss en Robert Plant kozen ook dit keer voornamelijk voor het uitvoeren van songs van anderen (het album bevat één song van Robert Plant) en de selectie van covers is smaakvol, al is het maar omdat Alison Krauss en Robert Plant diep in de geschiedenis van de Britse en de Amerikaanse muziek duiken en zowel kiezen voor klassiekers als voor obscure parels, waar ze vervolgens hun eigen songs van maken.

Natuurlijk maakt Raise The Roof niet die onuitwisbare indruk die Raising Sand in 2007 door alle verrassing maakte, maar nu ik het album een paar keer heb beluisterd, durf ik wel te zeggen dat de albums in kwalitatief opzicht niet voor elkaar onder doen en misschien vind ik het nieuwe album nog wel wat beter dan die onaantastbare klassieker uit 2007.

Zeker de wat meer uptempo songs op het album slepen je makkelijk mee in de muzikale wereld van Alison Krauss en Robert Plant, maar ook als de twee vooral moeten vertrouwen op hun vocale capaciteiten maken ze makkelijk indruk. Raise The Roof is al met al een zeer waardig opvolger van Raising Sand en dat is na al die jaren een hele knappe prestatie. Erwin Zijleman

Geluisterd en weer gedelete. Erg vakkundige plaat, maar kabbelt voort. Totaal overbodig.

Alsof dat wat uitmaakt? Dit album, ten opzichte van vele andere albums die ik heb of beluister via Qobuz, klinkt beroerd. Ik krijg hoofdpijn van er te lang naar luisteren. Ligt zeker niet aan mijn speakers, maar aan degene die de master gemaakt heeft.

Toch wel degelijk. Ook de plaatsing en de acoustic kunnen een negatieve rol spelen.