Chicago - The Very Best Of (1996)

Fijne verzamel-cd, zonder het mindere werk uit de jaren '80!

Saturday in the Park vind ik het pièce résistance hier, het is niet melig, het funkt lekker, er zit soul in... deze band kon wel wat als ze wilden.
Natuurlijk kun je zeggen dat ze nadien meer mainstream werden met hits als If You Leave me Now en Baby what a big surprise, maar echt slecht vind ik dat niet hoor.
Het zal nooit mijn favoriete band worden, maar op zijn tijd kan ik best genieten van hun sound.
Met deze compilatie heb je zowat alles in huis van hen wat een beetje urgent is.
4 sterren lijkt me fair.
****

Voor mij is hiervan de favoriet 25 Or 6 to 4, een opwindend, catchy nummer met een fijne gitaarsolo.

Potdorie had die even over het hoofd gezien, je hebt gelijk dàt is ook een lekker nummer, absoluut; Ok, die dus en Saturday in the Park!

En erg mooi is het filosofische Does anybody really know what time it is. Ze waren erg goed in het verzinnen van intrigerende titels, de mannen van Chicago.

Nummer twee op mijn lijstje I'm a Man.

deze best of past gewoon op een single cd`tje

Waar slaat dat nu op, Ruud ?

Ik zou tegen alle bovenstaande gebruikers willen zeggen: beluister het debuut album van Chicago: "The Chicago Transit Authority" uit 1969 . Dat is werkelijk één groot muzikaal feest .

Heb je deze plaat ooit beluistert? Eerlijke aantwordt geven! Okay?

Van deze verzamel-CD zijn twee versies. Deze 17 tracks en eentje met 15 tracks. Ze hebben tracks 16 en 17 daarop weer weggelaten. Het geluid is flink digitaal opgepimpt.
Tracks 1 t/m 15 zijn afkomstig uit hun Columbia/CBS-catalogus, dus de jaren 1969 t/m 1980.
In die jaren hebben ze ook hun beste werk afgeleverd. Soms zat er weleens een minder album tussen, maar dan stond er weer een sterke hitsingle op.
Met tracks 16 en 17 heb ik niet zoveel. Die nummers zijn uit de jaren 90 en passen niet bij de klassiekers uit de Columbia/CBS-jaren.
Later zijn deze 2 nummers weer terechtgekomen op de CD "Stone of Sisyphus" uit 2008. Dat album is in 1993 opgenomen, maar is toen op de plank blijven liggen.

Een rare compilatie: er is ruim geput uit de veelgeprezen eerste twee albums (6 nummers, samen goed voor 33 van de 76 minuten), de rest van het materiaal stamt uit de jaren 70, en de periode na 1979 wordt geheel genegeerd. Zo is dit een mooi overzicht van de belangrijkste periode van de Chicago-discografie, en als zodanig verdient het zijn titel ook wel echt, maar aan de andere kant negeert deze plaat zo ook een paar enorme hits uit de jaren 80 (met name de Amerikaanse nummer-1-hits Hard to say I'm sorry en Look away). Wat mij betreft verder geen probleem, maar het vermelden waard.
        Alle nummers hierop zijn Amerikaanse singles geweest (hoewel niet allemaal even succesvol), zodat ik me afvraag of er niet ook een paar essentiële albumstracks over het hoofd zijn gezien, maar daarvoor ken ik de Chicago-discografie niet goed genoeg, dus daar moet iemand anders misschien z'n licht maar over laten schijnen. Aan de andere kant staan alle nummers op deze compilatie op MusicMeter bij hun respectieve platen bovenaan de lijst met Favoriete Tracks, dus de samensteller heeft in ieder geval goed naar de gebruikers op zijn favoriete site geluisterd. Deze compilatie is dan ook naar ik aanneem speciaal voor de Nederlandse markt opgezet (een Arcade-TV-CD met een hoesontwerp van eigen bodem), en het begint dan ook met de enige twee top-10-hits die Chicago in Nederland had.
        Dat zijn de feitjes. De indruk van de muziek: het openingsnummer is in die 44 jaar dat ik het nu ken niet minder afschuwelijk geworden, in het midden van de tracklist zit een iets minder interessant trio (9-10-11, inclusief de disco-invloeden van Street player), en de twee bonustracks zijn vreselijke softrock van een totaal andere band, maar zetten zich in je geheugen vast als een teek op een onbedekt lichaamsdeel – bijzonder ongewenst maar helaas voorzien van uiterst effectieve weerhaakjes. De overige nummers (gedeeltelijk al bekend, gedeeltelijk geheel nieuw voor mij) hebben mij helaas genoopt om onmiddellijk Chicago Transit Authority en Chicago II in de bestelling te zetten. Zo gaat een voor €1 bij de kringloop gekochte tweedehands CD ("dan heb ik in ieder geval Wishing you were here en Feelin' stronger every day in huis") nog aardig in de papieren lopen. Zang, composities, gitaar, blazers, totaalsound, allemaal heerlijk. Weer een nieuwe ontdekking van 50 jaar geleden, en dan te bedenken dat ik vroeger een vriend had die alles van Chicago (in ieder geval t/m 1980) in huis had...

Ben te weinig Chicago liefhebber om reguliere albums aan te schaffen
Vind de eerste periode ook het mooist
Ook wat latere hits waarvan ik wishing you where here ook het mooist vind
Verder ook nog bv Old days en Saterday in the park
Vind dit ook niet zo'n geweldige verzamelaar
Beter is the Ultimate Collection(2011)
Die is vrijwel hitscompleet al het nodige staat er wel op (36 tracks)
Daar heb ik wat Chicago betreft genoeg aan
Een nadeel .....niet chronologish

Dat is deze helaas evenmin...

Haha, zo verliep dit proces bij mij ook. Mijn exemplaar kostte wat meer: 9,95 gulden. Midden jaren negentig gekocht uit de uitverkoopbakken bij Van Leest; de prijssticker zit nog steeds op het doosje. Ik was toen, zoals zoveel muziekliefhebbers, bezig met het samenstellen van een core-verzameling op CD.
De bekendste nummers uit de CBS-catalogus van Chicago kende ik al. Sommige heel goed (If you leave me now, wishing you were here, Baby what a big surprise - uit de tijd dat ik intensief radio luisterde en singles kocht), en sommige vaag (I'm a man, 25 or 6 to 4, Saturday in the park). Bij elkaar voldoende om te beseffen dat de CBS-periode van Chicago een heel andere (en betere) was dan het latere werk op Warner Bros, dat ik natuurlijk ook van de hits kende.

Dit leek me dus een goede aanschaf, waarbij het tot dan toe onbekende werk zó in de smaak viel dat ik later ook Chicago I, II, III en V aanschafte, en nog later VI en VII. Muzikaal is dit voer voor fijnproevers en dat maakt dat dit een geslaagde introductie was, die ik niettemin nog steeds in huis heb. Omdat ik af en toe ook wel eens behoefte heb aan het luisteren naar een goed overzicht van die 'eerste helft', komt deze een enkele keer nog wel eens in de CD-lade, en dan is het puur genieten. Hulde ook dat alle nummers (behalve Street Player, maar dat vind ik wel prima) er oom in de lange versie op staan. Met name I'm a man, met dat lange percussieve tussenstuk, knalt de speakers uit.

Toch blijft dit marketingtechnisch een rare verzamelaar. Arcade was midden jaren negentig kennelijk even op weg om uit te groeien tot een echte platenmaatschappij, want om mij nog altijd onduidelijke redenen konden ze, waarschijnlijk vanwege een hiaat in de rechten, beschikken over een flink deel van de catalogi van bekende pop- en rockbands. Naast Chicago staan mij elk geval releases bij van the Steve Miller Band en Manfred Mann's Earth Band. Niet alleen tv-verzamelaars, maar ook reguliere albums van die bands.
Wonderlijk genoeg konden ze hier kennelijk ook beschikken over twee bonustracks (de nummers 16 en 17) die tot dan toe 'previously unreleased' waren, zoals het boekje ook aangeeft. Geen idee hoe ze daaraan kwamen, maar deze opnamen van rond 1990 (van ook nog eens een heel andere bandsamenstelling) zijn kwalitatief mijlenver verwijderd van het overige werk. Waardoor deze compilatie alsnog een rommelige indruk maakt.

Ja, dat heb ik na de aanschaf van die eerste twee reguliere albums ook gemerkt, chic vind ik dat!

Lees ik het nou goed? Geen "Chicago IV, At Carnegie Hall, vols. 1-4"? Wellicht het beste live album dat ooit is uitgebracht!

Aan de aanschaf daarvan ben ik nooit toegekomen. Uit m'n hoofd gezegd meen ik dat dat destijds een triple-CD was die meer dan 80 gulden kostte. In aanmerking genomen dat het me een beetje een herhalingsoefening leek van het materiaal van de eerste drie albums - maar ik baseer dat op recensies, ik heb 'm geloof ik nooit echt beluisterd - heb ik die links laten liggen. Maar misschien komt het er nog wel eens van. Ik zal je aanbeveling in elk geval in het achterhoofd houden.

Al lijkt de CD-versie momenteel 'out of print' te zijn. En de vinylbox voor ruim 100 euro aanschaffen, dat zie ik me nog niet meteen doen. Hoewel de CD-box op de tweedehands markt weinig goedkoper is, zo te zien. Fijn jongens...

Inderdaad, het kost een paar euri. Maar dan heb je wel Chicago "op z'n very live best" in huis.

Onberispelijke TV-CD van Arcade. Arcade en K-Tel brachten in de jaren '70 verzamelplaten uit, met 10 nummers per elpeekant. Dat was voor een goed geluid meestal een beetje teveel van het goede. Je moest dan voor een beetje luistergenot zowel bas- als volumeregelaar flink opschroeven.
In het CD-tijdperk was dit bezwaar opgeheven en kon er lekker tegen de 78 minuten geperst worden zonder kwaliteitsverlies. Sterker nog: Arcade belooft ons dat 'all tracks have been especially remastered for this album only'. Dat was waarschijnlijk nodig om volumeverschillen weg te poetsen. Mooi gedaan!

Gelukkig, en daar ben ik echt blij mee, gaat de selectie van nummers, tracks, songs, niet verder dan de grens van 1980, zoals bij zoveel bands een jaar met een omslagpunt. Het zijn de nummers met de warme hippe vibe zoals Wishing You Were Here en het sterke Feelin' Stronger Every Day die hier de sfeer bepalen, naast de onvermijdelijke twee hits aan het begin. 25 Or 6 to 4 wil ik aanvinken als mijn persoonlijke favoriet.

Leuk is dat van het eerste album I'm a Man is meegenomen, in de volle ruim 7 minuten speelduur nog wel. De band heette toen nog Chicago Transit Authority. De live-nummers 16 en 17 passen niet echt in de serie en laat ik buiten de beoordeling. Een heel aardig verzamelplaatje toch, waardoor je nieuwsgierigheid naar de serie albums, in romeinse cijfers genummerd, wordt geprikkeld. Een ijzersterke periode.