Shy, Low - Snake Behind the Sun (2021)

Beslist geen vernieuwende, maar wel erg degelijke postrock van deze band uit Richmond USA. Ik kende de band nog niet en toch is dit al hun 4e album. Het debuut stamt uit 2012 dus ze bestaan zo'n kleine 10 jaar.
Ook hier op MuMe erg onbekend en dus onbemind. Op het vorige album is één stem uitgebracht, zijnde het totaal op MuMe voor deze band.
Het verbaast me wel enigszins omdat het bij de echte postrockers volgens mij wel in de smaak moet vallen. Het is vrij stevig aangezet, in de biografie op spotify wordt zelfs de term head-banging gebruikt. Ook op dit album zitten passages waarbij ik me dat levendig kan voorstellen.
Zeer de moeite waard. De voorgaande drie albums ga ik op mijn to do lijstje zetten!
4*

Ik heb een gedeelde Spotify-playlist met een vriend, waarin we hebben afgesproken elk max. 1 lied per dag aan toe te voegen. Enkele dagen geleden voegde m'n vriend Umbra van dit album toe. Valt goed in de smaak en... smaakt naar meer. Misschien is dit voor de gemiddelde post-rocker wat te heavy? Neigt al wat naar post-metal. Past alleszins perfect in het kraam van Pelagic Records (The Ocean, Psychonaut, Briqueville, Year of No Light, Mono,...).

Volledig weggeblazen door dit album... legian en ProGNerD zullen hier vast en zeker ook pap van lusten. Kom op jongens, Pelagic Records, need I say more?

Vooral het nummer Umbra is zo godvergeten goed zeg. De manier waarop The Ocean op hun meest recente album gebruik maakt van koper- en blaasinstrumenten wordt ook hier tot in den perfectie uitgevoerd. Wat een compositie, wat een sfeer, wat een vernuft, wat een techniek. Qua grandiositeit en massiviteit moet ik enorm aan ISIS denken, met name ten tijde van Panopticon. Dat dient opgevat te worden als een enorm compliment richting de band.

Deze gaat nog vaak op repeat de komende periode. Echt een geweldig album is dit.

Idd ABDrums deze was ik ik via Pelagic Records al tegengekomen en had ik kort gecheckt ter voorbereiding op hun nieuwe EP Babylonica die volgens mij afgelopen vrijdag is uitgekomen. Was er nog niet aan toe gekomen echt serieus te luisteren, maar dat gaat zeker gebeuren...

Vorig jaar kon ik er de vinger nog niet helemaal achter krijgen, maar nu wel: deze plaat doe me ontzettend denken aan de band Toska!

Het is ontzettend zuur dat laatstgenoemde band al een poos geleden heeft besloten om de muziekinstrumenten aan de wilgen te hangen, want Fire by the Silos is - afgezonderd van enkele iets te langdradige soundscapes - echt een wereldalbum in mijn optiek. Dat is dan ook weer niet een objectief oordeel, want dit soort meeslepende, instrumentale, progressieve (post-) metal ligt echt he-le-maal in mijn straatje.

Gelukkig heb ik in deze band in ieder geval een waardige vervanger gevonden voor Toska, want het is keer op keer genieten geblazen. Ik doe er een halfje bovenop!