Chicago - The Very Best Of (1996)

Een rare compilatie: er is ruim geput uit de veelgeprezen eerste twee albums (6 nummers, samen goed voor 33 van de 76 minuten), de rest van het materiaal stamt uit de jaren 70, en de periode na 1979 wordt geheel genegeerd. Zo is dit een mooi overzicht van de belangrijkste periode van de Chicago-discografie, en als zodanig verdient het zijn titel ook wel echt, maar aan de andere kant negeert deze plaat zo ook een paar enorme hits uit de jaren 80 (met name de Amerikaanse nummer-1-hits Hard to say I'm sorry en Look away). Wat mij betreft verder geen probleem, maar het vermelden waard.
        Alle nummers hierop zijn Amerikaanse singles geweest (hoewel niet allemaal even succesvol), zodat ik me afvraag of er niet ook een paar essentiële albumstracks over het hoofd zijn gezien, maar daarvoor ken ik de Chicago-discografie niet goed genoeg, dus daar moet iemand anders misschien z'n licht maar over laten schijnen. Aan de andere kant staan alle nummers op deze compilatie op MusicMeter bij hun respectieve platen bovenaan de lijst met Favoriete Tracks, dus de samensteller heeft in ieder geval goed naar de gebruikers op zijn favoriete site geluisterd. Deze compilatie is dan ook naar ik aanneem speciaal voor de Nederlandse markt opgezet (een Arcade-TV-CD met een hoesontwerp van eigen bodem), en het begint dan ook met de enige twee top-10-hits die Chicago in Nederland had.
        Dat zijn de feitjes. De indruk van de muziek: het openingsnummer is in die 44 jaar dat ik het nu ken niet minder afschuwelijk geworden, in het midden van de tracklist zit een iets minder interessant trio (9-10-11, inclusief de disco-invloeden van Street player), en de twee bonustracks zijn vreselijke softrock van een totaal andere band, maar zetten zich in je geheugen vast als een teek op een onbedekt lichaamsdeel – bijzonder ongewenst maar helaas voorzien van uiterst effectieve weerhaakjes. De overige nummers (gedeeltelijk al bekend, gedeeltelijk geheel nieuw voor mij) hebben mij helaas genoopt om onmiddellijk Chicago Transit Authority en Chicago II in de bestelling te zetten. Zo gaat een voor €1 bij de kringloop gekochte tweedehands CD ("dan heb ik in ieder geval Wishing you were here en Feelin' stronger every day in huis") nog aardig in de papieren lopen. Zang, composities, gitaar, blazers, totaalsound, allemaal heerlijk. Weer een nieuwe ontdekking van 50 jaar geleden, en dan te bedenken dat ik vroeger een vriend had die alles van Chicago (in ieder geval t/m 1980) in huis had...

Onberispelijke TV-CD van Arcade. Arcade en K-Tel brachten in de jaren '70 verzamelplaten uit, met 10 nummers per elpeekant. Dat was voor een goed geluid meestal een beetje teveel van het goede. Je moest dan voor een beetje luistergenot zowel bas- als volumeregelaar flink opschroeven.
In het CD-tijdperk was dit bezwaar opgeheven en kon er lekker tegen de 78 minuten geperst worden zonder kwaliteitsverlies. Sterker nog: Arcade belooft ons dat 'all tracks have been especially remastered for this album only'. Dat was waarschijnlijk nodig om volumeverschillen weg te poetsen. Mooi gedaan!

Gelukkig, en daar ben ik echt blij mee, gaat de selectie van nummers, tracks, songs, niet verder dan de grens van 1980, zoals bij zoveel bands een jaar met een omslagpunt. Het zijn de nummers met de warme hippe vibe zoals Wishing You Were Here en het sterke Feelin' Stronger Every Day die hier de sfeer bepalen, naast de onvermijdelijke twee hits aan het begin. 25 Or 6 to 4 wil ik aanvinken als mijn persoonlijke favoriet.

Leuk is dat van het eerste album I'm a Man is meegenomen, in de volle ruim 7 minuten speelduur nog wel. De band heette toen nog Chicago Transit Authority. De live-nummers 16 en 17 passen niet echt in de serie en laat ik buiten de beoordeling. Een heel aardig verzamelplaatje toch, waardoor je nieuwsgierigheid naar de serie albums, in romeinse cijfers genummerd, wordt geprikkeld. Een ijzersterke periode.